ମୁଁ ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟକ୍ତି
ମୋର ସମାଜରେ ଭିନ୍ନ ଏକ ପରିଚୟ
ଯଦି ସମାଜର କାନ୍ଥକୁ
ଟିକେ ନିରିଖେଇ ଦେଖାଯାଏ
ତେବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତିକୁ
ତୁମେ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରିବ l

ତୁମେ କଣ ଛୁଇଁ ପାରିଛ ସେଇ ଉଚ୍ଚତମ ଶିଖରକୁ
ଦେଖିଚ ସେଠୁ କେବେ ଏ ଦଳିତ ସମାଜକୁ
କେତେ ନିଃସହାୟ
ଏ ପ୍ରାଣୀ ମାନେ,
ସାହାଯ୍ୟ ପାଇବା ଆଶାରେ କେମିତି
ଧରି ପକାନ୍ତି ଗୋଡ ଦୁଇକୁ
ଝାଡି ପକାନ୍ତି କାନ୍ଧରୁ ଗାମୁଛା କାଢି
ବାବୁ ମାନଙ୍କର ଦାମୀ ଶୁଜ୍ କୁ l

ମୁଁ ଦେଖିଛି....
ସେମାନଙ୍କର ଅସହାୟପଣକୁ
କେତେ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା କରିଛି
ତାହା ଏବେ ବି ମୋ ଡାଏରୀରେ ଆବଦ୍ଧ l
ମୁଁ କେବେ କାହାକୁ କୁହେନି
ମୁଁ କେତେ ବଡ,
କେଡେ ଦୟାଳୁ ହୃଦୟ ମୋର l
ଏ ସବୁ କେବଳ ମୋର ଉଚ୍ଚତମ ଶିକ୍ଷା ଆଉ
ସଂସ୍କାର ପାଇଁ l
ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ କେବେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ
ଗର୍ବ କରେନି l
କେବେ ଶୁଣିଚ ତମେ.....

ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣିବାକୁ କଦାପି ଭଲ ପାଏନି
କିନ୍ତୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇ
ଏ ଲୋକଗୁଡା ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତି କେମିତି ?
କେବେ କୁହନ୍ତିନି ଥରେ ମୋ ଆଗରେ ମୋ ବିଷୟରେ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କେତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି ,
ଖାଲି ନମସ୍କାର ଟେ ପକେଇ ଦେଲେ କଣ ହେଲା ?
ମୁଣ୍ଡ ଟିକେ ନୁଆଇଁ ଦେଲେ କଣ ହେଇଗଲା ?

ହଁ......
ଏମିତି ହେବାଟା ବି ସ୍ଵାଭାବିକ
ଯେହେତୁ ଏମାନେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି
ସେ ସବୁ ଜାଣିବେ ବା କେମିତି l
ଆଜିବି ଏମାନେ ନିରୀହ
ଆମ ପରି ଚାଲାକ୍ ଚତୁର ହେଇପାରିବେନି l
ବଡପଣ ସମସ୍ତଂକ ପାଖରେ ନଥାଏ
ଠିକ୍ ଯେମିତି ଏମାନେ l

କଣ ଏମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ
ଅଗ୍ରଗତିର କୌଣସି ଉପଲବ୍ଧି ନାହିଁ
ଏମାନଙ୍କ ପାଖରେ l
ଏବେବି ଏମାନେ ନିଜ ପରିବାରରେ ବନ୍ଦି
ସ୍ବାଧିନ ହୋଇବି ଏମାନେ ମୁକ୍ତ ନୁହନ୍ତି l

ଆମ ପରି ଅବ୍ରୋଡ ଯାଇନାହାନ୍ତି
ବିଦେଶର ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ
କେୟାର ଟେକର ନରଖି ନିଜେ ଏମାନେ ବାପା ମାଆଙ୍କ
ସେବା କରନ୍ତି l
ପରିବାରକୁ ଛାଡି ବିଦେଶ ଯିବାକୁ ଡରନ୍ତି
ଏତେ ଭଲ ଜୀବନକୁ ନିଜେ ନଷ୍ଟ କରି ଦିଅନ୍ତି
ସେଇ ପୁରୁଣା ରୀତି ନୀତି ଆଉ ସଂସ୍କାରରେ ଏମାନେ ବନ୍ଧା
ସତରେ କେଡେ ମୂର୍ଖ ଏମାନେ
ନିଜ ଖୁସିକୁ ନିଜେ ମାଟିରେ ମିଶେଇ ଦିଅନ୍ତି l

ଅହଙ୍କାର

ନିଜ ଶବ୍ଦରେ ନିଜର ତିରସ୍କାର