ସମୟ ରାତି ୧୧ଟା। ଅନ୍ଧକାର ନିବୁଜ କୋଠରୀରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ସିଗାରେଟ୍ ଟିଏ ଜଳାଇ ଦେହକୁ ଉତ୍ତାପ ଯୋଗାଉଥିଲା। ବାହାରେ ମାଘ ମାସର ବାଘ ଭଳି ଶୀତ। PWD ଅଫିସର୍ ଥିଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ। ଶନିବାର ଥିଲା। ବହୁତ ଗୁଡ଼ାଏ ସ୍ଥଗିତ ଥିବା ଫାଇଲ୍ ପତ୍ର ଦେଖାଦେଖି କରି ରାତି ୯ଟାରେ ଫେରିଲା ଘରକୁ। ବାଟରେ ଆସିବାବେଳେ ମା' ସାମଲେଇ ଢ଼ାବାରୁ ନେଇଆସିଥିଲା ନାନ୍-ତଡ଼କା, ଗଡ୍ ଫାଦର୍ ବିଅର୍ ବାର୍ ରୁ ଗୋଟିଏ ଅଫିସର୍ସ ଚୟେସ୍ ମଦ ବୋତଲ ଓ ବ୍ଲାକ୍ ସିଗାରେଟ୍ ଏକ ପ୍ୟାକେଟ୍। ରାତି ୯ଟା ପରେ ତା'କୁ ରୁମ୍ ରେ ଆଉ ରୋଷେଇ କରିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେନା। ଦୁଇ ବଖରିଆ ରୁମ୍ ତା' ସାଙ୍ଗକୁ ଲ୍ୟାଟ୍ରିନ୍ ଓ ବାଥ୍ ରୁମ୍ ଏଟାଚ୍। ଗୋଟିଏ ନାନ୍ କୁ ଅଧା ଚିରି ତଡ଼କା ଲଗାଇ ଖାଇଥିଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ। ଆଉ କେଜାଣି କାହିଁକି ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲାନି ତା'କୁ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚାହା ଜଳଖିଆଟା ଟିକେ ଅଧିକ କରିଦେଇଥିଲା ତ। ଖାଦ୍ୟକୁ ରୋଷେଇ ଘରର ଥାକ ଉପରେ ଥାଳିରେ ରଖି ଘୋଡ଼ାଇ ଦେଇଥିଲା। ଶୋଇବା ଘରକୁ ଆସି ମଦ ବୋତଲ୍ କୁ ଖୋଲିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ହଠାତ୍ କବାଟ କିଏ ଜୋର୍ ରେ ଠକ୍ ଠକ୍ କଲା। ମଦ ବୋତଲକୁ ନ ଖୋଲି ଏକ କଳା ପଲିଥିନ୍ ଭିତରେ ପୁରାଇ ଖଟତଳ ଏକ ଅନ୍ଧାରିଆ ଜାଗାରେ ରଖିଲା। ଏତେ ରାତିରେ କିଏ କବାଟ ବାଡାଉଛି?!.... ସିଗାରେଟ୍ ପ୍ୟାକେଟ୍ ରୁ ସିଗାରେଟ୍ ଟିଏ ଲାଇଟର୍ ଦ୍ୱାରା ଜଳାଇ ସିଗାରେଟ୍ ଦି ପୁଳା ଟାଣିଦେଇ ତା'ପରେ ମୋବାଇଲ୍ ଟର୍ଚ୍ଚ ଜଳାଇଲା। ଏଥର ଧୀରେ ଯାଇ କବାଟ ଖୋଲିଲା।

କବାଟ ଖୋଲି ମୋବାଇଲ୍ ଲାଇଟ୍ ରେ ଦେଖିଲା ତା'ର କଲେଜ୍ ବେଷ୍ଟ୍ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ଲିନା ଦ୍ଵାର ସାମ୍ନାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି, ସୁଟ୍ କେସ୍ ଟିଏ ଧରି। ଅନିରୁଦ୍ଧ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲା, କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ। ଦୀର୍ଘ ଦଶ ବର୍ଷ ହେଲା ଯାହାର କିଛି କଲ୍ ନାହିଁ କି, ମ୍ୟାସେଜ୍ ନାହିଁ କିମ୍ବା ସୋସିଆଲ୍ ମିଡ଼ିଆରେ କଣ୍ଟାକ୍ଟ୍ ନାହିଁ; ହଠାତ୍ ଏପରି ଅସମୟରେ। ଖାସ୍ କରି ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍ ପରେ ଲିନାର କିଛି ଖୋଜଖବର ନଥିଲା। ଅନିରୁଦ୍ଧ ତାକୁ Facebook, Whatsapp ଓ Twitter ପରି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ବ୍ଲକ୍ କରିଦେଇଥିଲା। କାରଣ ଲିନାର ଫଟୋ ଯେତେବେଳେ ସେ ଅନ୍ୟ କେଉଁ ପୁଅ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖେ ତା'ର ମନଟା ଯେମିତି ଦଳିମନ୍ଥି ହୋଇଯାଏ। କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସେ ଅନୁଭବ କରେ ଯେପରି ସ୍କନ୍ଧଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଇଛି। ତଥାପି ଫୋନ୍ ନମ୍ବର୍ ଟା ରଖିଥିଲା ସେ। କିନ୍ତୁ ତା'କୁ ଏକତରଫା ଭାବେ ଭଲପାଉଥିବା ପୁରୁଷ ଜଣକ ଯେତେବେଳେ ତା' ମୁହଁରୁ ଶୁଣିଲା - ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ମୋତେ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଛ। କିନ୍ତୁ, ମୋ ଉଚ୍ଚ ଜାତି (ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳ), ମୋ ପରିବାର ଆଉ ଆମ ସମାଜ କ'ଣ ଆମ ଭଲପାଇବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବ?!... ଏଣୁ ବାସ୍ତବିକତାକୁ ନେଇ ବଞ୍ଚିବାର ଶିଖ। ଅଯଥା କୁହୁଡ଼ି ପହଁରନି। ଏଣୁ ଆମେ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଭୁଲିଯିବାଟା ହିଁ ଭଲ ହେବ। ସେହି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ହିଁ ସେ ଡିଲିଟ୍ କରିଦେଇଥିଲା ତା'ର ଫୋନ୍ ନମ୍ବର୍ ତା' ସାମ୍ନାରେ। ଫୋନ୍ ରୁ ସିନା ସେ ଡିଲିଟ୍ କରିଦେଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନ ଭିତରୁ ନୁହଁ। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଉଦାସଭରା ଗୀତ ସେ ଶୁଣେ, ସେତେବେଳେ ଲିନାର କଥା ତା'ର ବେଶ୍ ମନେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା।

ସେଦିନ ଶୀତୁଆ ରାତିରେ କିଛି ବର୍ଷା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବର୍ଷାରେ ଦରଭିଜା ଅବସ୍ଥାରେ କୋହଲା ପାଗରେ ଥରି ଥରି କାଶିଦେଲା, ଲିନା। ପୁଣି ତା' ସାଙ୍ଗକୁ ସିଗାରେଟ୍ ର ଧୂଆଁଟା ତା' ଦେହରେ ଯାଏନି। ଅନେକ ଥର ଲିନା ତା'ର କାନ ମୋଡ଼ିଦେଇଛି ଏଇ ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସ ଯୋଗୁଁ। ଆଉ ତାଗିଦ୍ ବି କରିଦେଇଥିଲା - ଆଉ ଥରେ ଯଦି ତୁମକୁ ସିଗାରେଟ୍ ଟାଣିବାର ଦେଖେ ତାହାଲେ ଆମର ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ଛିନ୍ନ ହୋଇଯିବ। ତୁମେ ମୋ ବେଷ୍ଟ୍ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ବୋଲି ମୁଁ ଭୁଲିଯିବି। କିନ୍ତୁ, ତା'ର ନମ୍ବର୍ ଡିଲିଟ୍ ପରଠୁଁ ସିଗାରେଟ୍ ଟଣାଟା ଟିକେ ତା'ର ବଢ଼ିଯାଇଛି। ଲିନା ତ ଯାଇଛି, ଆଉ କିଏ ଅଛି ଆପଣାର ହୋଇ ଯେ ମୋ କାନ ମୋଡ଼ି ତାଗିଦ୍ କରିବ। ଏଇ ଯେମିତି ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଦୁଇଟା। ଆଉ ତା'ପରଠୁ ଦୁଇଗୁଣ ହୋଇ ଚାଲିଛି। ଆଉ ଏବେ ଏକ ପ୍ୟାକେଟ୍ ବି ଗୋଟିଏ ରାତିକୁ ନିଅଣ୍ଟ। ଖୁବ୍ ଜୋର୍ ରେ ଥଙ୍ଗେଇ ଥଙ୍ଗେଇ କାଶିଲା, ସେ। ଲିନାର କାଶିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଭାବନା ରାଇଜରୁ ଫେରିଆସିଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ। ହାତରେ ଜଳୁଥିବା ସିଗାରେଟ୍ ଟିକୁ ଦୂରକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲା। ଆଖିରେ ଜକେଇ ଆସିଥିବା ଲୁହକୁ ପାପୁଲିରେ ପୋଛିଲା। ଏଥର ଲିନା ପ୍ରଶ୍ନ କଲା, "କ'ଣ ଭିତରକୁ ଡ଼ାକିବନି?!..." ମୁହଁ ଫେରାଇ ନେଇ ଧୀର ସ୍ବରରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "ଭିତରକୁ ଆସିପାର।" ରୁମ୍ ର ଲାଇଟ୍ ଅନ୍ କଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ।ଭିତରକୁ ଦୁଇପାଦ ବଢ଼ାଇ ଲିନା କହିଲା, "ଦେଖ... ଆଜି ରାତିଟା ଏଠାରେ ରହିପାରିବି ତ? ଯଦି କିଛି ଆପତ୍ତି ଥାଏ, ତାହାଲେ ଏଇଠାରୁ ହିଁ ଫେରିଯିବି।" ସୋଫା ସେଟ୍ ଉପରେ ଗୁମ୍ ହୋଇ ବସିପଡ଼ିଥିବା ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "ନାହିଁ... କିଛି ଆପତ୍ତି ନାହିଁ। ତା' ଛଡ଼ା ତୁମେ ମୋର ଘନିଷ୍ଠ ବାନ୍ଧବୀ। ଅତିଥିକୁ କେବେ କିଏ ଘରୁ ଫେରାଏ?!...." ସୋଫା ସେଟ୍ ରୁ ଉଠିଯାଇ ହ୍ୟାଙ୍ଗର୍ ରୁ ତଉଲିଆଟେ ବାହାର କରି ଚେୟାର୍ ଉପରେ ରଖିଦେଲା। ଆଉ କହିଲା - ରୋଷେଇ ଘର ପଛକୁ ବାଥ୍ ରୁମ୍ ଅଛି। ଭଲ ଭାବରେ ପୋଛା ପୋଛି ହୋଇ ଲୁଗା ପାଲଟି ପକାଅ। ଭିତରୁ କବାଟଟା ବନ୍ଦ କରିଦେଇ ତଉଲିଆ କାନ୍ଧରେ ପକାଇଲା, ସୁଟ୍ କେସ୍ ରୁ ନୂଆ ଶାଢ଼ୀ ଖଣ୍ଡେ ବାହାର କରି ବାଥ୍ ରୁମ୍ କୁ ସିଧାସଳଖ ଚାଲିଗଲା।

ଅନିରୁଦ୍ଧ ସିଗାରେଟ୍ ପ୍ୟାକେଟ୍, ଲାଇଟର୍ ଓ ଚେୟାର୍ ଖଣ୍ଡେ ଧରି ରୁମ୍ ବାହାରକୁ ଚାଲି ଆସିଲା। କବାଟଟିକୁ ଆଉଜାଇ ଦେଇ ଖଣ୍ଡେ ଦୂରରେ ସିଗାରେଟ୍ ଟେ ଲଗାଇ ଭାବନାରେ ହଜିଗଲା। ବାରମ୍ବାର ସିଗାରେଟ୍ ଟାଣି ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲା ଅନେକ କିଛି। ତା'ର ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡିକ ହୋହାଲ୍ଲା କରୁଥିଲେ। ଯଦି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ସିଗାରେଟ୍ ଧୂଆଁ ପରି ବାୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ଛାଡ଼ି ପାରନ୍ତା, ତାହାଲେ ମନଟା ଖୁବ୍ ହାଲୁକା ଲାଗନ୍ତା। ସେ କିଛି ବୁଝିପାରୁନଥିଲା। ଲିନା, ଏ ଅସମୟରେ କୁଆଡେ ଆସିଛି? ସେ କ'ଣ ଏ ସହରରେ ବାହା ହୋଇଛି? ତା'ର ସ୍ବାମୀ କୁଆଡ଼େ ଗଲା? ତା' ସ୍ବାମୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଏତେ ରାତିରେ ପୁଣି ମୋ ଘରକୁ ଏକୁଟିଆ!.... ଆଜି କିପରି ଚାଲି ଆସିଲା? ପୂର୍ବରୁ ତ ଆସିପାରିଥାନ୍ତା!... ସବୁଠୁ ବେଶୀ ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା ତା'କୁ ତା' ଠିକଣା ପାଇଲା କେଉଁଠୁ ସେ? ତା'ର ସ୍ବାମୀ ସହ କିଛି ମନାନ୍ତର ଘଟିଛି କି? କାହିଁକି ସେ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଆସିଛି? ଏ ସମାଜରେ ରହି ସେ କିଛି ଖରାପ କାମ କରୁନି ତ!... ଏମିତି ଭାବନାର ଭଉଁରୀ ଭିତରେ ଘୂରି ଘୂରି ସେ କେତେବେଳେ ଯେ ଶୋଇଯାଇଛି, ସେ ଜାଣେନା।

ହଠାତ୍ ଲିନାର କୋମଳ ଥଣ୍ଡା ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ତା'ର ହାତରେ ଲାଗିଲା। ଚାଉଁ କିନା ହୋଇ ତା'ର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ହାତରେ ଧରିଥିବା ସିଗାରେଟ୍ ଖଣ୍ଡକ ଲିଭି ସାରିଥିଲା। ଆଉ ଲିନା ସେ ଖଣ୍ଡି ସିଗାରେଟ୍ କୁ ଆଙ୍ଗୁଳି ମଧ୍ୟରୁ ବାହାର କରି ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲା। ଧୀର ସ୍ବରରେ ଲିନା କହିଲା, "ଭିତରକୁ ଚାଲ। ମୁଁ ଫ୍ରେସ୍ ହୋଇ ସାରିଲିଣି। ବହୁତ ରାତି ହେଲାଣି। ଥଣ୍ଡାବି ପ୍ରବଳ ପଡୁଛି। କ'ଣ ମୋତେ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲ ବୋଲି ବାହାରେ ରହିବ ନାଁ କ'ଣ?" ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "ନାହିଁ... ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ। ତୁମେ ଶୋଇଯାଅ ଭିତରେ। ମୁଁ ବାହାରେ ଠିକ୍ ଅଛି।" ଲିନା ଟିକେ ଚିଡ଼ି ଯାଇ କହିଲା, "ଦେଖ... ତୁମେ ଭିତରକୁ ଯିବ ନାଁ... ମୁଁ ଏଇନେ ରାତିରେ ହିଁ ଚାଲିଯିବି।" ଅନିରୁଦ୍ଧ ବଡ଼ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଗଲା। ମହରଗରୁ ଆସି କାନ୍ତାରରେ ପଡ଼ିଲା ପରି ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା। ଲିନା ଆସୁ ଆସୁ ହିଁ ବାହାନା କରି ଘୋଡ଼ିଦେଇଥିଲେ ଯାଇଥାନ୍ତା। ଓଃ... କି ସମସ୍ୟା... ହେ ପ୍ରଭୁ!କିନ୍ତୁ, ସେ କ'ଣ ସତରେ ଘୋଡ଼ି ପାରିଥାନ୍ତା!... ନାଁ... କେବେ ନୁହଁ। ପାଠ-ଶାଠ ପଢ଼ିଛି ସେ, ଏମିତି ବୋକା ଭଳି କାମ କରିବାଟା ତାକୁ ଭଲ ଲାଗିନଥାନ୍ତା। ପୁଣି ବନ୍ଧୁତ୍ବରେ କଳଙ୍କ ଲାଗିଯାଇଥାନ୍ତା। ହେଉ... ଏବେ ଯାହା ହୋଇଛି, ଠିକ୍ ହିଁ ହୋଇଛି। କୁନ୍ଥୁ କୁନ୍ଥୁ ହୋଇ କହିଲା, "ତୁମେ ଶୋଇ ପଡୁନ। ମୋତେ ନିଦ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏଇଠି କମ୍ପର୍ଟ।" ଲିନା ହାତକୁ ଟାଣି ଧରି କହିଲା, "ଭିତରକୁ ଚାଲ। ମୋତେ ବି ନିଦ ଲାଗୁନି। ତୁମ ସହ କିଛି କଥା ଅଛି।" ନିଆଁର ଧାସ ବାଜି ଘିଅ ତରଳିଲା ପରି ତରଳି ଯାଉଥିଲା, ସେ। କିନ୍ତୁ, ତାକୁ ତା'ର ବିବେକ ଜାଗ୍ରତ କରାଇଦେଉଥିଲା। ଆଉ ସେ ନିଜକୁ ସଙ୍କୁଚିତ ମନେ କରି ସଂଯତ ହୋଇଯାଉଥିଲା।

ଶୁଭ୍ର ଏଲ୍. ଇ. ଡ଼ି. ଲାଇଟ୍ ରେ ଲିନା ଚମକୁଥିଲା, ସୁନେଲି ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ପୋଖରାଜ ମଣି ପରି। ଚମ୍ପାଫୁଲ ରଙ୍ଗର ଦେହରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ବାସ ଚନ୍ଦନର ବାସ୍ନାର ସମିଶ୍ରଣ। ତା' ସାଙ୍ଗକୁ ଲାଭାଣ୍ଡର୍ ର ଅତର। ଗୋଟିଏ ସଜ କୁଆଁରୀ ଯେପରି ମଧୁଶଯ୍ୟା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ସଜାଇ ହୁଏ ସେମିତି ସେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଖାଲି ମଥାରେ ଟିପି ଟିପି ଚନ୍ଦନ ଓ ବିନ୍ଦି ଗୁଡ଼ିକ ନଥିଲା। ହଳଦିଆ ବଉଳ ପାଟ, ହାତରେ ସୁନା ଚୁଡ଼ି ସହ କିଛି କାଚ ଶଙ୍ଖା, ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ବ୍ଲାଉଜ୍ (କହୁଣି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହାତ ଥିବା) ତା'ର ଉପରେ ଗ୍ଲାସ୍ ଓ ଚୁମକିର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ, ମୁଣ୍ଡର ବାଳର ଠିକ୍ ମଝି ସିନ୍ଥିରୁ ସରୁ ଓ ଛୋଟ ସିନ୍ଦୂରର ଦାଗଟିଏ। ଲିନା କେମିତି ଗୋଟାଏ ଅଲଗା ଅଲଗା ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା। ମାନେ, ଏତେ ସୁନ୍ଦର ତ ସିଏ କେବେ ଆଗରୁ ତ ଦିଶି ନଥିଲା। ହଁ... ଶୁଣିଥିଲା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କଠୁ ବାହାହେବା ପରେ ନାରୀମାନେ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଆନ୍ତି ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା।

ବଲ ବଲ କରି ଚାହିଁ ରହିଥିବା ଅନିରୁଦ୍ଧ ଆଗରେ ଫିକ୍ କରି ଲିନା ହସିଦେଇ କହିଲା, "କ'ଣ ହେଲା, ଏମିତି ଚାହିଁ ରହିଛ!... ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖିନ ନାଁ କ'ଣ?..." ଅନିରୁଦ୍ଧ ସାମାନ୍ୟ ଲାଜେଇ ଯାଇ ମୁଣ୍ଡ ପୋତି କହିଲା, "ନାହିଁ... ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ।"

ଲିନା ପୁଣିଥରେ ପଚାରିଲା, "ହଠାତ୍ ମୁଁ ଏଠି କେମିତି, ଏକଥା ଭାବୁଚ ତ?"

ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "ନାଁ... ମାନେ... ହଁ!..." କ'ଣ ଆଉ ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବ ତା'ର ମୁଣ୍ଡ ଗୋଳମାଳ ହୋଇଗଲା।

ଅନିରୁଦ୍ଧ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଖାପ ଖୁଆଇବାକୁ ପଚାରିଦେଲା, "ନାନ୍ ତଡ଼କା ଅଛି। କିଛି ଖାଇନଥିବ। ଖାଇବ?..." ଲିନା କହିଲା, "ନୋ ଥ୍ୟାଙ୍କ୍ସ୍। ଯଦି ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ରୋଷେଇ ଶାଳକୁ ଯାଇ କଫି ଦୁଇ କପ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପାରିବି କି?" ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "କି କଥା କହୁଛ!... ତୁମେ ଅତିଥି ହୋଇ ମୋ ଘରେ କଫି କରିବ, ତାହା ପୁଣି ଅଧ ରାତିରେ.... ହାଃ ହାଃ ହାଃ... । ଥାଉ ମୁଁ କରିଦେବି।" ସୋଫା ସେଟ୍ ରୁ ଉଠି ଯାଉଥିବା ଅନିରୁଦ୍ଧକୁ ହାତ ଟାଣି ବସାଇଦେଲା, ଲିନା। ଆଉ କହିଲା, "ଥାଉ... ଥାଉ... । ଯଦି ମୁଁ କରିବି ତ ପିଇବି ନଚେତ୍ ଥାଉ। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କାହିଁ କଷ୍ଟ କରିବ?" ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "ଯାହା ତୁମ ଇଚ୍ଛା।"

କଫି କରୁ କରୁ ଲିନା ପଚାରିଲା, "ତୁମ ମିସେସ୍ କାହାନ୍ତି?" ଅନିରୁଦ୍ଧ କାନ୍ଥରେ ଟଙ୍ଗା ହୋଇଥିବା ଏକ ପତ୍ରଝଡ଼ା ବୃକ୍ଷର ଚିତ୍ରକୁ ଉଦାସ ମନରେ ଚାହିଁ କହିଲା, "ମୁଁ ଏଯାଏଁ ବାହା ହୋଇନି।"

କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲା ପରେ କଫିରେ ଚିନି ପକାଇ ଘାଣ୍ଟୁ ଘାଣ୍ଟୁ ଲିନା ଉତ୍ତର ଦେଲା, "ବାହା ନ ହୋଇ ବହୁତ ଭଲ କରିଛ!" ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କ୍ରୋଧରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ପାଟିରୁ ବାହାରି ପଡୁଥିଲା, "ଭଲ କରିଛ ମାନେ??... ବାହା ହୋଇନି ମାନେ କ'ଣ ତୋରି ପାଇଁ ଚାହିଁ ବସିଛି ନାଁ କ'ଣ?" କିନ୍ତୁ, ସେ ଚୁପ୍ ରହି କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିନେଲା।

କିଛି ସମୟପରେ ଗୋଟିଏ କଫି କପ୍ କୁ ଅନିରୁଦ୍ଧକୁ ଦେଇ ସେ ନିଜେ ଅନ୍ୟ କପ୍ ରୁ ଢ଼ୋକେ ପିଇଲା। ତା'ପରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ପଚାରିଲା, "ତୁମ ସ୍ବାମୀ?" ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଭାବେ ବିରକ୍ତି ଭାବର ମୁହଁ ନେଇ ଲିନା କହିଲା, "କେହି ଆସି ନାହାଁନ୍ତି। ଛାଡ଼ ସେ କଥା।"

ଅନିରୁଦ୍ଧ ପଚାରିଲା, "କିଛି ସମସ୍ୟା କି ବିଶୃଙ୍ଖଳା ହୋଇଛି କି? ହଠାତ୍ ତୁମେ ଏକା!..." ଫିକ୍ ହସିଦେଇ କହିଲା ଲିନା, "ହଁ... ମୋ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କେବଳ ତୁମେ ହିଁ କରି ପାରିବ। ଆଉ ସମାଧାନ କଥା ମୁଁ କହିବି ତୁମକୁ ସକାଳୁ। ଏବେ ତ ଶୋଇଯାଅ। ମୋତେ ବି ନିଦ ଆସିଲାଣି।" ଅନିରୁଦ୍ଧ କହିଲା, "ତୁମେ ଖଟର ଶେଯ ଉପରେ ଶୋଇଯାଅ। ମୁଁ ସୋଫା ସେଟ୍ ଉପରେ ଶୋଇଯାଉଛି।" ପିଇ ସାରିଥିବା କଫି କପ୍ କୁ ଧୋଇ ରୋଷେଇ ଥାକରେ ରଖିଦେଇ ଶେଯ ଉପରେ ଶୋଇଗଲା, ଲିନା। ତା'ପୂର୍ବରୁ ନିଘୋଡ଼ ନିଦରେ ଶୋଇ ଯାଇଥିଲା, ଅନିରୁଦ୍ଧ।

ସକାଳୁ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଲା ବେଳକୁ ଲିନା ଯାଇସାରିଥିଲା, ତା'ର ସୁଟ୍ କେସ୍ ସମେତ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା ତା'କୁ କିଛି ନ କହି ଲିନା ଚାଲିଗଲା! ତା'ର ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ତ କହିଲାନି! ଆଖିକୁ ମଳି ମଳି ଯାଇ ମୁହଁ ଧୋଇଲା। ହଠାତ୍ ତା'ର ନଜର ପଡ଼ିଲା ଟି ପୟ୍ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏକ ଗୋଲାପୀ ଲଫାପା ଉପରେ। ବୋଧହୁଏ ଏଇଟାକୁ ଲିନା ଛାଡ଼ିଯାଇଛି ତା' ପାଇଁ। ସେ ପତ୍ରଟିକୁ ଖୋଲି ପଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା - ପ୍ରିୟର ଅନିରୁଦ୍ଧ! ମୁଁ ବି ଏ ଯାଏଁ ବାହା ହୋଇନି। ମୋ ମଥାର ସିନ୍ଦୂର କେବଳ ମୋ ରକ୍ଷା କବଚ। ଏ କଳୁଷିତ ସମାଜରେ ବିବାହିତ ନାରୀ ହିସାବରେ ସୁରକ୍ଷିତ ମଣିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହାକୁ ପିନ୍ଧିଛି। ମାତ୍ର, ଏଯାଏଁ ମୋ ମଥାରେ କେହି ସିନ୍ଦୂର ଦେଇନି। ଆଜିବି ମୁଁ କୁଆଁରୀ। କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ। ହଁ... କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ...। ତୁମର ମୁଁ ଅନେକ ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା ନେଇସାରିଛି। ଆଉ ତୁମେ ସେସବୁରେ ସଫଳ ହୋଇ ସାରିଛ। ସେଥିପାଇଁ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ। କ'ଣ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରିବନି??... ଆଜି ରାତିରେ ମା' ଶ୍ୟାମାକାଳୀ ମନ୍ଦିରରେ ଦେଖାହେବ। ନାଁ ମୋ ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଥିବ ଆଉ ନାଁ ମୋ ହାତରେ ଶଙ୍ଖା।ତୁମ ଶଙ୍ଖା-ସିନ୍ଦୂରର ଅପେକ୍ଷାରେ...."

||ଇତି||

ତୁମର ପ୍ରାଣ ପ୍ରିୟା,

ଲିନା

ଚିଠିଟିକୁ ପଢ଼ିସାରିଲା ପରେ ସେ ହତବାକ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଇଟା ସତ କି ମିଛ, ସେ ବିଶ୍ଵାସ କରିପାରୁନଥିଲା। ଆଖିରୁ ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ବହିଚାଲିଥିଲା ଅନବରତ, ଅନିରୁଦ୍ଧର।

=×=×=×=

ଅଦିନର ମେଘ

ରହସ୍ୟମୟ ପ୍ରେମ