ସ୍ମୁତି ଅନେକ ମିଠା ମୁହୁର୍ତ୍ତକୁ ସାଉଁଟି ରଖିଥାଏ। କେତେ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ଅଲିଭା ହୋଇଥାଏ,ଯାହା ମନକୁ ପ୍ରଭୁଲ୍ଲିତ କରିଥାଏ।

ଦୁଃଖ ଓ ମଉଳା ମୁହୁର୍ତ୍ତ କୁ ସତେଜ କରି ରଖିଥାଏ।

ଅଭୁଲା ଏକ ଯାତ୍ରା: ଏକ ଯାତ୍ରାର ଚିତ୍ରଣ ଯାହାକୁ କେବେ ଭୁଲିହେବ ନାହିଁଁ।

ବାସ୍ତବରେ ଜୀବନ ର ସ୍ମୃତି ଅଙ୍କା ବଙ୍କା ନଈ ପରି। ସମୟର ସ୍ରୋତ ରେ ନିଃସହାୟ ତୃଣ ପରି ଭାସିଯାଏ ଏ ଜୀବନ। ବୟସ ବଢିବା ସହ ଅନେକ ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ମନ ଭିତରେ ସାଇତା ହୋଇ ରହିଥାଏ।

ଅନେକ ସ୍ମୃତି କୁ ଆମେ ଭୁଲି ଯାଇଥାଉ ଆମେ ସଦାବେଳେ ଭାବୁଥାଉ , ଆମର ଏ ସ୍ମୃତି କୁ କେହି ସାଇତି ରଖିଦିଅନ୍ତା କି? ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ହେବ , ମୁଁ ମୋ ସ୍ମୃତି କୁ ପୁଣି ଥରେ ଫେରି ପାଇପାରିମି। ଏମିତି କ'ଣ ସମ୍ଭବ? ଆମର ସ୍ମୃତି କୁ ସାଇତି ରଖିପାରେ ଫୋଟୋଗ୍ରାଫି। ଭ୍ରମଣ ସମୟ ହେଉ ବା ପରିବାର ସହ ବିତାଇଥିବା ମୂହୁର୍ତ୍ତ ହେଉ , ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ କରିଥିବା ମଜା ମସ୍ତି ହେଉ ବା ବଣ ଭୋଜିର ସମୟ ହେଉ , ସବୁ ସମୟ କୁ ସାଇତି ରଖିପାରେ ଫୋଟୋଗ୍ରାଫି। ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ପରେ ସୁଦ୍ଧା ଆମେ ଫୋଟୋଗ୍ରାଫି ଦେଖି ଅତୀତ ର ସେହି ଅଭୁଲା ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା। ସେହି ସମୟ କୁ ପୁଣିଥରେ ଜୀବିତ କରିପାରିବା।

ସମୟ ସହ ଜୀବନ ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଅପସରି ଯିବ। ବୟସ ଉପରୁ ଧିରେ ଧିରେ ହଟିଯିବ ସମୟ ରୂପକ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ର କିରଣ।ତେଣୁ ଜୀବନ ଥିବା ଯାଏଁ, ଜୀବନ ର ବିତି ଯାଇଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ସ୍ମୃତି ଗୁଡିକୁ ସାଇତି ରଖିବା ।କ୍ୟାମେରା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ସ୍ମୃତି ଗୁଡିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିନେବା। ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯେତେବେଳେ ଜୀଵନ ରେ ଏକାକିନୀ ମନୋଭାବ ସୃଷ୍ଟି ହେବ , ସେତେବେଳେ ଏହି ଫୋଟଗ୍ରାଫି ଗୁଡିକ ହିଁ ପୁନର୍ବାର ସେହି ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଉପଭୋଗ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରିବ। ଫୋଟ ଟିଏ ଅନେକ ସ୍ମୃତି କହିଥାଏ। ଯେଉଁ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଗୁଡିକ ଆମ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଥାଏ, ସେହି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଗୁଡିକୁ ଆମ ମାନଙ୍କ ମନରେ ପୁନର୍ବାର ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ ଏ ଫୋଟୋଗ୍ରାଫି । ସମୟ ଚାଲିଗଲେ ସୁଦ୍ଧା ମରୁଭୂମି ର ଟାଙ୍ଗରା ଚଟାଣ ପାଲଟି ଯାଇଥିବା ଭାବନା ଗୁଡିକରେ ବନ୍ୟାର ବିଭୀଷିକା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ପାରିଥାଏ

ସମୟ ବଡ ଅବିବେକି। ବୟସ କୁ ଚୋରି କରିବାରେ ସେ ବହୁ ଧୁରନ୍ଧର। ପୂର୍ବରୁ ସମୟ କେତେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା । ମାତ୍ର ଵୟସର ବୃଦ୍ଧି ସହ ଆନନ୍ଦ କ୍ରମଶଃ ହତାଶ ରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା। ମେଳ ଭିତରୁ ନିଜକୁ ଏକାକୀ କରିବା ଏତେ ବି ସହଜ ନୁହେଁ। ମାତ୍ର ସମୟ ହିଁ ଏସବୁ କାରଣ ପାଇଁ ଦାୟୀ। ସେ ମୋର ସବୁ ସ୍ମୃତି କୁ ମାରି ଦେଇଛି। ଆଜି ରହି ଯାଇଛି କେବଳ ସେହି ସ୍ମୃତି ଗୁଡିକର ଫୋଟ। ସେହି ଫୋଟ ହିଁ ଅତୀତ ର ସ୍ମୃତି ଗୁଡିକୁ ପୁନର୍ବାର ସ୍ମରଣ ପକେଇଦିଏ।ସେସବୁ କୁ ଦେଖିକି ହିଁ ମନେ ପଡିଯାଏ ଅତୀତ ର ସେହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ।

ସମୟର ଧୃଷ୍ଟତା ଗ୍ରହଣ କରିନେବାକୁ ପଡିବ। ବିଶ୍ବାସ କରିନେବାକୁ ହେବ ଯେ ସମୟ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ। ସେ କ୍ରମଶଃ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ। ଜୀବନ ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ।ଅତୀତ ତ ମୃତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ତ ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ତେଣୁ ଅତୀତ ର ବିତି ଯାଇଥିବା ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ମନେ ନ ପକାଇ , ଭବିଷ୍ୟତର ସୁନ୍ଦରତମ ସ୍ବପ୍ନ ର ଆଶା ନ ରଖି ବର୍ତ୍ତମାନ କାଳରେ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ୍ ହେବ। ଏ ଜୀବନ ତ ପାଣିର ଫୋଟକା ପରି, କେତେବେଳେ ତାହା ଫାଟିବ ,ସେଥିରେ କୌଣସି ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି ନାହିଁ। ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ଏବଂ ମୁହଁ ରେ ହସ ରଖି ସମୟ ର ପ୍ରତିଟି କ୍ଷଣ କୁ ସ୍ବାଗତ କରିବା।

ସମୟ ତ ଆସିବ ପୁଣି ପଳେଇ ଯିବ। ସମୟ ର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ନଥାଏ। ସଂସାର ର କୌଣସି ଯୋଦ୍ଧା କିମ୍ବା ଚତୁର ନାହାନ୍ତି ଯିଏ କି ସମୟ କୁ ପରାଜିତ କରି ପାରିବ। ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ବି ସମୟ ଠୁ ପରାଜୟ ସ୍ବୀକାର କରିଥିଲେ ଏ ତୁଚ୍ଛ ମଣିଷ ବା କଣ ଜିତି ପାରିବ। ମନରେ ଗର୍ବ , ଅହଙ୍କାର,ପାପ ,ଲୋଭ ଧରି କଣ ବଡ ଯୋଦ୍ଧା ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯିବା କି? ଏସବୁ ମନରୁ ବାହାର କରି ସମୟ ନ ହରାଇ ପାରିଲେ ବି ସମୟ ର ମହାନାୟକ ତ ହୋଇପାରିବା। ସମୟ ଯାହାକୁ ମନେ ରଖିନିଏ ତାକୁ ସେ କେବେ ଭୁଲେ ନାହିଁ।

ଜୀବନ ତ ଏକ ଯାତ୍ରା । ଜନ୍ମ ଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଯାଏଁ ମଣିଷ ଟିଏ ଧରା ପୃଷ୍ଠରେ ଅବତରଣ କରି ନିଜର କର୍ମ କରିଚାଲେ। ଆୟୁଷ ର ଶେଷରେ ସେ ସଂସାରର ରଙ୍ଗ ଭୂମି ଛାଡି ଧରଣୀ ମାତାର ଗର୍ଭରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ। ସେ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଥିଲା ଭାରି ନିଆରା ଭାରି ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର। ସେ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ହଜି ଯାଇଛି ସତ ।ମାତ୍ର ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ସ୍ମୃତି ପଟଳରେ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ଆଖି ସାମନାରେ ଭାସି ଯାଉଛି। ସେ ଯାତ୍ରା ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂହୁର୍ତ୍ତର ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ସ୍ମୃତି ମାନସ ପଟରେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ରହିଯାଇଛି।

ଦିନ ପରେ ରାତି ଆସେ । ଦୁଃଖ ପରେ ସୁଖ ଆସେ । ଏହା ହିଁ ତ ସଂସାର ର ନିୟମ।ତେଣୁ ମନରେ କେବେ ବି ହତାଶ ବା ନିରାଶ ରଖିବା ଅନୁଚିତ୍। ଜୀବନ ହେଉଛି ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ଏବଂ ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ। ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଉପଭୋଗ କରିବା । ଯଥା ସମ୍ଭବ ସ୍ମୃତି କୁ ସାଉଣ୍ଟିବା । ଏ ଜୀଵନ ଅନିଶ୍ଚିତ। ଏ ସଂସାର କୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶୂନ୍ୟ ହସ୍ତ ରେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ହସ୍ତରେ ବିଦାୟ ମଧ୍ୟ ନେବା। କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସହ କିଛି ବି ନେଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ନା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ନା ଧନ ସଂପତ୍ତି,ନା ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ । ସେ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ହିଁ ନିଜ ସହ ନେଇପାରିବ ତାହା ହେଉଛି ସେ ଉପଭୋଗର ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ମୁହୁର୍ତ୍ତ।

ଆମ ପରିବାର ର ପାଞ୍ଚ ଭାଇ, ଭାଉଜ,ଭଉଣୀ,ଜ୍ଜାଇଁ, ଝିଅ ଜ୍ଜାଇଁ,ପିଲାମାନେ ପ୍ରାୟ ୨୪ଜଣ ମିଶି ଅନେକ ଦିନରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲୁ ଯେ ‌ପରିବାର ର ସବୁ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମିଶି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମିଳିତ ଆନୁକୂଲ୍ୟରେ ଆମ ଆରାଧ୍ୟା ଇଷ୍ଟଦେବୀ ପାଖରେ ଦର୍ଶନ ମଣ୍ଡିତ କରି ରୋଷେଇ କରି ଖାଇବା ଓ ମଜା ମଜଲିସ କରିବା ସବୁ ମିଳିମିଶି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା। ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରାଯିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଗଭର ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଏକମନ ହୋଇ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଦିନ ଚୟନ କଲେ ଫେବୃଆରୀ ୧୮/୦୨/୨୦୨୪ ରବିବାର ଦିନ ସକାଳ ୭ରୁ ଘରୁ ବାହାରି ସମସ୍ତେ ମିଶି ଚାରିଚକିଆ ଯାନ ରେ ବସି ମାଁ ତାରାତାରିଣୀଙ୍କ ପୀଠ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲୁ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ମାଁ ତାରାତାରିଣୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦୀପ ଲଗାଇଲୁ ଓ ନଡ଼ିଆ ଭାଙ୍ଗିଲୁ ତାପରେ ଭୋଗଥାଳୀ ଅର୍ପଣ କରିଦେଲୁ।ତା'ପରେ ପାହାଡ଼ ତଳକୁ ଆସି ଜଳଖିଆ (ପୁରୀ ଉପମା,ଇଡଲି ଚଟଣୀ ଚଣାତରକାରୀ) ଖାଇସାରି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଆରମ୍ଭ କଲୁ। କିଏ ପରିବା କାଟିଲେ,କିଏ ବେସର ବାଟିଲେ,କିଏ ଚୁଲି ଲଗାଇଲେ,କିଏ ପରିବା ଧୋଇଲେ, କିଏ ରୋଷେଇ କଲେ,କିଏ ପଣା କଲେ, କିଏ ସାଲାଡ଼ କଲେ,କିଏଭାତ,କିଏ ତରକାରୀ,କିଏ ଭଜା ,କିଏ ଡାଲି,କିଏ ଛାଣିଲେ। ସବୁ ସାରି ମିଳିମିଶି ଗୀତ,ନାଚ,ଡେନ୍ସ,କମେଡି,ମେଜିକର ପ୍ରତିଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ତାପରେ ସବୁ ଗୀତ ଗାଇ ନାଚ କରିଲେ। ଖାଇବା ପିଇବା ସାରି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ଫେରିଲୁ । ସତେକେତେ ମଜା ଥିଲା ଯୌଥ ପରିବାର ର ବଣଭୋଜି।

ଏମିତି ସ୍ମୁତି ସନ୍ତକ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଅମର ହୋଇ ରହିଯାଇଛି। ପରବର୍ତ୍ତୀ ବଣଭୋଜି ର ଅପେକ୍ଷା ରହିଛୁ ।ଆଗାମୀ ଭବିଷ୍ୟତରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେବା ଆଶା ରହିଛି।

ମନଲାଖି ସ୍ମୁତି ସବୁ ସାଉଁଟି ରହିଛି ମନ ସିନ୍ଦୂକରେ।।

ମଧୁସ୍ମିତା ସାହୁ

ବ୍ରହ୍ମା ନଗର ପ୍ରଥମ ଗଳି

ବ୍ରହ୍ମପୁର

ଜିଲ୍ଲା-ଗଞ୍ଜାମ

ଓଡ଼ିଶା

ମୋ--୯୩୪୮୨୮୫୪୧୬

ଅଭୁଲା ଏକ ଯାତ୍ରା Memorable travel of life

ଅଭୁଲା ଯାତ୍ରାର ଚିତ୍ରଣ