ସିକନ୍ଦରାବାଦ୍ ଷ୍ଟେସନ୍ ରୁ ଟ୍ରେନ୍ ଛାଡ଼ିବ ଛାଡ଼ିବ ହେଉଛି ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଝିଅଟି ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା ସାଙ୍ଗରେ କୁଲି ମଧ୍ୟ ଆସୁଥାଏ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଟ୍ରଲି ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି। କୌସ୍ତୁଭ ନିଜ ଫୋନ୍ ରେ କିଛି କାମ ରେ ଲାଗିଥିଲା ହଠାତ୍ ଝିଅ ଟି ପଚାରିଲା ୫୦୦ ଟଙ୍କା ଖୁଚୁରା ହେବ କି କୁଲି ଭାଇଙ୍କୁ ୩୦୦ ଟଙ୍କା ଦେବାର ଥିଲା କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ନାହିଁ ଚେଞ୍ଜ ତ ହବନି ଭାଇ ଏହି ୨୫୦ ଟଙ୍କା ରଖନ୍ତୁ , କଣ ଏଇ ଦୁଇଟା ବ୍ୟାଗ୍ ରେ ୩୦୦ ନା ଏକୁଟିଆ ମାଡାମ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଲୁଟୁଛନ୍ତି ୨୦୦ ନେବା କଥା। କୁଲି ଭାଇ କହିଲେ ହଉ ଆଉ କୁହନ୍ତୁନି କହି ୨୫୦ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।

ତଳେ ଦୁଇଟା ବ୍ୟାଗ୍ କୁ ରଖିବାରେ କୌସ୍ତୁଭ ବି ସାହାଯ୍ୟ କଲା ଝିଅଟି ର। ଗୋଲାପି ରଙ୍ଗର କୁର୍ତ୍ତି ପିନ୍ଧି ଆଗ ସିଟ ରେ ବସି ଥାଙ୍କ ୟୁ କହିଲା ସେଇ ଝିଅଟି। କୌସ୍ତୁଭ ବି ଥରେ ମୁହଁ କୁ ଅନାଇ ଟିକେ ହସିଦେଇ ବସିଗଲା। ଝିଅଟି କହିଲା ମୁଁ ୨୫୦ କେମିତି ଫେରେଇବି , ଆଗକୁ କିଛି ବିକ୍ରି ଆସିଲେ ମୁଁ ଚେଞ୍ଜ କରିଦେବି ୫୦୦। ନହେଲେ ଫୋନ୍ ନମ୍ବର ଦେଲେ ଗୁଗଲ ପେ କରିଦେବି , କୌସ୍ତୁଭ ଉତ୍ତର ଦେଲା ଯାହା ଇଚ୍ଛା , ତାପରେ ନମ୍ବର ଦେଲା ୮୩୩୯୯ କହିଛି ଝିଅଟି କହିଲା ହଁ ହଁ ଏଇ ନମ୍ବର ଟା ଅଛି ମୋ ପାଖରେ ତୋର ସେବେଠୁ ଏଇ ନମ୍ବର ଟା ଅଛି ? କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା କଣ କରିବି ମୋର ସବୁ ଜିନିଷ ବଦଳେଇବା ର ଅଭ୍ୟାସ ନାହିଁ , ସବୁ ଜିନିଷ ସହ ମୁଁ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଯାଏ ରାତ୍ ଗୟୀ ବାତ୍ ଗୟି ମୋ ଦ୍ଵାରା ହୁଏନି। ଝିଅଟି କହିଲା କମେଣ୍ଟ ମାରୁଛୁ ? କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ନା ବୈଶାଖୀ ସେ ହକ୍ ବି ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ। ସେତେବେଳେ ମେସେଜ ଆସିଲା ୨୫୦ ଟଙ୍କା କ୍ରେଡ଼ିଟ ହେବାର।

ସେତେବେଳେ ପ୍ରିୟା ଆସି କହିଲା ଆଛା ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି ବୈଶାଖୀ। କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ବସ ବସ ତୁମକୁ ହିଁ ଖୋଜୁଥିଲି ଟ୍ରେନ୍ ଛାଡ଼ି ଦେଲାଣି କୋଉ ତଳକୁ ଚାଲି ଯାଇଥିବ ଭାବି ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲି। ପ୍ରିୟା କହିଲା ବ୍ୟସ୍ତ ? କାହିଁ କିନ୍ତୁ ମୁହଁ ରୁ ଜଣା ପଡୁନାହିଁ ତମେ ତ କଥା ବାର୍ତ୍ତା ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛ କହି ଜୋରରେ ହସିଲା। କହିଲା ସେକଥା ଛାଡ଼ ଇଏ କଣ ସେଇ ବୈଶାଖୀ ? କୌସ୍ତୁଭ ହୁଁ ରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା। ପ୍ରିୟା କହିଲା ମୋ ଅନୁମାନ ଠିକ୍ ଥିଲା ତାହେଲେ ତମ ହାବ ଭାବ ରୁ ହିଁ ଲାଗୁଥିଲା ଯାହା କୁହ ଭାରି ସୁନ୍ଦର କିନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ମୋତେ ଟିକେ ଟିକେ ଈର୍ଷା ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ ସ୍ୱରରେ କହୁଥାଏ। କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ପ୍ଲିଜ ଟିକେ ଚୁପ୍ ରୁହ। ବୈଶାଖୀ କୁ ଅନେଇ ପ୍ରିୟା କୁ ଠାରି କହିଲା ଇଏ ମୋ ଉଡ ବି ୱାଇଫ୍ । ବୈଶାଖୀ ଟିକେ ବିରକ୍ତ ଭାବ କରି ଅନେଇ ପୁଣି ତା କାମ ରେ ଲାଗିଗଲା। କୌସ୍ତୁଭ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥାଏ ସେଇ ପୁରୁଣା ଅଭ୍ୟାସ ମୋ ସହ କୋଉ ଝିଅ କୁ ଦେଖିଲେ ଈର୍ଷା ରେ ଜଳିଯାଏ। ଏବେ ତ ବାହା ବି ହେଇ ସାରିଲାଣି ତଥାପି ସେ ଗୁଣ ଯାଇନି।

ବୈଶାଖୀ କହିଲା ଆଉ କବିତା ଲେଖୁଛୁ ନା ନାହିଁ ତୁ ତ ଫିଲ୍ମ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋରି ଟ୍ରାଏ କରୁଥିଲୁ । ହଁ ଚାକିରୀ ଏପଟେ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ଲେଖାରେ ଆଉ କବିତା ଲେଖିବାକୁ ସମୟ ହେଉନି ବୋଲି କୌସ୍ତୁଭ ଉତ୍ତର ଦେଲା। ପ୍ରିୟା କହିଲା ମିଛ କାହିଁକି କହୁଛ ସେ ଏବେବି କବିତା ଲେଖନ୍ତି ହେଲେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତିନି ଆଉ ସବୁ ପ୍ରେମ କବିତାରେ ଖାଲି ତମର ବାସ୍ନା ହିଁ ପାଇଛି ମୁଁ ଏଯାଏଁ ନିଜକୁ ପାଇଲିନି ତା ଭିତରେ। କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା କାହିଁ ମିଛ କହୁଛ କହିଲ ମୁଁ ତମ ପାଇଁ ହିଁ ତ କବିତା ଲେଖିଛି ବହୁତ। ପ୍ରିୟା କହିଲା ଗୋଟେ କବିତା ପଢ଼ିକି ଶୁଣାଇ ଦିଅ ତୁମ ପୂର୍ବତନ ପ୍ରେମିକା ବି କବିତା ଶୁଣି ଖୁସି ହୋଇଯିବେ ଆଉ ମୋ କବିତା ଶୁଣି ମୁଁ ବି ଖୁସି ହେଇଯିବି। କୌସ୍ତୁଭ ପାଖରେ ସତରେ ଏହାର କିଛି ଉତ୍ତର ନଥିଲା। ନୀରବତା କୁ ଭାଙ୍ଗି କହିଲା ଦେଖ ବୈଶାଖୀ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ମୁଁ ତୁମ ନାଁ ରେ ସେବେଠାରୁ କବିତା ଲେଖିବା ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଛି ହେଲେ ପ୍ରିୟା ସବୁବେଳେ ଖାଲି ତମକୁ ନେଇ ସନ୍ଦେହ କରିବା ଓ କହିବା ଅଭ୍ୟାସ ହେଇ ଯାଇଛି। ପ୍ରିୟା ହଠାତ୍ ଉଠି ପଳେଇଲା। ଆଛା ତୁ ତାହେଲେ ତୋ ଉଡ୍ ବି ୱାଇଫ କୁ ମୋ ବିଷୟରେ କହିଦେଇଛୁ ହେଲେ ତୋତେ କହିବାର ନଥିଲା ସାରା ଜୀବନ ସେ ଆମକୁ ସନ୍ଦେହ କରିବେ ଏଥିପାଇଁ। କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ହେଲେ ଏଥି ପାଇଁ ମୁଁ କାହାକୁ ଅନ୍ଧାର ରେ ରଖି ପାରିବିନି ତମେ ମୋଠୁ ଅଲଗା ହୋଇଯିବା ପରେ ଯେବେ ଘରେ ବାଧ୍ୟ କଲେ ବାହାଘର ପାଇଁ ତୁମ ରାଗ ରେ ସେହି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ରେ ହଁ କରିଦେଲି ଆଉ ବେଳେ ବେଳେ ଲାଗେ ମୁଁ ପ୍ରିୟା ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଦେଲି ବାହାଘର ପାଇଁ ରାଜି ହୋଇ । ସେ କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଭଲ ଝିଅ ମୋତେ ବୁଝି ପାରେ ତମଠୁ ବି ବେଶୀ, କିଛି ନକହିକି ବି ମୋ ଆଖିରୁ ପଢ଼ିଦିଏ ତମେ ତ ସବୁକିଛି ମୁହଁ ଖୋଲି କହି ସାରିବା ପରେ ବି ଅଜଣା ରହିଯାଅ। ଆରେ ବାଃ କୌସ୍ତୁଭ ଏତେ ପ୍ରଶଂସା ସେ ନିହାତି ଭଲ ଝିଅ ଟେ ହୋଇଥିବେ ମୁଁ ସିନା ଧୋକା ବାଜ୍ ବାହାରିଲି ତୋ ଭାଷା ରେ ଯାହା ହଉ କେହି ତ ତୋତେ ଭଲ ମିଳିଗଲେ। କହୁ କହୁ ବୈଶାଖୀ ର ଆଖି ଛଳ ଛଳ ହୋଇଯାଉଥାଏ।

ବୈଶାଖୀ କହିଲା ହେଲେ ଆମ ଅଲଗା ହେବାଠୁ ଚାରି ବର୍ଷ ହେଲାଣି ହେଲେ ଏଯାଏଁ ବାହା କାହିଁକି ହେଇନୁ। କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ସମୟ ହିଁ ମିଳି ପାରୁନି କିନ୍ତୁ ଜଲଦି ବାହା ହେଉଛୁ। ବୈଶାଖୀ କହିଲା ବହୁତ୍ ବଢ଼ିଆ କଥା ମୁଁ ଚନ୍ନା ମେରେୟା ଯାଇ ଗାଇବି ତାହେଲେ ଆଉ କହି ଦୁଇ ଜଣ ହସି ଉଠିଲେ। କୌସ୍ତୁଭ ପଚାରିଲା ଆଉ ତୋ ସ୍ଵାମୀ ? ବୈଶାଖୀ କହିଲା ତୁ କଣ କିଛି ଜାଣିନୁ ? ଠିକ୍ ଚାରି ବର୍ଷ ତଳେ ଆମ ବାହାଘର ର ଗୋଟେ ମାସ ପରେ ହାୱଡା ର ଟ୍ରେନ୍ accident ରେ ମିହିର ଙ୍କ ଡେଥ ହୋଇଗଲା ସେ ଯୋଉ ପରିସ୍ଥିତି ହେଉ ନା କାହିଁକି ତୋ ଭଳି ପିଲା ସହ ଯାହା କରିଛି ତାହାର ଶାସ୍ତି ଏଟା। କୌସ୍ତୁଭ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ରହିଥାଏ । ତା ମୁଣ୍ଡ ଗୋଳମାଳ ହୋଇ ଯାଉଥାଏ।

ସେତେବଳକୁ ପ୍ରିୟା ଆସି ସାରିଥାଏ। କହିଲା ଦେଖ କୌସ୍ତୁଭ ଏବେ ଲାଇନ୍ କ୍ଲିୟର ଅଛି ତମେ ଚାହିଁଲେ ପଛ ପ୍ରେମିକା ପାଖକୁ ଫେରିଯାଇ ପାର ମୁଁ ଅଟକେଇବିନି । ମୁଁ ତ ଖାଲି ଏକ ପରିସ୍ଥିତି ସେ ତ ତୁମ ଭାବନା ତୁମ ପ୍ରେମ ସବୁ କିଛି ପଛକଥା ଭୁଲି ଯାଇ ପୁଣି ଥରେ ଏକାଠି ହୋଇଯାଅ। କୌସ୍ତୁଭ ପାଟି କରି ଉଠିଲା ବେକାର କଥା ବନ୍ଦ କର ତମେ ମୋର ବାସ୍ତବିକତା ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆଉ ବୈଶାଖୀ ହେଉଛି ମୋ ପାଇଁ ସ୍ବପ୍ନ ଓ ଦୁର୍ବଳତା। ମୁଁ ମୋ ବାସ୍ତବିକତା ରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ ପ୍ରିୟା। ପ୍ରିୟା ଆସି କୌସ୍ତୁଭ କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଦେଲା ନିଜ ନିବିଡ଼ ବାହୁ ବନ୍ଧନ ରେ। କୌସ୍ତୁଭ, ପ୍ରିୟା ଓ ବୈଶାଖୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା।

ସେତେବେଳକୁ ଟ୍ରେନ୍ ଆସି ଭୁବନେଶ୍ୱର ଷ୍ଟେସନ୍ ରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲା। ବୈଶାଖୀ କହିଲା ତୋତେ ଏତେ ଦିନ ପରେ ଦେଖି ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା ଆଉଥରେ ଦେଖା ହେଲେ ତୋ ପ୍ରିୟା ଙ୍କୁ ବି ଆଣିବୁ। କୌସ୍ତୁଭ କହିଲା ଏବେ ତ ଦେଖା ହେଲ ଦୁଇ ଜଣ ହୋଉ ତମେ ଘରକୁ ଆସ କେବେ ଶାନ୍ତି ରେ କଥା ହେବା ଯାଉଛି ପ୍ରିୟା ଆଗେ ଆଗେ ପଳେଇ ଗଲାଣି। ବୈଶାଖୀ ଠିକ୍ ବୈଶାଖ ର ଅପରାହ୍ନ ଭଳି ନୀରବ ଥିଲା।

ସେତେବଳକୁ ହଠାତ୍ କାହାର ହାତ ସ୍ପର୍ଶ ରେ ବୈଶାଖୀ ଚମକି ଉଠିଲା। ପଛକୁ ବୁଲିଲା ବେଳୁ ସେ ଥିଲେ କୌସ୍ତୁଭ ର ବଡ଼ ଭଉଣୀ। ବୈଶାଖୀ ସହ ଭଲ ମନ୍ଦ କଥା ହେଲେ। ବୈଶାଖୀ ପଚାରିଲା କୌସ୍ତୁଭ ର କଣ ହୋଇଛି ସେ ଏମିତି କାହିଁ ବ୍ୟବହାର କରୁଛି ଟ୍ରେନ୍ ସାରା ସେ ପ୍ରିୟା ପ୍ରିୟା କହୁଛି ହେଲେ ମୁଁ କାହିଁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲିନି। ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ଵାସ ପକାଇ ପ୍ରୀତି ଦିଦି କହିଲେ ସେ ଲମ୍ବା କାହାଣୀ ତୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଆମେ ଘର ଲୋକ ବାଧ୍ୟ କରି ତା ପାଇଁ ବାହାଘର ଠିକ୍ କରିଦେଲୁ। ସେ ରାଜି ହୋଇଗଲା ସିନା ପ୍ରିୟା କୁ ସବୁକିଛି କହିଦେଲା ତୋ ବିଷୟରେ ଆଉ ସେ ଝିଅ ବି ସତରେ ହୀରା ଟେ ଥିଲା ସବୁ ବୁଝିଗଲା। ହେଲେ ଯୋଉଦିନ ତୋ ସ୍ଵାମୀ ଙ୍କ ଟ୍ରେନ୍ ରେ ଡେଥ ହୋଇଗଲା ସେ ଟ୍ରେନ୍ ରେ ପ୍ରିୟା ବି ଥିଲା ଆଉ ସେ ବି ଦୁନିଆଁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା। କୌସ୍ତୁଭ ଆଉ ସହି ପାରିଲାନି ତାକୁ ଲାଗିଲା ପ୍ରିୟା ର ମରିବା ପଛରେ ସେ ହିଁ ଦାୟୀ। ଆଉ ସେ ଗୋଟେ କାଳ୍ପନିକ ପ୍ରିୟା ସହ ଚାରି ବର୍ଷ ହେଲା ବଞ୍ଚୁଛି। ତାକୁ ଲାଗୁଛି ପ୍ରିୟା ତା ଆଖ ପାଖ ରେ ଅଛି ଓ ତାକୁ ସନ୍ଦେହ କରୁଛି। ତୋତେ ଦେଖିବା ପରେ ଏତେଦିନ ପରେ ମୁଁ ତା ଆଖିରେ ଅଲଗା ଚମକ ଦେଖୁଛି ମୋ ଭାଇ ପାଖକୁ ଫେରିବାକୁ କହିବା ପାଇଁ ମୋର କିଛି ଅଧିକାର ନାହିଁ ସତ ହେଲେ ତୁ ଯଦି ଘରକୁ ମଝିରେ ମଝିରେ ଆସନ୍ତୁ ସେ ଟିକେ ନର୍ମାଲ ହୋଇ ପାରନ୍ତା। ବୈଶାଖୀ ଆଉ କିଛି ବୁଝିବା ଅବସ୍ଥା ରେ ନଥାଏ ତାର ଆଖି ଆଗରେ ସବୁ ମୁହୁର୍ତ୍ତ ଭାସି ଯାଉଥାଏ। କଲେଜ୍ ବେଳ ଠାରୁ ଏଵେକା ଯାଏଁ ତାର ସେହି ଭଲ ପାଇବା ର ଏଇ ଅବସ୍ଥା ଭାବି ସ୍ଥିର ହୋଇ ଯାଇଥାଏ ଓ ନିଜକୁ ଦାୟୀ କରୁଥାଏ।

ସଂଧ୍ୟା ର ସମୟ ହଠାତ୍ କୌସ୍ତୁଭ ର କଲିଂ ବେଲ୍ ବାଜିଲା।

କୌସ୍ତୁଭ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ପ୍ରିୟା କହିଲା ଯାଅ ଯାଅ ତୁମ ପ୍ରେମିକା ଆସିଥିବେ। କଣ ଯେ ତୁମେ କହୁଛ ସେ କାହିଁକି ଆସିବ କହି କବାଟ ଖୋଲି ଦେବା କ୍ଷଣି ଆଗରେ ବୈଶାଖୀ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥାଏ। ସେପଟରୁ ବେଡ୍ ରୁମ୍ ରେ ଥିବା ପ୍ରିୟା ର ଫଟୋ ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହସୁଥାଏ।

ସମାପ୍ତ

କୈବଲ୍ୟ ନାୟକ

"ଅଧା-ଛିଣ୍ଡା ପ୍ରେମ" ଏକ ଭିନ୍ନ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ A different love story

Odia love Story "Adhachhinda Prema"