ଆଷାଢ଼ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ,

ରଥ ମାଝିରେ ଆସେ ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀଚିନ୍ତନ।

ଧୂପ ଶେଷ ପରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ପୂର୍ବେ,

"ଅଧର ପଣା" ଭୋଗ ହୁଏ ନିଯମ ଅନୁସରେ।

ମାଟିର ପାତ୍ର – ଲାଉଟୁମ୍ବା ନାଁ,

ଦେବତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ସମ ଉଚ୍ଚତା ତା'ର ଜଣା।

ନଅଟି ପାତ୍ର – ତିନି ରଥ ମଧ୍ୟେ,

ତିନି ପାତ୍ର ହୁଏ ପ୍ରତି ଏକ ରଥ ଉପରେ।

ଏହି ଜଳ ଭରି ଦିଆଯାଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ,

ପଞ୍ଚୋପଚାର ପଦ୍ଧତି ଅନୁସାରେ।

ଅନ୍ନ ନୁହେଁ, ମିଠା ନୁହେଁ ଏ ଭୋଗ,

ଅଧର ପଣା ହେଉଛି ଭକ୍ତିର ଅନୁଭବ ଯୋଗ।

ଅଧର ଅର୍ଥ – ତଳେ ଥିବା ଶକ୍ତି,

ଚଣ୍ଡୀ ଚାମୁଣ୍ଡା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ମୂର୍ତ୍ତି।

ଏହା ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ ଶିତଳ ଜଳ ଦାନ,

ଭୋଗ ଶେଷ ପରେ ଭଙ୍ଗାଯାଏ ପାତ୍ର ସମସ୍ତ ଯଥାଧିକାନ।

ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗା ଅଟଳ ପରମ୍ପରା ଅତୁଟ,

ନା ଅଛି ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି, ନା ଅଛି ଭୟ ଭୂତ।

ଧ୍ୱନି ହୁଏ ଭାଙ୍ଗାରେ ଶାନ୍ତିର ଘୋଷ,

ଅଧର ପଣା ଭିତରେ ଅଛି ଭକ୍ତିର ସତ୍ୟ ଅନ୍ତରକୋଷ।

ପୂଜାରୀ ମନେ କରନ୍ତି ଶ୍ରମ ଓ ଦୟା,

ଦେବତାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏ ବିଧିବିଧାନ ନ୍ୟାୟ ମାତ୍ର ରିତି ଚଳା।

ଏହା ହେଉଛି ଆଗ୍ରହ ଓ ଅନୁଭୂତିର ଅଧରପଣା

ଯାହା ଧରେ ଭକ୍ତିର ସାର, ଶାନ୍ତି ଓ ଅଭିମାନି।

ଅଧର ପଣା କେବଳ ଜଳ ନୁହେଁ ଏଠି,

ଏହା ହେଉଛି ରଥ ମଝିର ଅଲୌକିକ ଆତ୍ମ ଚିତ୍ତି।

ଦେଖିଲେ ନିଜେ, ବୁଝିବେ ଜଣେ,

ବିଧିବିଧାନ ମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ୱାସର ଜଣେ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିବେ ସଦା ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!