ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯାହା ଆଶଙ୍କା କରୁଥିଲେ, ତାହାହିଁ ହେଲା Ι ଅକାରଣ ତାଙ୍କ ନାମ ସନ୍ଦେହର ଘେରକୁ ଆସିଯାଇଥିଲା Ι ତାଙ୍କୁ ନିଜ ମସ୍ତକ ଉପରୁ ଏହି କଳଙ୍କର ବୋଝ ଓହ୍ଲାଇବାର ଥିଲା Ι ସେ ଶୁଣିଥିଲେ ଯେ, ପ୍ରସେନଜିତ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ Ι ସେ ଶକ୍ରାଜିତଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱାରକାର କିଛି ଗଣ୍ୟମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ପ୍ରସେନଜିତଙ୍କ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟକୁ ଗଲେ Ι ସେଠାରେ ମରି ପଡିଥିବା ଅଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ Ι କିଛି ଦୂରରେ ପ୍ରସେନଜିତଙ୍କର ଶବ ପଡିଥିଲା Ι ମଣି ନ ଥିଲା ତାଙ୍କ ଗଳାରେ Ι ସେଠାରେ ସେମାନେ ଗୋଟାଏ ସିଂହର ପଦଚିହ୍ନ ଦେଖି ତାର ଅନୁସରଣ କଲେ Ι କିଛି ଦୂରରେ ମୃତ ପଶୁରାଜର କ୍ଷତ ବିକ୍ଷତ ଶବ ପଡିଥିଲା Ι ସେଠାରେ ଗୋଟାଏ ଭଲ୍ଲୁକର ପଦଚିହ୍ନ ଦେଖି ତାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ Ι ସେହି ଚିହ୍ନ ଏକ ବିବର ନିକଟରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା Ι କେଶବ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେହିଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କହି ବିବର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ Ι

ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ଭୂଗର୍ଭସ୍ଥ ଭବନରେ ପହଞ୍ଚି ବାସୁଦେବ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ଗଳାରେ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି ଦେଖିଲେ Ι ସେ ତାଙ୍କୁ ମଣି ମାଗିବାରୁ ଜାମ୍ବବତୀ ଲଜ୍ଜାରେ ଅଧୋମୁଖ ହୋଇ ରହିଲେ Ι ଏହି ସମୟରେ ଜାମ୍ବବାନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ Ι ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ନ ପାରି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ Ι ପ୍ରଥମେ କିଛି ସମୟ ହସ୍ତକୁ ହସ୍ତ, ପାଦକୁ ପାଦ ଛନ୍ଦି ମଲ୍ଲ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା Ι ତା ପରେ ମୁଷ୍ଟି ଯୁଦ୍ଧ Ι

ଜିଣି ନ ପାରି ମଲ୍ଲ ଯୁଦ୍ଧେ, ସମର କରନ୍ତି ଆୟୁଧେ Ι

ବୃକ୍ଷ ପାଷାଣ କରେ ଧରି, ପିଟନ୍ତି ଘୋର ନାଦ କରି Ι

ଏମନ୍ତେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଦିନ, ସମର କଲେ ବେନି ଜନ Ι

ମୁଷ୍ଟି ପ୍ରହାରେ ଭୁଜ ତାଡି, ଶବଦ ବଜ୍ର ଘଡଘଡି Ι

କୃଷ୍ଣର ମୁଷ୍ଟି ହୃଦେ ବାଜି, ଜାମ୍ବବ ଅସ୍ଥି ଛନ୍ଦ ଭାଜି Ι

କ୍ଷୀଣ ହୋଇଲା ବଳ ଗାତ୍ର, ଜାମ୍ବବ ହୋଇ ମୁରୁଛିତ Ι

ଚାହିଁଲା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବଦନ, ତତ୍କ୍ଷଣେ ପାଇ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ Ι

ବୋଲଇ କୃଷ୍ଣ ମୁଖ ଚାହିଁ , ଭୋ ନାଥ ମୋତେ କର ତ୍ରାହି Ι”

ଜାମ୍ବବାନ ପ୍ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ Ι ଶ୍ରୀରାମ ଅବତାରରେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମନ କଥା ଜାଣି ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିଥିଲେ ଯେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିବ Ι ମନ ଭରି ଯୁଦ୍ଧ କରି ସାରିଥିଲେ ଜାମ୍ବବାନ Ι ପରାଜିତ ହେବା ମାତ୍ର ଏକ ପରିଣତି ଥିଲା Ι ତାଙ୍କର ଅଭିଳାଷା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା Ι ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡି କହିଲେ," ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ହେ ଭକ୍ତ ବାଞ୍ଛା କଳ୍ପତରୁ, ଆପଣ ନିଜ ଭକ୍ତର ମନସ୍କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି Ι ଏଥର ଆଉ ଗୋଟିଏ ମାଗୁଣି, ମୋର ଏହି କନ୍ୟାଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ମୋତେ ଅନୁଗୃହିତ କରନ୍ତୁ Ι"

ଅଠର ଦିନ ବିତିଯାଇଥିଲା Ι ଦ୍ୱାରକାର ଯେଉଁ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବିବର ଦ୍ୱାରରେ ଜଗି ରହିଥିଲେ, ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରି ଆସିଲେ Ι ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ସେମାନଙ୍କର ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କଲେ ଯେ, ସମ୍ଭବତଃ ସେ ଆଉ ଜୀବନରେ ନାହାନ୍ତି Ι କ୍ରନ୍ଦନ ରୋଳରେ ଦ୍ଵାରକା ମୁଖରିତ ହେଲା Ι କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଥିଲେ Ι ବଳରାମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଢତାର ସହ କହିଲେ," ଦୁଃଖ କରିବାର ପ୍ରୟୋଜନ ନାହିଁ Ι ବନମାଳୀ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ନିରାପଦରେ ଅଛି Ι"

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବାନ ଏବଂ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱାରକାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ Ι ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ Ι ଦ୍ୱାରକାରେ ଆଉ ଥରେ ବିବାହର ମଙ୍ଗଳ ମହୁରୀ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଲା Ι ବାସୁଦେବ ଶକ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି ଫେରାଇ ଦେଲେ Ι

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମରେ ଅକାରଣ ଦୁର୍ନାମ ପ୍ରଚାର କରିଥିବା ଶକ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ବହୁ ସମାଲୋଚନାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡିଲା Ι ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ ଥିଲେ Ι ମଣି ଲୋଭରେ ସେ ନିଜର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହରାଇଥିଲେ Ι ଏବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି ନେବାର ପ୍ରଶ୍ନ ନ ଥିଲା Ι ଶକ୍ରାଜିତ ନିଜର କନ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ Ι କନ୍ୟାଦାନ ସମୟରେ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣିକୁ ସେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଗଳାରେ ଝୁଲାଇ ଆଭୂଷଣ ଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ Ι କୃଷ୍ଣ କନ୍ୟାକୁ ସ୍ଵୀକାର କଲେ, କିନ୍ତୁ ମଣି ରଖିବାକୁ ନାସ୍ତି କରିଦେଲେ Ι

“ବିବାହ ଅନ୍ତେ ଚକ୍ରପାଣି, କରେ ଘେନିଲେ ରତ୍ନ ମଣି Ι

ଶକ୍ରାଜିତର ମୁଖ ଚାହିଁ, ବୋଇଲେ ମଣି ନିଅ ତୁହି Ι

ସୂର୍ଯ୍ୟର କଣ୍ଠୁ ଅବତରି, କେ ଏହା ପାରିବଟି ଧରି Ι

ରବି ଭକତି ତପ ଫଳେ, ତୁ ଏହା ଧରିପାରୁ ହେଳେ Ι

ଏ ମଣି ପ୍ରସାଦରୁ କରି, ବିବାହ ହେଲି ବେନି ନାରୀ Ι”

ଅବଶେଷରେ ସେ ମଣି ଶକ୍ରାଜିତଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଲା Ι

ରୁକ୍ମିଣୀ, ଜାମ୍ବବତୀ ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କର ପାଣିଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ Ι ସେମାନେ ହେଲେ କାଳିନ୍ଦୀ,ମିତ୍ରବିନ୍ଦା,ସତ୍ୟା,ଭଦ୍ରା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣା Ι ଏହି ଆଠ ଜଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଷ୍ଟ ପାଟବଂଶୀ କୁହାଯାଏ Ι

ଅଭିଶପ୍ତ ଦ୍ଵାରପାଳ

ଏକ ଗଳ୍ପ ଯାହା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣ ରୁ ଉଧ୍ରୁତ