ମାଆ ଫୋନ୍ କରି କହିଥିଲା ସୁମନ୍ତକୁ, "ପୁଅରେ, ଏ ବର୍ଷ ଦାରିଙ୍ଗବାଡିରେ ପ୍ରବଳ ଶୀତ। ଟକରମକର ଫୁଟା ପାଣିବି କ୍ଷଣିକରେ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଯାଉଛି। ତୁ ତ ଜାଣିଛୁ, ମୋର ଇସୋନୋଫୁଲିଆ ଦେହ। ଥଣ୍ଡା ପାଣି ମାତ୍ରେ ମୋତେ ବିଷ ପରି ଲାଗୁଛି। କାହା ହାତରେ ବି 'ଥର୍ମୋଫ୍ଲାସ୍କ୍' ଟିଏ ପଠାଇ ଦିଅନ୍ତୁନି।"

ସୁମନ୍ତ କହିଲା, "ହେଉ ଠିକ୍ ଅଛି ମାଆ, କାମ ଅଛି ଫୋନ୍ ରଖିଲି।" ସ୍ତ୍ରୀ ଏକଥା ଜାଣି, ତାଗିତ୍ କଲା ଭଳି କହିଲେ, "ଏତେ ତରବର ହୁଅନି ମ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଏଇ ବଡ଼ଦିନ ପର୍ବ ପାଇଁ ଅନ୍ ଲାଇନ୍ ରେ ଅଫର୍ ଛାଡ଼ିବ। ଫ୍ଲିପ୍ କାର୍ଟ, ଆମାଜନ୍ ଭଳି ବେଷ୍ଟ୍ ଆପ୍ ଥାଉ ଥାଉ ତୁମେ ଦୋକାନ ବଜାରରୁ କାହିଁକି କିଣିବ? ନିଜ ମନ ପସନ୍ଦର ଜିନିଷ ଘରକୁ ଆଣିଦେବ, ପୁଣି ଉନ୍ନତ ଧରଣର ଜିନିଷ। ଦେଖ ସବୁଥର ତ ଦାରିଙ୍ଗବାଡିରେ ଥଣ୍ଡା ପଡ଼େ। ଏଇଟା କୋଉ ବଡ଼ କଥା! ସେମାନେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ତାହା ବରାଦ କଲେ, ତୁମେ ଦେଇ ଦେଉଛ। କେଉଁଟା ଚାହିଦା, କେଉଁଟା ଆବଶ୍ୟକତା ସେମାନେ କ'ଣ ଜାଣିନାହାନ୍ତି?!"

ଆଜି ଡିସେମ୍ବର ୨୫। ସୁମନ୍ତର ମାଆଙ୍କ ଇସୋନୋଫୁଲିଆ ଉଠାଇ ଦେଇଛି। ସୁମନ୍ତର ବାପାଙ୍କୁ ଭିଷଣ ଥଣ୍ଡା ଜ୍ବର। ଦେହ ସିରିୟସ୍। ସୁମନ୍ତର ବାପା ପାଖରେ ବସି ମାଆ ସେବା କରୁଥାନ୍ତି। କହୁଥାନ୍ତି ପିଲାଟାକୁ, "ଥର୍ମୋଫ୍ଲାକ୍ସ୍ ଟିଏ ପଠାଇ ଦେବାକୁ କହିଥିଲି। କେଜାଣି ଭୁଲି ଗଲା ନା କ'ଣ?!" ସୁମନ୍ତର ବାପା ଖଁ.. ଖଁ.. କାଶି କାଶି କହିଲେ, "ଆଉ କେତେଦିନ ବଞ୍ଚିବା?!, ଛାଡ଼ ତା' କଥା।" ତାପର ଦିନ ଦୁହେଁ ସ୍ବର୍ଗବାସୀ ହୋଇଗଲେ। ଗାଁ ରୁ ଫୋନ୍ ଖବର ପହଞ୍ଚିଲା ସୁମନ୍ତ ପାଖରେ ଯେ ତା'ର ବାପାମାଆ କାଳ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଖବର ପାଇଲାପରେ ମନଦୁଃଖରେ ସେ ଗାଁକୁ ସପରିବାର ସହ ଫେରିଲା। ମଢ଼ ପୋଡିଲା ବେଳେ କିଛି ଲୋକ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଥାନ୍ତି, "ଆମ ମାଳତୀ ନାନୀଟା(ସୁମନ୍ତଙ୍କ ମାଆ) ଥର୍ମୋଫ୍ଲାକ୍ସ୍ ଟିଏ ପାଇଁ କେତେ ଡ଼ହଳବିକଳ ହେଉଥିଲା, ମଲା ସମୟରେ। ରାଜିବଟା(ସୁମନ୍ତଙ୍କ ବାପା) ତ ଗଲା। ତା' ସହ ମାଳତୀର ଇସୋନୋଫୁଲିଆଟା ବି ସେଇ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଉଠାଇ ଦେଲା। ଭିତରେ ଜଣେ କହୁଥିଲା- ତା' ପୁଅ ଥର୍ମୋଫ୍ଲାକ୍ସ୍ ଟିଏ ପଠାଇଦେବ ବୋଲି!... ତ କହୁଥିଲା। ଭିଡ଼ ଭିତରୁ କେହି ଜଣେ ବୟସ୍କ କହିଲେ, ଛିଃ.. !ଛିଃ...!! ତା' ନାଁ ଧରିଲେ ଖାଇବାକୁ ବି ମିଳିବନି। ସେ ଆହୁରି ଥର୍ମୋଫ୍ଲାକ୍ସ୍!? ସେମାନେ କ'ଣ ଜାଣିବେ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ?!"

ଆଖିରୁ ଧାର ଧାର ହୋଇ ଲୁହ ବୋହୁଥିଲା, ସୁମନ୍ତର। ନିଜକୁ ଶତ ଶତ ଧିକ୍କାର କରୁଥିଲା, ସେ।

💐🙏💐

ଆଉ କେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିବା?

ମାନବିକତାର ଅନ୍ତ