"ମୁକୁଲ୍...!! ଉଠ ମୁକୁଲ୍.. ମୁଁ ଆସିଯାଇଛି। ମୋ କବିତା ଲେଖିବନି?! ମୁକୁଲ୍ ର କାନ ପାଖେ କିଏ ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ କରି କହିଯାଉଛି।", ହଠାତ୍ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଶ୍ରୀୟାର ଭଳି କଥା ଶୁଣି। ଚାରି ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା। କେହି ନାହିଁ, ଜିରୋ ପାୱାର୍ ଲାଇଟ୍ ର ନୀଳ ବର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ ଛଡା। ଘଣ୍ଟାକୁ ଭଲ ଭାବେ ଦେଖିଲା, "ସମୟ ୧୨.୦୦ ଏ. ଏମ୍." ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ଟିକେ ବଢ଼ି ଗଲା। ଝରକା ଖୋଲି ଦେଖିଲା ବାହାର ଫାଟକକୁ ବନ୍ଦ କରି କେହି ଜଣେ ଯୁବତୀଟିଏ ଆଗକୁ ବଢୁଛି। କିଏ ? କିଏ ତୁମେ ??! ଟିକିଏ ବଡ଼ ପାଟିରେ ହୁରି କଲା। କିନ୍ତୁ, ଏ କ'ଣ କିଛି ଉତ୍ତର ନ ଦେଇ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଅନ୍ଧାର ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା ଯୁବତୀଟି କିଛି ସମୟ ପରେ କେଉଁ ଆଡେ ଉଭାନ୍ ହୋଇଗଲା। ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା, ମୁକୁଲ୍ କୁ। କିଏ ସେ ଯୁବତୀ!? କିଛି ସମୟ ଗୁମ୍ ହୋଇ ବସିଲା। ତା'ପରେ ଜଗ୍ ରୁ ପାଣି ଗିଲାସେ ପିଇ ଶୋଇଗଲା।

ତା'ପର ଦିନ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେଇ ଘଟଣା। କିନ୍ତୁ, ଆଉ ଦୁଇ ଧାଡ଼ି ଅଧିକ କଥା। "ମୋତେ ଡ଼ାକିବନି ମୁକୁଲ୍ ପାଖକୁ! ମୁଁ ଶ୍ରୀୟା...!!"। ଧଡ୍ କରି ଉଠି ପଡ଼ିଲା ମୁକୁଲ୍। ମୁହଁଟା ଝାଳେଇ ଗଲା। ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ଥିବା ଗାମୁଛାରେ ମୁହଁ ପୋଛିଲା। ଚାରିଆଡେ ଚାହିଁଲା। କାହିଁ ଶ୍ରୀୟା ତ ନାହିଁ। ଝରକା ଆଡ଼କୁ ଦେଖିଲା। ଝରକା ଗ୍ଲାସ୍ ରେ ଏକ ଯୁବତୀର ଛାଇ ଦେଖିଲା। ତର ତର ହୋଇ ଝରକା ଖୋଲିଲା। ପୁଣି ସେଇ ଦୃଶ୍ୟ ଯୁବତୀଟି ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଅନ୍ଧାରରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ମୁକୁଲ୍ ର ମୁଣ୍ଡ ଗୋଳମାଳ ହୋଇଗଲା। ଶ୍ରୀୟା କ'ଣ ମୃତ?! ଏହା କ'ଣ ତା ପ୍ରେତାତ୍ମାର ଅଲୌକିକ ଘଟଣା! ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ମୁକୁଲ୍। ଲାଇଟ୍ ଜଳାଇଲା। କାଠ ଚୌକି ଉପରେ ବସିପଡ଼ିଲା। ମନେ ପକାଇଲା ଛଅ ମାସ ତଳର ଘଟଣା। ଏକ ହୋଲି ଉପଲକ୍ଷେ ଆଧୁନିକ ସଙ୍ଗୀତ ସମ୍ମୀଳନୀରେ ଶ୍ରୀୟା ସହ ତା'ର ଦେଖା ହୋଇଥିଲା। ଟିକିଏ ସାବନା ରଙ୍ଗ। ଧାର ମୁହଁ। କୋକିଳ ପରି କଣ୍ଠ। କଥାରେ କଥାରେ ମନ ମୋହି ନିଏ। ସେଦିନ ମୁକୁଲ୍ ତା'ର ଚେହେରାକୁ ଏମିତି ଏକ ଲୟରେ ଚାହିଁ ଥିଲା ଯେ ପଲକ ପକାଇବାକୁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲା। ଶ୍ରୀୟା ମୃଦୁ ହସଟିଏ ମାରି କହିଲା, "କ'ଣ ଏମିତି ଦେଖୁଛ ମୋ ଭିତରେ? ଖାଲି ବଲ ବଲ କରି ଚାହୁଁଛ।" ତୁମ ଭଳି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଗାୟକ ହେଇ ଉପରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ହସି ହସି ଶ୍ରୀୟା ଉତ୍ତର ଦେଲା, "କେତେ ଉପରକୁ?" ସାମାନ୍ୟ ହସି ଦେଇ କହିଲା ମୁକୁଲ୍, "ତୁମଠୁ ଟିକେ କମ୍ ହେଲେ ଚଳିବ।" ଶ୍ରୀୟା ରହସ୍ୟମୟ ଭାବେ ପଚାରିଲା, "ମୋ ଠୁ ଉପରକୁ କାହିଁକି ନୁହେଁ?" ସେମିତି କିଛି ନୁହଁ, କେଜାଣି କାହିଁକି ମନ ତୁମକୁ ମୋ ଆଗରେ ରଖିବାକୁ ହିଁ କହୁଛି। ପାହାଡ଼ ଯେତେ ବଡ଼ ହେଲେ ବି ଆକାଶ ତଳେ।" ତା'ର ଏମିତି କଥାରେ ଟିକେ ହଡ଼ବଡ଼େଇ ଲାଜେଇ ଗଲା, ଶ୍ରୀୟା। ମନରେ ପହିଲି ଫଗୁଣ ପ୍ରେମ ରଙ୍ଗ ବୋଳିଦେଲା, ଆଜି। ସେ ଚାହିଁ ଥିଲା ମୁକୁଲ୍ ର ଆଖି ଦୁଇଟି ଓ ମୁହଁକୁ। କନ୍ଦର୍ପ ପରି ସୁନ୍ଦର ଶରୀର। ସତେ ଯେମିତି ଆଖି ଦୁଇଟି ବହୁତ ପ୍ରେମର କଥା କହୁଥିଲା... ଗୋଟିଏ ଅଜବ ପ୍ରକାରର ଚମକ ଥିଲା ମୁକୁଲ୍ ର ଆଖିରେ... ଯେଉଁଠି ଖେଳୁଥିଲା ସ୍ବପ୍ନ ର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ। ତା' ଆଖିର ଚମକର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଶ୍ରୀୟାର ଶକ୍ତି ନଥିଲା। ଆଖିରେ ଆଖିରେ ସେ ମନ ଦେଇଦେଇଥିଲା, ମୁକୁଲ୍ କୁ‌। ସେଇଥିପାଇଁ ଲାଜେଇ ଯାଇ ସେ କହିଲା, "କ୍ଷମା କରିବେ, ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଲେଖିବାକୁ ହେବ। ମୋ ଭଳି ହେବାକୁ ହେଲେ।" ତୁରନ୍ତ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇଗଲା, ଶ୍ରୀୟା। ସମୟ ସକାଳ ଛଅଟା ହେଲାଣି। ସେ ଭାବନା ରାଇଜରୁ ଉଠି ନିତ୍ୟକର୍ମ ସାରି। ଜଳଖିଆ ଦୋକାନକୁ ବାହାରିଲା।

ଠେଲା ଜଳଖିଆ ଦୋକାନୀ ଭୀମଭାଇଙ୍କ ଠାରୁ ପକୁଡ଼ି ଖାଇଲା। ପରିଶେଷରେ କାଗଜଟିକୁ ମୁଦା କରି ଫୋପାଡ଼ିବା ବେଳକୁ ହଠାତ୍ ନଜର ପଡ଼ିଗଲା ସେ ତେଲିଆ କାଗଜ ଉପରେ ଗାୟିକା ତଥା ସମାଜସେବୀ ଶ୍ରୀୟା ଚୌଧୁରୀଙ୍କ ପରଲୋକ। ଘଟଣାଟିକୁ ତନ୍ନ ତନ୍ନ କରି ଆମୂଳଚୁଳ ପଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ଘଟଣାରୁ ବୁଝିଗଲା ସେ ମୋ ମନର ମାନସୀ ଏବେ ସଡ଼କ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ମୃତ। ସେଠାରୁ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲା। ଆଉ ଆଜି ଅଫିସ୍ ଗଲା ନାହିଁ। ମନରେ ଦୁଃଖର କଳାବାଦଲ ଢ଼ାଙ୍କି ହୋଇଗଲା। ନିଜ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଚାଲୁ କରି କିଛି ଅଫିସ୍ ର ଛୋଟମୋଟ କାମ ସାରିଲା। ତା'ପରେ ରୋଷେଇ କରି ଖାଇ କି ଶୋଇଛି ଯେ ଶୋଇଛି। କେତେବେଳେ ଯେ ପାଞ୍ଚଟା ବାଜିଲାଣି ସେ ଜାଣିନି। ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଛି ଆଜି ତାକୁ, ଥରୁଟିଏ ବି ସେ ଶ୍ରୀୟା ସହ ମଲା ପୂର୍ବରୁ କଥା ହୋଇ ପାରିଲାନି। ପାର୍କ ଆଡ଼େ ଟିକେ ବୁଲି ଆସିଲେ, ମନଟା ଫ୍ରି ହୋଇଯିବ ବୋଲି ଭାବିଲା। ବାଇକ୍ ଷ୍ଟାର୍ଟ କରି ବାହାରିଲା ପାର୍କକୁ। ଗୋଟିଏ ଏକାନ୍ତ ସିମେଣ୍ଟ ଚୌକିରେ ବସିଲା। ଯେଉଁ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା ଖାଲି ଶ୍ରୀୟା ହିଁ ଦେଖାଗଲା। ମନରେ କୋହ ଉଠିଲା। ପୁଣି ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ସାରି ଖବର କାଗଜ ଟିକୁ ପଢ଼ିଲା। କିଛି ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ। ରାତି ଆଠଟାରୁ ହିଁ ଶ୍ରୀୟା ବିଷୟରେ ଭାବି ଭାବି ବେଡ୍ ରେ ଶୋଇଗଲା। ଆଖିରେ ସାମାନ୍ୟ ନିଦ ଲାଗିଛି କି ନାହିଁ। ପାୱାର କଟ୍ ହୋଇଗଲା। ସେ ଚିଆଁ ନିଦରୁ ଉଠି ମହମବତୀ ଜଳାଇଲା। ଚୌକି ଉପରେ ଗାଲକୁ ହାତ ଦେଇ ଶ୍ରୀୟା କଥା ଭାବୁଥାଏ। "ଖାଲି ଥରୁଟିଏ କଥା ହୋଇଯାଆନ୍ତି କି!?", ଶ୍ରୀୟା ସହ। ଝର ଝର ହୋଇ ଲୁହ ବହିଚାଲିଲା ତା ଆଖିରୁ ଗାଲ ଯାଏଁ। "ଶ୍ରୀୟା...! ଶ୍ରୀୟା...!!" ବୋଲି ମନରେ ଗୁଣୁ ଗୁଣୁ ହୋଇ ଡ଼ାକି ଚାଲିଲା। ଭୂତ ଡ଼ାକରା ରେ ଶ୍ରୀୟା କେତେବେଳେ ଯେ ତା ପଛ ପଟେ ଯେ ଠିଆ ହୋଇ ପଡ଼ିଛି ସେ ତାହା ଜାଣି ନଥିଲା। ହଠାତ୍ ମହମବତୀଟି ପବନର ହାଲୁକା ଧକ୍କାରେ ଲିଭିଗଲା।

ତା'ର ଜଙ୍ଘ ଉପରେ ତା ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ବସି ଛାତିକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା ପରି ଲାଗିଲା ଓ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଛାତିରେ ଶୋଇଲା ପରି ଲାଗିଲା। ତାର ହୃତ୍ ସ୍ପନ୍ଦନ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ତାକୁ ଭାରି ଓଜନିଆ ଲାଗିଲା। ସେ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି ଟିକେ ବି ଘୁଞ୍ଚି ପାରିଲା ନାହିଁ। ଟିକିଏ ବିରକ୍ତ ହୋଇ କହିଲା, "କିଏ? କିଏ ତୁମେ?" କୋକିଳ ସ୍ଵରରେ ପ୍ରେତାତ୍ମା ଶ୍ରୀୟା କହିଲା, "ତୁମେ ଯାହାକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲ, ମୁଁ ସିଏ!! କ'ଣ ମୋତେ ତୁମ ହୃଦୟରୁ ଅଲଗା କରିଦେବ।" ହୃତ୍ ସ୍ପନ୍ଦନ ଦୁଇଗୁଣା ବଢ଼ିଗଲା, ମୁକୁଲ୍ ର। "ଶ୍ରୀୟା ତୁମେ!!, ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଚାଲି ଆସିଛ?!", ମୁକୁଲ୍ ସେ ଅନ୍ଧକାର ରେ କହିଲା। ଶ୍ରୀୟା କହିଲା, "ହଁ ... ମୁକୁଲ୍! ମୁଁ ପ୍ରେତାତ୍ମା ହେଲେ ବି ଫେରିଆସିଛି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ।" ଆନ୍ଦାଶ୍ରୁ ଗଡ଼ି ଚାଲିଥିଲା। ମୁକୁଲ୍ ସ୍ନେହ ରେ ଜାବୁଡ଼ି କପକାଇ କାନ୍ଦିଲା। ମୁକୁଲ୍ କହିଲା, "ମୋତେ ନେଇଯାଅ ତୁମ ସାଥେ ଶ୍ରୀୟା। ଏ ଜୀବନଟା ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମରୁଭୂମି। ଯେଉଁଠି ନାଁ ବୃକ୍ଷ ଲତା ନାଁ ଜଳର ଉତ୍ପତ୍ତି। ତୁମ ବିନା ବଞ୍ଚିବାଟା କଷ୍ଟ ହେଉଛି ମୋତେ।" ଶ୍ରୀୟା ମୁକୁଲ୍ ର ମଥାରେ ଏକ ମିଠା ଚୁମ୍ବନ ଦେଲା ଓ କହିଲା, "ଛିଃ.. ମୁକୁଲ୍ ସେମିତି କୁହନି। ମୋର ଦୁର୍ଘଟଣା ହେବାର ଥିଲା, ସେସବୁ ପୂର୍ବ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଏଇ ଦେଖ ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇଲ ବିଳମ୍ବରେ ହେଲେ ବି ମୋତେ ପାଖରେ ଅନୁଭବ କରୁଛ। ତୁମ ଭିତରେ ହଜିଯାଉଥିବା କବିତାର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ। ତୁମେ ପରା ମୋ ଭଳି ଗାୟକ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲ। ମୁଁ ପରା ତୁମ ସାଥେ ଅଛି। ନିଜକୁ ଏକାକୀ ଭାବନି, ମୁକୁଲ୍। ଏବେ ଯେତେବେଳେ ବି ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ଚାହିଁବ, ମୋତେ ଆଖିବୁଜି ସ୍ମରଣ କଲେ ମୋ ପ୍ରେତାତ୍ମା ତୁମ ଦେହରେ ରହିଯିବ। ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ତୁମେ ଗାଇବ। ତୁମକୁ ମୋ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ। ମୋ ରାଣ। ଯେତେବେଳେ ବି ମୋ ସହ କଥା ହେବାକୁ ଚାହିଁବ, ଏଇ ଅନ୍ଧାର ଶୂନଶାନ୍ କୋଠରୀରେ ମହମବତୀଟିଏ ହୃଦୟର ସହ ଡ଼ାକିବ। ମହମବତୀ ଯେତେବେଳେ ଲିଭିଯିବ, ତୁମେ ମୋ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିପାରିବ। ଜଣକ ତ୍ୟାଗ ରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବଞ୍ଚିବା ଏହା ହିଁ ତ ଭଲ ପାଇବା, ମୁକୁଲ୍..."

ପାୱାର ଆସିଯାଇଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲା କୋଠରୀରେ କେହି ନାହିଁ। ଏକ ଅପୂର୍ବ ସୁଗନ୍ଧ। ସେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିଲା ଏକ ଊଲ୍ ରେ ପ୍ରେମ ଚିତ୍ର ବୁଣା ହୋଇଥିବା କଟନ ରୁମାଲ୍ ଖଣ୍ଡେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ଶ୍ରୀୟା। ଚୁମାଟିଏ ଦେଲା ରୁମାଲ୍ କୁ। ମନରେ ଢ଼ାଙ୍କିଥିବା କଳାବାଦଲକୁ ଚିରି ଏକ ନୂତନ ରବି କିରଣ ଝଲସି ଉଠିଲା। ମନ ଆକାଶରେ ଛାଇଁ ଯାଇଥିଲା ପ୍ରେମର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ।

##@##

ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରେମ

ଦୁଃଖଭରା ପ୍ରେମ କାହାଣୀ