ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି

ସୁପ୍ରଭାତ ରାୟଗଡ଼ା........

ଦୀର୍ଘ ଅଠେଇଶି ବର୍ଷର ସ୍ମୃତି ସାଉଁଟିବା ପାଇଁ କିଛି କ୍ଷଣ ଏଇ ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ତ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ।କାରଣ ଏଇତ ଜୀବନ । ସମୟ ଯେତେବେଳେ ଯୋଉ ସୁଯୋଗ ଦିଏ ତାକୁ ହିଁ ମୁଣ୍ଡ ପାତି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ ।

ପାଞ୍ଚ ମାସ ତଳେ ଯେତେବେଳେ ରାୟଗଡ଼ା ଛାଡ଼ି ଥିଲି କେବେ ପୁଣି ଥରେ ଯେ ରାୟଗଡ଼ା ଯିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିବ ଭାବିନଥିଲି ।କାରଣ ରାୟଗଡ଼ା ରେ ରହଣି କାଳ ଆମପାଇଁ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ମିଳିଛି ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି କୁ ଭରପୁର ଅନୁଭବ କଲେ କ୍ଷତି କଣ !ହାତରେ ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ ତା ଭିତରେ ପୁଣି କିଛି ବ୍ୟତିଗତ କାମ ବି ଅଛି ।

ଟ୍ରେନ ଯେତେବେଳେ ମଝିଘରିଆଣୀ ମନ୍ଦିର ଦେଇ ଗତି କରୁଥିଲା ମନରେ ଆଗ୍ରହ ସେତିକି ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲୁଥାଏ । ଭୋର ୫.୩୦ ରେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଟ୍ରେନ ରାୟଗଡ଼ା ଷ୍ଟେସନ ର ୧ ନମ୍ବର ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ରେ ଲାଗିଲା । ଟ୍ରେନ ରୁ ଓହ୍ଲେଇଲା ପରେ ଷ୍ଟେସନ ଟା କେମିତି ଟିକେ ନୁଆ ନୁଆ ଲାଗିଲା । ୟା ଭିତରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ ଯାଇଛି, ଷ୍ଟେସନ ପୁରା ନୁଆ ଚକ୍ ଚକ୍ କରୁଛି । ପାଞ୍ଚ ମାସ ତଳେ ଦେଖିଥିଲି ମରାମତି କାମ ଚାଲିଥିଲା ।ମନ ରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରିଲା ଦୀର୍ଘ ଦିନରୁ ଷ୍ଟେସନ ବାହାରେ ଲେଖା ହେଇଥିବା "RAYAGADA " ର "D" କଥା ଯାହା ଦୀର୍ଘ ଦିନ ରୁ ଅବହେଳିତ ଅବସ୍ଥା ରେ ଥିଲା ତାର ପୁନରୁଦ୍ଧାର ହେଇଛି ନା ନାଇଁ ? ମାନେ କଥା ଟା ହେଉଛି ଏପରି କି ଷ୍ଟେସନ ବାହାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅକ୍ଷର ରେ ଲେଖା ଥିବା " RAYAGADA " ର 'D'ରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ହେଲାଣି ଲାଇଟ୍ ଜଳୁ ନଥିଲା । ଅନେକ ଥର ମୁଁ ସେଇ 'D'କୁ ଦେଖି ଭାବିଛି ତା ଉପରେ କଣ ରେଳବାଇ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ଙ୍କ ନଜର ପଡୁନି । ଛାଡନ୍ତୁ ସେ ଯାହାବି ହେଉ ନା କାହିଁକି ଦେଖିବା ପାଇଁ ଚାଲିଲି ଷ୍ଟେସନ ବାହାରକୁ ଆଉ RAYAGADA ର ନୁଆ ରୂପକୁ ଦେଖି ମନ ଟା ମୋର ଯେମିତି ଟିକେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲା ।

ତା ପରେ ଚାଲିଲି ଘରକୁ । ଘର ମାନେ ବାବା ଙ୍କ ସରକାରୀ ବାସଭବନ କୁ । ମୋ ବାବା ଜଣେ ଅବସର ପ୍ରାପ୍ତ ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷକ। ଏଇ ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ହେବ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କରି ଗାଁରେ ନିଜ ଘର ର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଏବେ ଘରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଜନ୍ମ ସିନା ଆମର ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଳା ରେ ହୋଇଛି କିନ୍ତୁ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଆମେ ରାୟଗଡ଼ା ରେ ରହି ଆସୁଅଛୁ । ମୋର ସ୍କୁଲ କଲେଜ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି University ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କଟିଛି ରାୟଗଡ଼ା ରେ । ଦୀର୍ଘ ୨୮ବର୍ଷ ର ରହଣି ଭିତରେ ଅନେକ କଥା ଅନେକ ସ୍ମୃତି ଅନେକ ସାଙ୍ଗ ସାଥି କିଏ ଏବେ ବି ସମ୍ପର୍କ ରେ ଅଛନ୍ତି ତ ପୁଣି କାହାକୁ ଦେଖିଲେ ଚିହ୍ନି ହେବ ନାହିଁ ।

G.C.D( zilla)high school ରୁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ବି ମୁଁ ସାଇକଲ ଚଳାଇବା ଶିଖି ନ ଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ ଘରେ ସମସ୍ତେ ଥଟ୍ଟା କରି କହନ୍ତି କଲେଜ କୁ କଣ ଚାଲି ଚାଲି ଯିବୁ। କିନ୍ତୁ ମୋର ଏକା ଜିଦି ଥିଲା ମୋର ସାଇକଲ ଆସିବ ଆଉ ମୁଁ ସାଇକଲ ଶିଖିବି । ସେୟା ହେଲା ବାବା ମୋ ପାଇଁ ନୂଆଁ ସାଇକଲ ଟିଏ ଆଣିଲେ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଘରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ସାଇକଲ ନେଇ ଶିଖିବାକୁ ଗଲି ସ୍କୁଲ ପଡିଆ କୁ। ପିଲାଳିଆ ମନ କାଳେ ନୂଆ ସାଇକଲ ରୁ ପଡିଗଲେ ମୋ ସାଇକଲ ଟି ଘସରା (scrach) ହେଇ ଯିବ । ପଡ଼ିଆରେ ସାଇକଲ ଶିଖିବା ବେଳେ ସେଠି ଜଣେ ଲୋକ ମୋତେ ମୋ ନାଁ ପଚାରିଥିଲେ ବୋଲି ସେଇ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଗଲା ପରେ ସାଇକଲ ଶିଖିବାକୁ ଯିବା ବନ୍ଦ ହେଲା । ଘରେ ଯିଏ ଯେତେ ପଚାରିଲେ ବି କାରଣ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ କହିଲି ଯେ ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ସାଇକଲ ଶିଖି ଗଲି ଆଉ ଯିବା କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ସେ ଯାହା ବି ହେଉ ସେଇ ଗୋଟିଏ ଦିନର ଅଭ୍ୟାସ ମୋତେ କେବେ କୌଣସି ଅସୁବିଧାରେ ପକାଇନି । କିନ୍ତୁ ବେଳେ ବେଳେ ମନେ ପଡ଼ିଲେ ହସ ଲାଗେ ଯେ ଆଜି ଯାଏ ଘରେ ଏ କଥା କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି ।

ଘରକୁ ଗଲା ବେଳେ ରାସ୍ତା ର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ଵ ର ଦୋକାନ ଗୁଡ଼ିକୁ ଅନାଇ ଅନାଇ ଚାଲିଥାଏ । ବାମ ପଟେ govind sweets ଦୋକାନ ଟିକୁ ଦେଖି ମନେ ପଡ଼ିଲା ଅନିଦ୍ୟା କଥା । ଜଣେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ର ପରିଭାଷା କହିଲେ ମୋ ପାଇଁ ବୁଝାଏ ଅନିଦ୍ୟା । ସେ ମୋ ପିଲା ଦିନ ର ସାଙ୍ଗ ତ ନୁହେଁ, ତା ସହିତ ମୋର ଦେଖା ହେଇଥିଲା ରାୟଗଡ଼ା ଓମେନ୍ସ କଲେଜ ରେ +୨ ରେ ପଢିବା ସମୟରେ । ସେ ନୂଆ ନୂଆ ରାୟଗଡ଼ା ଆସିଥାଏ ସେତେବେଳେ । ତା ସହ କେତେବେଳେ ଆଉ କେମିତି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଏତେ ନିବିଡ ହେଇଗଲା ଜଣା ପଡିଲାନି । ବୋଧହୁଏ ସେ କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଆଉ ମୁଁ ଜଗସିଂପୂର ରୁ ଥିଲୁ ସେଥିପାଇଁ, ସେ ଯାହା ବି ହେଉ ନା କାହିଁକି ତାହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ । ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ । କେବଳ ରାତି ଟା ଛାଡିଦେଲେ ଆମକୁ ସବୁବେଳେ ଏକାଠି ପାଇବେ ସେଇଟା ପୁଣି ଦିନେ ଦିନେ ରାତି ଟା କେତେବେଳେ ତା ଘରେ ତ କେତେବେଳେ ମୋ ଘରେ କଟିଯାଏ । ରାୟଗଡ଼ା ସହରର ଗଳିକନ୍ଦି ଆମକୁ ଅଛପା ନୁହେଁ । ମନ ହେଲା ତ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ gobind sweets କୁ ଚାଲିଲୁ ଗୁପଚୁପ୍ ଆଉ ଚାଟ ଖାଇବାପାଇଁ । ଆମ ସାଇକଲ ଅଛି ତ ରାୟଗଡ଼ା ସହର ଟା ଆମକୁ ଲାଗେ ଯେମିତି ଖୁବ୍ ଛୋଟ । କଲେଜ ,ଘର, math tuition, ଝୁଲା ପୋଲୋ, ମଝିଘରିଆଣୀ ମନ୍ଦିର ଆଉ ଗାନ୍ଧୀ ପାର୍କ ରେ ଆମ ଜୀବନ ଟା ଥିଲା ସୀମିତ ।

+୨ ପରେ +୩ ମଧ୍ୟ ଆମେ Rayagada autonomous college ରେ କଲୁ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଥିଲି ତାର senior ଆଉ ସେ ମୋ junior । +୩ ସରିବା ପରେ ମୁଁ PG କରିବା ପାଇଁ କୋରାପୁଟ Central University କୁ ଗଲି। ୟା ଭିତରେ ସେ ବାହା ହେଇ ଶାଶୁ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା ।୨୦୧୬ ରୁ ୨୪ ଭିତରେ ତାର ମୋର ସାକ୍ଷାତ ବୋଧେ ଦୁଇ ତିନି ଥର ହେଇଥିବ କିନ୍ତୁ ଆଜି ବି ଯେତେବେଳେ ସିଏ ଫୋନ କରେ ସେଇ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ସବୁ ମନେପଡ଼ିଯାଏ ।

ଏମିତି ଭାବୁ ଭାୁବୁ ଯାଇ ଘରେ ପହଞ୍ଚିଲି ।ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ସ୍କୁଲ ପିଲା ସବୁ ଆସି ଘେରି ଗଲେ। ମୋତେ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ଖୁସି କହିଲେ ନ ସରେ । ଅପା ଆସିଛନ୍ତି ଅପା ଆସିଛନ୍ତି କହି ସଭିଏଁ ଆସି ମୋତେ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରୁଥାନ୍ତି। ଅପା କେମିତି ଅଛନ୍ତି ? କେତେଦିନ ରହିବେ? ଆମକୁ ଭୁଲି ଗଲେଣି ? ବହୁତ୍ ଦିନ ପରେ ଆସିଲେ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ମୋ ଛାତି ଭିତର ଟା ପୂରି ଉଠିଲା ।ସେଇ ସ୍କୁଲ ରେ ୨୦୧୬ ରୁ ୨୦୨୨ କଟିଛି । ଏଇଠି କୋରୋନା ସମୟରେ ମୁଁ କେତେ ପିଲାଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼େଇଛି। କେତେ ନାଚ ଗୀତ ସିଖାଇଛି । ସ୍କୁଲ ର କାନ୍ଥ ବାଡ଼ରେ ଅଙ୍କା ହେଇଥିବା ସେଇ ଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକୁ ଟିକେ ନଜର ପକେଇଲି ସେଥିରେ କେତେଗୁଡିଏ ଚିତ୍ର ଯାହା ମୁଁ ଆଙ୍କି ଥିଲି ରଙ୍ଗ ସିନା ଟିକେ ଫିକା ପଡ଼ି ଯାଇଛି କିନ୍ତୁ ଆଜି ବି ସେମିତି ଅଛି ।

ତା ପରେ ମୁଁ ଘରକୁ ଯାଇ ଫ୍ରେସ୍ ହେଇ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବାହାରି ପଡ଼ିଲି କିଛି କାମ ସାରି ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ମୋତେ ।

କାମ ସାରି ଦିନ ୧୨ ଟା ରେ ମୁଁ ରାୟଗଡ଼ା ରୁ ବସ ରେ ଫେରିଲି । ଫେରିଲା ବେଳେ ଭାବୁଥିଲି ଆଉ କେବେ ରାୟଗଡ଼ା ଆସିବାର ସୁଯୋଗ ଯଦି ମିଳେ ତାକୁ କେବେ ହାତ ଛଡ଼ା କରିବିନି । ଜାଣେନା ଦୀର୍ଘ ୨୮ବର୍ଷ ଭିତରେ ରାୟଗଡ଼ା ମୋତେ କେତେ ଆପଣେଇଛି ଆଉ ମୁଁ ରାୟଗଡ଼ା କୁ କେତେ ନିଜର କରିଛି । କିନ୍ତୁ ରାୟଗଡ଼ା ଯେ ମୋ ଅତୀତ ମାନସପଟ ର ଏକ ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ଏଥିରେ ଦ୍ଵିମତ ନାହିଁ ।।।।।।

ଦୀପ୍ତି ରେଖା

ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି

ଦୀର୍ଘ ଆଠେଇଶି ବର୍ଷ ର ସ୍ମୃତି ସାଉଁଟିବା ପାଇଁ କିଛି କ୍ଷଣ