ଉଦ୍ଧୃତି - ୧

"ସମ୍ପର୍କ ସୌଧର ମୂଳଦୁଆ ହେଲା ତ୍ୟାଗ। ସେଇ ସୌଧର କାନ୍ଥ ଯୋଡେଇର ମସଲା ହେଲା ପ୍ରେମ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ଵାରା ସମ୍ପର୍କର କୋଠା କିପରି ତୋଳାଯାଇ ପାରେ ତାହା ସୂଚିତ କରୁଛି। ଆମକୁ ଆମ ସମ୍ପର୍କ ମଜବୁତ୍ ରଖିବାକୁ ହେଲେ ତ୍ୟାଗର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ସିଏ ପାରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କ ହେଉ ଅବା ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କ ହେଉ ଅଥବା ପ୍ରେମୀ ଯୁଗଳଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ହେଉ। ଆଉ ସେହି ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ରହିଥିବା ଦରକାର। ଯେମିତିକି ବିରାଟ ବଡ଼ କୋଠା ତିଆରି ହେଲା ବେଳେ ଇଟା କାନ୍ଥର ଆବଶ୍ୟକତା ହୁଏ ଆଉ ସେଇ ଇଟାକୁ ଇଟା ଯୋଡ଼ିବାରେ ସିମେଣ୍ଟର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଥାଏ। ଯଦି ସିମେଣ୍ଟ ଏତେସାରା ଇଟାକୁ ଯୋଡ଼ିବାର କ୍ଷମତା ରଖି ନଥାନ୍ତା ତେବେ ବିରାଟ କାନ୍ଥଟେ ହେବା ଅସମ୍ଭବ। ଆଉ କୋଠାଟିଏ ହେବା ତ ଦୂରର କଥା।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୨

"ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଅ। ଜୀବନ ଆପଣା ଛାଏଁ ପ୍ରେମମୟ ହୋଇ ଉଠିବ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ଜୀବନରେ ଭଲପାଇବାର ମହନୀୟତାକୁ ବୁଝାଇଥାଏ। ଜୀବନରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେଲେ ଭଲପାଇବା ନିତାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଏଇଠି ଭଲ ପାଇବା କହିଲେ ଖାଲି କେବଳ ମଣିଷ-ମଣିଷ ଭିତରର ଭଲପାଇବା ବୁଝାଏନି। ପ୍ରକୃତିର ସମସ୍ତ ସଜୀବ ଓ ନିର୍ଜୀବଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ ଭଲପାଇବା ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ହେଉ। ଆମେ ଯଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ଦେବା ତା' ପ୍ରତିବଦଳରେ ଆମକୁ ଅଜସ୍ର ସ୍ନେହଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭଲପାଇବା ମିଳିବ। ଆଉ ଦିନ ଆସିବ ଆମର ସାରା ଜୀବନ ଆପଣା ଛାଏଁ ପ୍ରେମମୟ ହୋଇ ଉଠିବ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୩

"ହୃଦୟରେ ଭଲପାଇବା ରଖ, କାରଣ ପ୍ରେମ ବିନା ଜୀବନ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ନଥିବା ବଗିଚାର ମଉଳା ଫୁଲ ପରି।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେମର ଉର୍ଜା ବିଷୟରେ ଆଲୋକପାତ କରୁଛି। ପ୍ରତିଟି ମନୁଷ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଭଲପାଇବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟରେ ଭଲପାଇବା ରହିଥାଏ, ତା'ର ହୃଦୟ ସ୍ବଚ୍ଛ, ନିର୍ମଳ ଓ ଦୟାରେ ଭରପୂର ହୋଇ ସର୍ବଦା ରହେ। ତା' ହୃଦୟରେ ଥିବା ପ୍ରେମ ତା'କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ଭଳି ତେଜିୟାନ୍ କରି ରଖେ। ଆଉ ସେ ସଜ ଫୁଲ ଭଳି ସର୍ବଦା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଚିତ୍ତରେ ରହେ। ଆଉ ଯାହା ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ନଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ବିନା ଫୁଲଟିଏ ଯେପରି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ନ ହୋଇ ଝାଉଁଳିଯାଇ ମରିଯାଏ; ତା'ର ଠିକ୍ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ହିଁ ହୁଏ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୪

"ଘୃଣା ଭଳି ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ମଣିଷକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦିଏ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେମ ଓ ଘୃଣାର ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଗୁଣକୁ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରୁଛି। ପ୍ରତି ମନୁଷ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଘୃଣା ଓ ପ୍ରେମ ଏକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ବଜାୟ ରଖିଥାଏ। ମନୁଷ୍ୟର ମନକୁ ଯାହା ଭଲ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ତା'କୁ ପ୍ରେମ କରିବାରେ ଲାଗିଯାଏ। ଆଉ ଯାହା ଭଲ ଲାଗେନା ତା'କୁ ଘୃଣା କରିବାରେ ଲାଗେ। ମନରେ ଘୃଣା ଆସିଗଲେ ମନୁଷ୍ୟ ରାଗରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ସେ ଠିକ୍ ଭୁଲ୍ ର ଚିନ୍ତା କରି ପାରେନି। ଆଉ ତା'ର ଭବିଷ୍ୟତ କ'ଣ ହେବ ସେ ଜାଣିପାରେନା। ଠିକ୍ ସେହିପରି ଅତିଶୟ ପ୍ରେମ ବି ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜାଇ ଦିଏ। ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପ୍ରେମ ବିନା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦିଶେନା। ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ସେ ସଠିକ୍ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନ ନେଇ ପାରି ପରେ ପାଗଳ ପ୍ରାୟ ଅନୁତାପ କରେ। ଏଣୁ ଅତିଶୟ ଘୃଣା ମନୋଭାବ ଓ ଅତିଶୟ ପ୍ରେମାସକ୍ତ ହେବା ମନୁଷ୍ୟ ପକ୍ଷେ ଅହିତକର।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୫

"ପ୍ରେମର ଭଣ୍ଡାର ଏମିତି ଭାବରେ ଗଢ଼ା ଯେ ଏଥିରୁ ଯେତେ ବାଣ୍ଟିଲେ ବି ତାହା ଖାଲି ହୁଏ ନାହିଁ ବରଂ ଅଧିକ ପ୍ରେମଭାବରେ ପରିପୁଷ୍ଟ ହୁଏ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେମ ଏକ ଅସୀମିତ ସମ୍ବଳର ସୂଚନା ପ୍ରଦାନ କରୁଛି। ଆମ ପୃଥିବୀରେ ଭୂମି, ବାୟୁ, ଜଳ, ଉତ୍ତାପ ଭଳି ନାନା ପ୍ରକାରର ଅସୀମିତ ସମ୍ବଳ ଯେପରି ଅଛି ଠିକ୍ ସେମିତି ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ଏକ ସେଇ ଭଳି ସମ୍ବଳ। ଅସୀମିତ ସମ୍ବଳର ଯେମିତି ଯେତେ ବ୍ୟବହାର କଲେ ବି କ୍ଷୟ ହୁଏନି ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ପ୍ରେମ ବି ଯେତେ ବାଣ୍ଟିଲେ ବି କରେନି ବଂର ଅଧିକ ପ୍ରେମଭାବରେ ପରିପୁଷ୍ଟ ହୁଏ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୬

"ପ୍ରେମ ହେଉଛି ଯୁଦ୍ଧ ଭଳି; ଆରମ୍ଭ କରିବା ସହଜ, ହେଲେ ଶେଷ କରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦାୟକ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଏ ଯେ ଜୀବନରେ ଯେତେ ଝଗଡ଼ା ଆସୁ ଯେତେ ସଂଘର୍ଷମୟ ପରିସ୍ଥିତି ଆସୁ ପ୍ରେମୀ ଯୁଗଳ ପରସ୍ପରଠୁ ଅଲଗା ନହେବା ଉଚିତ୍। ଥରେ ପ୍ରେମ ହୋଇଗଲେ ଏହି ବନ୍ଧନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବା ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପକ୍ଷେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦାୟକ। ସାଧାରଣତଃ କହିବାକୁ ଗଲେ ଜୀବନରେ ଯେଉଁଠି ସଚ୍ଚା ପ୍ରେମ ନାହିଁ ସେଇଠି ଝଗଡ଼ା ବି ନାହିଁ। ଛୋଟମୋଟ ଝଗଡ଼ା ହିଁ ପ୍ରେମକୁ ଅଧିକ ପରିପୁଷ୍ଟ କରିପାରେ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ଛୋଟମୋଟ ଭୁଲ୍ ବା ଝଗଡ଼ା ପାଇଁ ଯଦି ମନମାଳିନ୍ୟ କରି ଅଲଗା ହୋଇଯିବା ତେବେ ଏହା ନିନ୍ଦନୀୟ। ଯୁଦ୍ଧ ଯେପରି ଆରମ୍ଭ କରିଦେବାଟା ଖୁବ୍ ସହଜ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ସମାପ୍ତ ହେବାଟା ବହୁତ କଷ୍ଟକର। ଠିକ୍ ସେହିପରି ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ଏହାର ଫଳାଫଳ କ'ଣ ହେବ ତାହା କହିବା ଅସମ୍ଭବ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୭

"ପ୍ରେମ ହେଉଛି ଏଭଳି ଏକ ମହାନ୍ ଅସ୍ତ୍ର ଯାହା ଦ୍ବାରା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଜୟ କରାଯାଇପାରିବ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେମ ଦ୍ବାରା ଆମେ କିପରି ଜଗତ ବିଜେତା ହୋଇପାରିବା ତାହା ପ୍ରତିପାଦନ କରେ। କୁହାଯାଏ ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି କାମରେ ଆସେନି ସେଇଠି ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ମନୁଷ୍ୟ କୁ ଜିଣି ହୁଏ। ଦୁନିଆର ଯେତେ କଠୋର ବ୍ୟକ୍ତି ହେଉନା କାହିଁକି ପ୍ରେମ ଆଗରେ ହାର ମାନିବାଟା ହିଁ ମାନେ। ମୀରାବାଈଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଏହାର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କୁହାଯାଇପାରେ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୮

"ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରେମ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥାଏ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେମର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ। ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପୁସ୍ତକ ପାଠ କରି ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି। ଆଉ ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଅସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଳେଶରେ ସାଧନ କରିପାରୁଛନ୍ତି। ଏହା ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିକୁ ସୂଚାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ସେତେବେଳେ ଲାଭ କରିହୁଏ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରେମ ତା'କୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦିଏ। ପ୍ରଗାଢ଼ ପ୍ରେମ ପୂର୍ବକ କୌଣସି ଶିକ୍ଷା ବା କାର୍ଯ୍ୟ ନ କଲେ, ତାହା ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଦାନ କରି ପାରେନା। ପ୍ରେମ, ଜ୍ଞାନକୁ ତ୍ବରାନ୍ବିତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଆଉ ଆମକୁ ଧୌର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନରେ ଜ୍ଞାନ ହାସଲ କରିବାରେ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୯

"ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଭୟ କରୁଛି ତ ତେବେ ସେ କେବେହେଲେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଜଣଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇ ପାରିବ ନାହିଁ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଯେଉଁଠି ମନ ଭିତରେ ଭୟର ବାତାବରଣ ଥାଏ, ସେଇଠି ପ୍ରେମର ବୀଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ପାରେନା। ଭୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷଙ୍କ ପାଖରେ ମାନସିକ ଦୁଶ୍ଚିନ୍ତା ଓ ନାନା ପ୍ରକାରର ଘଟଣା-ଦୁର୍ଘଟଣାର କୁପରିଣାମ ବସା ବାନ୍ଧି ରହିଥାଏ। ଏଣୁ ସେ ଭଲ ପାଇବାକୁ ଘୃଣା କରେ। ଭଲ ପାଇବା ଏକ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଏହାକୁ ମୂଳମନ୍ତ୍ର କରି ସେ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ। ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ସେ ଭଲପାଇବାକୁ ନେଇ ସର୍ବଦା ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିଥାଏ। ତେଣୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ହେଲେ ନିର୍ଭିକ ହେବାକୁ ହେବ।

ଉଦ୍ଧୃତି - ୧୦

"କେବଳ ପ୍ରେମ ଦ୍ବାରା ହିଁ ଶତ୍ରୁକୁ ପରମ ମିତ୍ରରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରେ।"

ବ୍ୟାଖ୍ୟା : ଏହି ଉଦ୍ଧୃତି ଆମକୁ ପ୍ରେମ ବଳ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ମିତ୍ରରେ ପରିଣତ କରିପାରିବାର କଳା କୌଶଳ ଶିଖାଏ। ପ୍ରେମ ଆମକୁ ସୁଖ-ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, ଧୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାନବିକତା ଶିଖାଏ। ଏହା ଆମକୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ସଂସ୍କାର ଦିଏ। ଏହାକୁ ବଳ ପୂର୍ବକ ହାସଲ କରାଯାଇ ନ ପାରେ। ଇତିହାସର ପୂର୍ବତନ ପୃଷ୍ଠାକୁ ଓଲଟାଇ ଦେଲେ ସମ୍ରାଟ ଅଶୋକ ଚଣ୍ଡାଶୋକରୁ ଧର୍ମାଶୋକରେ କିପରି ପରିଣତ ହୋଇଥିଲେ ତାହା ଆମକୁ ଜ୍ଞାତ ହୋଇଯାଏ। ଖାଲି ସମ୍ରାଟ ଅଶୋକ କାହିଁକି ଏମିତି କେତେ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ରାଜାକୁ ପ୍ରେମ ଧରାଶାୟୀ ନ କରିଦେଇଛି ତା'ର ପ୍ରମାଣ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଖୋଳତାଡ଼ କଲେ ମିଳିଯାଏ। ଶତ୍ରୁକୁ ହୁଏତ ଶକ୍ତି ଓ ରଣ କୂଟନୀତିରେ ପରାସ୍ତ କରାଯାଇ ନ ପାରେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ଦ୍ବାରା ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯାଇପାରେ।

=×=×=×=

୧୦ଟି ପ୍ରେମ ଉଦ୍ଧୃତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସାରକଥା

ପ୍ରେମ ହିଁ ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ