ମୋ ମାଆ କୋଳେ ଆଜି ମୁଁ ହିଁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ,

ବିନା ଦୋଷେ ଟଳି ପଡ଼େ ପାଇ ମୁଁ ଆଘାତ।

କୋଉଠୁ ଆସି ମାଆ କୋଳେ କାଳ ସର୍ପ ଟି ,

ଲୁଚି ରହିଥିଲା ଛଦ୍ମ ବେଶରେ ଏଇଠି।

ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁ ପରି ଅତର୍କିତ ଆକ୍ରମଣ ,

କରି ମାରି ଦେଇଛି ମୋ ଦେଶ ସନ୍ତାନ।

ରକତେ ବୁଢିଛି ଏଇ ମାଟି ମାଆ କୋଳ,

ମାନ ବିକତା ଗଲା ଏ କେମିତିକା କାଳ

ଲିଭି ଯାଇଛି ଶ୍ରୀମନ୍ତିନି ମଥର ଲାଲି,

ଡହଳ ବିକଳ ହୋଇ କାନ୍ଦେ ଛୁଆ ଖାଲି।

ମାଆ ର ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଜଳ ବହି ଚାଲେ ,

ଏଡିକି ନିଷ୍ଠୁର କିଏ କେମିତି ହେଇଲେ।

ମୃତ ଶରୀରଟି ନିଶ୍ଚଳ ହେଇ ପଡିଛି

ଆତ୍ମା ଘୁରି ବୁଲି ସଭିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁ ଅଛି ।

କିବା ଦୋଷ ହେଲା ଏହି ଦେଶେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ,

ଦେଶ ସାର୍ବଭୌମ ବନ୍ଧା ପଡି ଅଛି କାହିଁ।

ମାନବ ଶରୀର ପରା ସଭିଏଁ ଵହିଛୁ,

ଧରମ କରମ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବାଛିଛୁ।

ଇଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି କଲାବେଳେ ଭିନ୍ନ ନକଲେ,

ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଆକୃତି ସେତ ନ ଦେଲେ।

ନିଜ ନିଜ ଧର୍ମ କର୍ମ ଅନୁସାରେ ବାଛି

ଭଲକୁ ଏଡାଇମନ୍ଦ କର୍ମ କରୁ ବାଛି ।

ଜୀବ ହତ୍ୟା ମହାପାପ ସବୁ ଧର୍ମେ ଅଛି

ନରହନ୍ତା କାରୀ ହୋଇ କିମ୍ପାଇଁ ବୁଲୁଛି।

ଯାହାକୁ ମାରୁଛୁ ସିଏ ତୋର କଣ କଲା

ବିନା ଦୋଷେ ତା ସନ୍ତାନ ପିତୃହରା ହେଲା ।

ଆତତାୟୀ ନାମ ବହି କେଉଁ ଯଶ ନେବୁ,

ଏ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଦିନେ ଉପରକୁ ଯିବୁ।

ଯଦି ଅଛି ସାହାସ ତ ଯୋଦ୍ଧା ସଙ୍ଗେ ଲଢତୁ ,

ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ମାରି କିବା ଯଶ ଲଭିବୁତୁ।

ପଛରୁ ମାରୁଛୁ ପୁଣି ଲୁଚି କି ମାରୁଛୁ।

କାପୁରୁଷ ପରି ଜୀବ ହତ୍ୟା ତୁ କରୁଛୁ ।

କିଏ ଜାଣେ ତୋଗୁଳିରେ ତୋ ନିଜଲୋକଟି,

କେବେ ପଡ଼ିଯିବ ପୁଣି ଏ ଭୂମିରେ ଲୋଟି।

ଆତତାୟୀ ନାମ ବହି କିପାଇଁ ବଞ୍ଚିଛୁ

ଵୀର ଯୋଦ୍ଧା ହୋଇ ଲଢିବାକୁ ଡରୁଛୁ

ଦେଶ ସ୍ୱାଧିନ ହେଲା ଅହିଂସା ବଳରେ

ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହୁଏଇ ଶାନ୍ତି ରେ।

ହିଂସା ଆଚରଣ ନୁହେଁ ମାନବ ପ୍ରକୃତି

ଏକ ଆମ ଈଶ୍ୱର ଆମେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତତି ।

ଆକୁଳ କ୍ରନ୍ଦନ ସ୍ୱର ମେଦିନୀ କମ୍ପୁଛି

ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି କରି ଆଜି ମାନବ କାନ୍ଦୁଛି ।

କେବେ ଏ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସୁଧାର ଆସିବ

ଶାନ୍ତି ଆଉ ନିର୍ଭୟରେ ମଣିଷ ବଞ୍ଚିବ।

ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ

କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ଆତତାୟୀ।