ଅନନ୍ୟା ଏକ ନିଶ୍ଚିନ୍ତା ତା'ର ପ୍ରେମରେ ଥିଲେ। ସଞ୍ଜୟ ତାହାର ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସ୍ୱପ୍ନ ଏବଂ ଆଶାର ପ୍ରତିକରେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ବହୁତ ସମୟ ଧରି ପ୍ରେମରେ ଥିଲେ, ତା'ର ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ସପ୍ନ ବାନ୍ଧି ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ସତ୍ୟ ବହୁତ କଠୋର ହୋଇଥାଏ। ତା'ର ସପ୍ନ ଏବଂ ପ୍ରମିସ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେବେ ସଞ୍ଜୟକୁ ତା'ର ନିଜ ପରିବାର ପକ୍ଷରୁ ବିବାହକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା। ସଞ୍ଜୟ ଥିଲା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନନ୍ୟା ଥିଲା ଜାତି ରେ ଚଷା। ସଞ୍ଜୟ ର ପରିବାର ଜାତି ପାଇଁ ଅନନ୍ୟା ସହ ବିବାହ ପାଇଁ ମନା କରି ଦେଇ ଥିଲେ।

ଅନନ୍ୟା ଭାବିଥିଲା ସଞ୍ଜୟ ତା'ର ଲାଗି ଆଗେ ଆସିବ, କିନ୍ତୁ ସଞ୍ଜୟ ପରିବାରର ଚାପକୁ ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ। ସେ ଏକ ଭଲ ପିଲା ହିସାବରେ ନିଜ ପରିବାରର ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିଲେ। ଏହି ବିଦାୟ କେବଳ ଦୁଇଟି ହୃଦୟକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇନାହିଁ, ଏହା ତା'ମାନ ର ସମସ୍ତ ସପ୍ନକୁ ଚୁର୍ମାର କରି ଦେଲା।

ଅନନ୍ୟା ଏବେ ବି ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ପଠା ଚିଠି ଗୁଡ଼ିକ ପଢୁଛି। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କିପରି ମିଶିଥିଲେ, ଏହା ତା'ର ମନରେ ସବୁଦିନ ଗାଣ୍ଠି ହୋଇ ରହିଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସପନକୁ ଗୋଟେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲା, ସେ ଶୁନ୍ୟତାର ମଧ୍ୟରେ ତରୁଣୀ ଭାବରେ ଖାଲି ଥାଉଥିବା ମନକୁ ଅନୁଭବ କଲା।

ତାହାର ପ୍ରେମ ହିଁ ସଂସାରରୁ ବିଦାୟ ନେଲା।

ଅନନ୍ୟା ଏକା ହୋଇଗଲା। ସଞ୍ଜୟର ବିବାହ ଶେଷ ହେଲା, ଓ ସେ ତା'ର ନୂତନ ଜୀବନରେ ଯାଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲା। କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟା ପାଇଁ ଏହା ଅଧୂରା ଅଧ୍ୟାୟ ପରି ଥିଲା। ସେ ଏକ ଜୀବନ ଯାହାରେ ତା'ର ସମସ୍ତ ପ୍ରାୟାସ, ସମସ୍ତ ଭାବନା, ଓ ସମସ୍ତ ଭଲପାଇବା କେବଳ ଏକ ଅବିଶ୍ୱାସର ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ରହିଯାଇଥିଲା।

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ବଞ୍ଚୁଥିଲା। ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ଲେଖା ଚିଠିଗୁଡ଼ିକ ମନ୍ଦ ଆଲୋକରେ ପଢ଼ିବା ତା'ର ଦିନର ଏକ ଅଂଶ ହେଇଗଲା। ସେ ପ୍ରତି ଚିଠିରେ ଅଧୁରା ସପନ ଓ ମୃତ୍ୟୁଶୈତାନ ପରି ଗାଢ଼ ଦୁଃଖକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା। ଏକ ଦିନ ସେ ନିଜ ଅନ୍ତରାତ୍ମାରେ ଦେଖିଲା ଯେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଭୁଲିବା ସମସ୍ତ ସମୟର ପାଇଁ ତା'ର ଅନୁଭବକୁ ଶେଷ କରିଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଏବେ ମନେ କଲା ଯେ ଜୀବନ ଚାଲିଯାଏ, ଏବଂ କେବଳ ଅନୁଭବର ଆଶ୍ରିତ ହୋଇ ଚାଲିବାରୁ ଗୋଟେ ନୂଆ ପାଥ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ପରେ, ଅନନ୍ୟା ମନେ କଲା ଯେ ଜୀବନରେ ଗୋଟେ ନୂଆ ପଥ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ମାନସିକ ଭାବରେ ସୁଦୃଢ଼ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ଦିନକୁ ରାତିରେ ଗଣନା କରିବା ବନ୍ଦ କରିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲା। ବଦଳରେ ସେ ନିଜର ଶକ୍ତିକୁ ସଂଗୃହୀତ କରି, ଏକ ନୂଆ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲା।

ଅନନ୍ୟା ଏକ ନୂଆ କାମରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖିବାକୁ ଲଗିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ନିଜର ସ୍ଵାଭିମାନ ଓ ସମ୍ମାନ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆବଶ୍ୟକ। ତା'ର ପ୍ରାରମ୍ଭ ହେଲା ଏକ ନୂଆ ଆଶାର ସାହାଯ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନ, ନିଜର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିକୁ ନୂଆ ଆକାର ଦେବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ନେଲା।

ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଭୁଲିବା ଯଦିଓ ସହଜ ନଥିଲା, ତବେ ଅନନ୍ୟା ଜାଣିଲା ଯେ ଜୀବନରେ ସେମିତି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଆସନ୍ତି ଯାହା ଆମକୁ କିଛି ଶିଖାଇଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ'ର ସାଥ ଜୀବନରେ ନ ଥାଏ ।

ଅନନ୍ୟା ଯଦିଓ ଏହାକୁ ମନେ କରିବାରେ ଏବେ ଯଥେଷ୍ଟ ଶକ୍ତ ହୋଇପାରିଲା, ତଥାପି ତା'ର ମନର କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଥିଲା। କେବେ କେବେ ରାତିର ନିରାବତା ମଧ୍ୟରେ ସେ ତା'ଙ୍କ ପୁରୁଣା ରାତିର କଥାବାର୍ତ୍ତା ମନକୁ ଭାସାଇ ଆଣୁଥିଲା।

ଯଦିଓ ସଂସାରରେ ସେ ନୂଆ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଯାଉଥିଲା, ନିଜର ଜୀବନକୁ ନୂଆ ପ୍ରବଳତାରେ ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେଠି ଏକ ଖାଲି ଜାଗା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତା'କୁ ତରଳ କରିଥିଲା।

ସେ ନିଜର କ୍ଷତକୁ ଗୋପନ କରିବାରେ ସାକ୍ଷମ ହୋଇ ନୂତନ ସାହସର ସହିତ ଜୀବନର ମୁଖ୍ୟଧାରାକୁ ଫେରି ଯାଇପାରିଥିଲା। ଅନନ୍ୟା ଏବେ ନୂଆ ସ୍ଵପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଗଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଜାଣିଲା ଯେ ଜୀବନ କେବଳ ପୁରୁଣା ସଫଳତା ଓ ବିଫଳତାରେ ଅବସାନ ନୁହେଁ। ସେ ତା'ର ଶିଖିଥିବା ଶାନ୍ତି, ସହିଷ୍ଣୁତା, ଏବଂ ନିଜକୁ ପ୍ରାମାଣିକତାରେ ଭଲପାଇବାର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା।

ଯଦି ତା'ର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ ଅଧୁରା ଥିଲା, ତାହେଲେ ମଧ୍ୟ ତା'ର ଜୀବନ ଏବେ ନୂଆ ଆଶା ଏବଂ ସାହସର ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା।

ଅନନ୍ୟା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ତା'ର ଜୀବନରେ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ଲେଖା ଆରମ୍ଭ କରିଲା। ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଭୁଲିବା ଏବେ ମଧ୍ୟ ସହଜ ନ ଥିଲା, ହେଲେ ସେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲା ଯେ ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷା କରୁନି। ତା'ର ପ୍ରତିଦିନ ନୂଆ ମୁଖ୍ୟଧାରାରେ ଆଗକୁ ବଢୁ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ପାରିବାରିକ ଓ ସାମାଜିକ ଦାଇତ୍ୱରେ ନିଜକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପାଡ଼ିଲା। ସେ ବୁଝିଲା ଯେ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଦୁଃଖରେ ବସି ରହିବି, ନିଜକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଶକ୍ତି ହରାଇବି।

ଏକ ନୂତନ ଦିନ ଆସିଲା ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ୟା ନିଜ

କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ବଡ଼ ଅବସର ପାଇଲା। ଏକ ନୂଆ ପ୍ରକଳ୍ପ ଯାହାକୁ ସେ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ହିସାବରେ ଦେଖୁଥିଲା, ତା'ର ଜୀବନରେ ଏହା ନୂତନ ଆଶା ଏବଂ ସଫଳତାର ଚିନ୍ହ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲା। ସେ ଏହି ଅବସରକୁ ନେଇ ମନକୁ ଆହ୍ୱନ ଦେଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂଆ ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ନୂଆ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା।

ଏକ ଦିନ ଅନନ୍ୟା ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଯାଇଥିଲେ ଅନନ୍ୟା ଆଖିରେ ପଡିଲା ସଞ୍ଜୟ ସେହି ମନ୍ଦିର ରେ , ସଞ୍ଜୟ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନନ୍ୟା କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇ ଭୁଲି ଯାଇ ଥିଲେ , ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ବିବାହ ସରିଲାଣି ,ଅନନ୍ୟ ସଞ୍ଜୟ ଙ୍କ ଆଡକୁ ଆଗକୁ ଦୁଇ ପାଦ ବଢାଇଛନ୍ତି ତ ଦେଖିଲେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ।ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ଦେଖି ଅଟକି ଗଲେ ଅନନ୍ୟା। ଭାବିଲେସେ ସଞ୍ଜୟ ଆଉ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ସଞ୍ଜୟ ନୁହେଁ । ଆଉ ସେ ତା ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଖୁସି ଖୁସି ରେ ନିଜ ଜୀବନ କୁ ବିତାଉଛନ୍ତି ଦେଖି।ପ୍ରଥମେ ମନକୁ ରାଗ ଆସିଥିଲା ସତ ହେଲେ ପୁଣିଏବେ, ନିଜକୁ ସାହସୀ ଏବଂ ସଫଳ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। କାରଣ ସେ ଏବେ ଜାଣିଲଲେ ଯେ ଜୀବନରେ ତୁମେ ଭଲପାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ତୁମ ପାଖରେ ନଥାଏ ମଧ୍ୟ, ଜୀବନ ତ କେବେ ଥାମିଯାଏ ନାହିଁ।

ସଞ୍ଜୟ ଯଦିଓ ତା'ର ପରିବାରର ଚାପକୁ ବୁଝିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ଓ ନିଜର ପ୍ରଥମ ପ୍ରମ କୁ ଛାଡି ବିପରୀତ ଭାବରେ ବିବାହ କରିଥିଲା, ତଥାପି ତା'ର ମନର ଏକ କୋଣ ନିଜେ ବହୁତ ଖାଲି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା। ବିବାହ ପରେ ସମସ୍ତେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ସଞ୍ଜୟ ଖୁସି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତା'ର ମନ ପୂରାପୂରି ଖୋଲି ପାରି ନଥିଲା। ଅନନ୍ୟା ସହିତ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ମିଛିବାଟରେ ତା'ର ଆପ୍ରାଣ ପ୍ରେମ ବଞ୍ଚୁଥିଲା, ଓ ତାହାକୁ ଏବେ ଅବହେଳା କରିବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା।

ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ବିବାହ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ ତ ହେଲା , ହେଲେ ସେ କେଉଁଠି କିଛି ଅନନ୍ତ କମି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା। ସେ ତା'ର ସଂସାରୀ ଜୀବନକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତା'ର ମନରେ ସଞ୍ଚିତ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ହିଁ ଗହିରା ଏବଂ ଏକାଠା ରହିଗଲା।

ଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ସେ ହସି ଦଉଥିଲେ ,ହେଲେ ଭିତରେ ସେ ବହୁତ କାନ୍ଦୁଥିଲେ । ସେଠି ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଦୁନିଆରେ ଚିହ୍ନ୍ତା ପାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖେଇବକୁ ଖୁସି ଓ ମନ ଭିତରେ ଦୁଖର ସାଗର ଲୁଚିଥାଏ।

କିଛି ମାସ ପରେ, ସଞ୍ଜୟ ଜାଣିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ବିବାହ ବିଶେଷ କିଛି ସଫଳ ନହୋଇପାରୁଛି। ତା'ର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗୋଟେ ସମ୍ବନ୍ଧ ଥିଲା, ଯାହା ବିଶ୍ବାସ, ସମ୍ବନ୍ଧ, ଓ ପ୍ରେମର ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସେଠି ସଞ୍ଜୟ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ମନରେ ଏକ ଖାଲି ଜାଗାକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।

ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ଖାଲିପଣ ଏବଂ ଅପୂରଣିୟ ଅଭାବ ସଂଘର୍ଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା, ସଞ୍ଜୟ ନିଜେ ନିଜର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ, ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଶୁନ୍ୟତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ସଞ୍ଜୟ ପ୍ରତିଦିନ ନିଜର ଜୀବନକୁ ଚାଲୁ ରଖିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମନର ତଳେ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ବର୍ତ୍ତମାନର ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟତାକୁ ଆଉ ତୀବ୍ର କରୁଥିଲା। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ତା'ର ମିଳନ ଏବଂ ବିଚ୍ଛେଦର ସମସ୍ତ ସ୍ମୃତି ତା'କୁ ପ୍ରତି ଦିନ ମନେ ପକାଉଥିଲା। ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ଅନନ୍ୟା ସେତେବେଳେ ତା'ଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା ସତ୍ତେ ମନମାନି ଚାଲିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏହି ଭାବନାରେ ଆତ୍ମଗ୍ଲାନିରେ ବଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତା'ର ଜୀବନ ସାଙ୍ଗିଣୀ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ଆଉ ଅଧିକ ଶୀତଳ ହେଉଥିଲା। ମଧ୍ୟରାତ୍ରରେ ସଞ୍ଜୟ କେବେ କେବେ ଉଠି

ପଡ଼ୁଥିଲା, ଆଖି ମନ୍ଦ ଆଲୋକରେ ଅନନ୍ୟାଙ୍କର ପ୍ରତି ଶବ୍ଦକୁ ମନେକରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ ତା'ର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ ଅଧୂରା ହୋଇ ରହିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କରିପାରୁ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ତା'ର ଅନୁତାପ ଏବଂ ଅଭିନୟ ଜୀବନକୁ ଆଉ ତ୍ରାସଦାୟୀ କରିଦେଇଥିଲା।

ସଞ୍ଜୟର ଜୀବନ ଯେତେବେଳେ ଆଉ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଶୂନ୍ୟତାରେ ବିଲିନ ହେଉଥିଲା, ସେ ନିଜ ଜୀବନର ଏକ ନୂତନ ଆଶା ଖୋଜିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ସେ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଭୁଲିପାରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଏବଂ ତା'ର ବିବାହ ଜୀବନକୁ ସଂରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ପୁଣିଥରେ ମନେ-ପ୍ରାଣେ ଆଗ୍ରହ ରଖିଲେ। କିନ୍ତୁ ତା'ର ଆଗୁଆ ଜୀବନ ଏମିତି ଏକ ରସ୍ତାରେ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ବନ୍ଧ ଆଉ ତା'କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବାର କ୍ଷମତା ଦେଉନଥିଲା।

ଏକ ଦିନ, ସଞ୍ଜୟ ନିଜର ଅଫିସରୁ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ, ତାହା ପାଖରେ ଏକ ନୀଳ ଆକାଶ ଏବଂ ମୂର୍ମୁ ହାଵା ଥିଲା। ସେ ମନେ ପକେଇଲେ ଯେତେବେଳେ ଅନନ୍ୟା ସଂଗେ ତା'ର ନିଜର ଦିନ ହେଉଥିଲା, ସେ ବହୁତ ଖୁସି ଓ ସକାରାତ୍ମକ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନି ହୋଇଥିଲା ଯେ ଜୀବନର ଖୁସି ଆଉ କେଉଁଠି ବି ଦିଶୁନଥିଲା।

ତା'ର ଭିତରେ ଏକ ଦୂର୍ବଳତା ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସଞ୍ଜୟ ନିଜର ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ଥିତିରୁ ବାହାରିବାକୁ ଏବଂ ନିଜକୁ ପୁଣି ସଂଗଠିତ କରିବାକୁ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଦିଶା ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ତା'ର ମନର ଏକ କୋଣ ଅବସରକୁ ଦେଖିଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ହାରିଥିଲେ, ତା'ର ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭୁଲ ହେଇରହିଲା।

ସଞ୍ଜୟ ଅବଶେଷରେ ଏକ ଦିନ ନିଜକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ ସେ କେତେ ଭୁଲିବାରେ ଜୀବନକୁ ଚାଲିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଗଲା। ସେ ଏକ ବିଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ, ଯେ ତା'ର ପରିବାର ବା ବର୍ତ୍ତମାନର ସମ୍ବନ୍ଧରୁ ବାହାରିବା ଏବଂ ତା'ର ନିଜକୁ ନୂତନ ଭାବରେ ଖୋଜିବା ଦରକାର।

ସଞ୍ଜୟ ଏହି ସଙ୍ଗରେ ଏକ ନୂତନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପ୍ରତି ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜର ସ୍ଥିତି ବିଚାର କରି ତା'ର ସମସ୍ତ ସମୟକୁ ଏକ ନୂତନ ପାଠରେ ଲାଗୁ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନର ଅଧିକ ସକାରାତ୍ମକ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ପ୍ରୟାସ ତା'ର ନିଜ ପ୍ରାଣର ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ, ଯାହାକି ତା'ର ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାରେ ମଦତ କରିପାରିବ।

ସଞ୍ଜୟ ଏକ ନୂତନ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ନୂତନ ଲକ୍ଷ୍ୟ ତାଲିକାରେ ଯୋଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯାହାକି ସେ ନିଜର ପ୍ରାଥମିକ ନିୟମ ଭାବେ ନେଲେ ଏବଂ ଆଗକୁ ଆସିବା ପାଇଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ସେ ନିଜର ଶୈଳୀ ଓ ଆଦତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାରେ ପ୍ରୟାସ କରିଲେ, ଯାହା ଏହି ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ଦୂର ହେବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବ।

ତା'ର ଏକାକୀତା ଏବଂ ଦୁଃଖ ହେବା ସତ୍ତେ, ସଞ୍ଜୟ ତା'ର ଜୀବନରେ ଏକ ନୂତନ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେବା ପରେ ସେ ନିଜର ଅଭିମୁଖ୍ୟ ବଦଳାଇ ପାରିଥିଲେ। ଏହି ନୂତନ ପ୍ରୟାସ ସହିତ ସେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କରି ପାରିବାରେ ଶକ୍ତି ଅଧିଗତ କରି, ନିଜ ଅପେକ୍ଷାରେ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ସାଧାରଣ ହେବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲେ।

ତା'ର ଜୀବନର ଏହି ସଂଗରେ, ସଞ୍ଜୟ ନିଜର ଆତ୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ସାହସକୁ ସମର୍ଥ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ନୂତନ ଦିନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ନୂତନ ଆଦୟାୟ ସେକଥା ପାଇଁ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ଯାହା ସେ ନିଜର ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଯାତ୍ରାରେ ସହଯୋଗ କରିପାରିବ।

ଏକ ଦିନ ତା'ର ଶହରର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ସେ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅସାଧାରଣ ଭାବରେ ସାକ୍ଷାତ କରିଥିଲେ। ଏହା ସେପରି ଏକ ଅପେକ୍ଷାନୀୟ ଦିନ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସଞ୍ଜୟ ତା'ର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ଦେଖିଥିଲେ।

ସଞ୍ଜୟ ତା'ର ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଅନୁଭୂତି କରିଥିଲେ। ତା'ର ଅନନ୍ୟା ଏକ ପ୍ରାଥମିକ ପାଣି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସଞ୍ଜୟ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନେକ ମିଶ୍ର ଭାବନା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ,ମିଳନର ଖୁସି, ବିଚ୍ଛେଦର ଦୁଃଖ, ଓ ଏକ ନୂତନ ଆଶା ଓ ସଂସାରୀ ନିଶ୍ଚିତତା।

ତା'ର ସମ୍ମୁଖ ରେ ଅନନ୍ୟା ଆସିଲେ, ସେ ଏକ ସ୍ବାଭାବିକ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ତା'ର ଚାହିଦା ଓ ଅନ୍ୟସହ ମିଳିଥିବା ଅନୁଭବ ସେଠି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦର କଷ୍ଟକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲା। ସଞ୍ଜୟ ତା'ର ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ଏକ ସମୟ ସହିତ କଥା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଅନନ୍ୟା ଅନ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ତା'ଙ୍କୁ ନିଜ ପରିବାରର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ପାଇଁ ଅବଶ୍ୟ ଗମ୍ଭୀର ଅନୁଭବ ହେଲା।

ଏହି ସାକ୍ଷାତକାର ଏକ ସମ୍ବେଦନାତ୍ମକ ଘଟଣା ଥିଲା, ଯାହା ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ଭାବନାରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ଏକ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦ। ତା'ର ଜୀବନର ପରିବାର ଓ ଶୁଭାରମ୍ଭକୁ ଆପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସଞ୍ଜୟ କେବେ ଏହି ସାକ୍ଷାତକାରକୁ ଚିହ୍ନି ଓ ବିଚାର କରିବାରେ ସାକ୍ଷମ ହେଲେ।

ସେ ତା'ର ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଖରେ ସମୟ କାଟିବାକୁ ଏବଂ ତା'ର ଅନୁଭବ ଓ ଆଶାର ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମ୍ମୁଖ ସାକ୍ଷାତକାର ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ଜୀବନର ସ୍ତରରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାର ଏକ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦ୍ୱନ୍ଦ ଏବଂ ତା'ର ଅଗ୍ରଗତି ପାଇଁ ଏକ ସାଧାରଣ ଆଶା ତିଆରି କରିଥିଲା।

ଅଧୁରା ସ୍ବପ୍ନ

ଅଧୁରା ସ୍ବପ୍ନ