ପ୍ରକୃତିରେ ଆମେ ଚାରିପାଖରେ ଯାହା କିଛି ଦେଖୁ, ତାହାର ଏକ ସ୍ରଷ୍ଟା ଅଛନ୍ତି। ଏହା ଏକ ସରଳ ସତ୍ୟ। ଯେପରି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଘର ଦେଖିଲେ ଆମେ ଜାଣିଥାଉ ଯେ ଏହାର ଏକ ସ୍ଥପତି ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଏକ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିଲେ ଜାଣିଥାଉ ଯେ ଏହାର ଏକ ଲେଖକ ଅଛନ୍ତି, ସେହିପରି ଏହି ବିରାଟ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ବିଶ୍ଵକୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଆମେ କିଏ ଏହାର ସ୍ରଷ୍ଟା, ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ପ୍ରାକୃତିକ।

ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର, ଅନନ୍ତ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପବନ ଏବଂ ତାରାମାନେ କେବଳ ଅକାଳେ ଆପେ ଆପେ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି କି? ଏହା କଳ୍ପନା କରିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର। ଯେକୋଣସି ସୁସଜ୍ଜିତ ବସ୍ତୁର ଏକ ସ୍ରଷ୍ଟା ଥାଏ। ଏହି ବିଶ୍ଵର ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବିସ୍ମୟକର ବସ୍ତୁ ଆମେ ଦେଖୁ, ସେଗୁଡିକର ମଧ୍ୟ ଏକ ସ୍ରଷ୍ଟା ଅଛନ୍ତି। ଏବଂ ଏଭଳି ମହାନ ସୃଷ୍ଟିର ସ୍ରଷ୍ଟା ଜରୁର ଆମ ଭଳି ସାଧାରଣ ମାନବ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆମ ଚିନ୍ତାରୁ ବହୁତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ଈଶ୍ଵର।

କେବଳ ସୃଷ୍ଟି ନୁହେଁ, ଏହାର ନିୟମିତ ଚାଳନା ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। ସମୁଦ୍ର ନିଜର ସୀମା ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି, ସେ ନିଜେ ତାହା ଲଙ୍ଘିଯାଏ ନାହିଁ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସମୟରେ ଉଦିତ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଋତୁଗୁଡିକ ନିୟମିତ ବଦଳୁଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ନିଜ କକ୍ଷରେ ଘୁରି ଚାଲିଛି। ଏସବୁ କ’ଣ କେବଳ କାକତାଳୀୟ ଘଟଣା? ନିଶ୍ଚୟ ନୁହେଁ। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଏକ ମହାନ ଶକ୍ତି ରହିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ବିଶ୍ଵ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଚଳାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପରମେଶ୍ଵର।

ତେବେ, ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଆମେ କିପରି ଜାଣିବା? ତାଙ୍କୁ କିପରି ଅନୁଭବ କରିବା?

ପ୍ରଥମ ଉପାୟ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତିର ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବା। ପ୍ରକୃତି ହେଉଛି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଲିଖିତ ଏକ ମୁକ୍ତ ପୁସ୍ତକ। ଗୋଟିଏ ଫୁଲର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷୀର ସଙ୍ଗୀତ, ପର୍ବତର ମହିମା, କିମ୍ବା ନକ୍ଷତ୍ର ଖଚିତ ଆକାଶ ଏସବୁ ମାଧ୍ୟମରେ ଆମେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ଵର ଏକ ଝଲକ ଦେଖିପାରୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏସବୁର ଗଠନ, ସମନ୍ୱୟ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଦେଖୁ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମ ହୃଦୟରେ ଏକ ଭକ୍ତି ଓ ଆଦର ଜନ୍ମେ।

ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ଆମ ଅନ୍ତରର ଅନୁଭୂତି ମାଧ୍ୟମରେ। ଆମ ମନରେ ଉଠୁଥିବା ପ୍ରେମ, ଦୟା, ସତ୍ୟ ଓ ସଦାଚରଣର ଭାବନା କୁହାଯାଏ ଯେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଆବାହନ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ କୌଣସି ଭଲ କାମ କରୁ, ଅନ୍ୟକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁ, ସେତେବେଳେ ଆମ ଭିତରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁ। ଏହି ଆନନ୍ଦ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଏକ ଅନୁଭୂତି।

ତୃତୀୟତଃ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ। ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉଛି ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସହିତ ଆମର ଆତ୍ମିକ ସଂଯୋଗ। ନିର୍ମଳ ମନରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁ, ସେ ଆମ ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ନୀରବତା ଓ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆମର ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କ ସାମୀପ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁ।

ଶେଷରେ, ଆମ ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି ମାଧ୍ୟମରେ। ଜୀବନରେ ଘଟୁଥିବା କୌଣସି ଘଟଣା କେବଳ ଦୈବୟୋଗ ନୁହେଁ। କେତେକ ଘଟଣା ଆମକୁ ଦିଗଦର୍ଶନ ଦେବା ପାଇଁ, ଆମକୁ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଘଟେ। ବିପଦରେ ପଡ଼ିଲେ ଆମେ ସ୍ୱତଃ ପ୍ରବୃତ୍ତ ଭାବରେ ଯାହାଙ୍କୁ ଡାକୁ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଈଶ୍ଵର। ସେ ଆମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ରକ୍ଷକ।

ଈଶ୍ଵର ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବଯୋଗ୍ୟ ଶକ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବାର ପାଇଁ ଆମେ ବଡ଼ ବୈଜ୍ଞାନିକ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଏକ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ, ଏକ ଆସ୍ଥାଶୀଳ ମନ ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆମ ନିକଟରେ ପାଇପାରିବା। ପ୍ରକୃତି, ଆନ୍ତରିକତା, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଜୀବନ ଭରି ଅନୁଭୂତି – ଏହିସବୁ ହେଉଛି ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଜାଣିବାର ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୋଗ କରିବାର ସରଳ ଉପାୟ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଈଶ୍ଵରକୁ ଜାଣିବାର ଉପାୟ

ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଈଶ୍ଵରକୁ ଜାଣିବାର ଉପାୟ