ମୋ ଭିତରେ ମୁଁ ମରେ , ମୋ ଭିତରେ ସେ ଜନ୍ମ ନିଏ
ଯେବେ ତା ପ୍ରେରଣାର ନଦୀ ହୃଦୟରେ ବୋହିଯାଏ !!!

କେବେ ଶ୍ରେଣୀର ପଛ ଧାଡ଼ିରୁ ତାକୁ ଦେଖେ
କେବେ ଖେଳ ପଡିଆ ପାଖରେ କଣେଇ ଚାହେଁ !!

ସେ ଗଣିତ ପଢ଼ାଏ, ମୁଁ ଗଣିତରେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚେ
ସେ ଫୁଟବଲର , ମୁଁ ଫୁଟବଲ ଖେଳିବାକୁ ଭଲପାଏ !!!

ସେ ବହିର ଚର୍ଚ୍ଚା କରେ , ମୁଁ ବହି ପଢ଼େ
ସେ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନର କଥା କୁହେ , ମୁଁ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନର ପ୍ରେମରେ ପଡେ !!

ସେ ପ୍ରମିକା ନୁହେଁ ,
ସ୍ନେହ ପ୍ରେମରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିବା ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ !!

ଏମିତି ଏକ କବିତା ଆଜି ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିଲା ପୁରାତନ ଛାତ୍ର ଓ ଛାତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ମିଳନ ସଭାରେ। କରତାଳିରେ ପକ୍ଷୀ ମାନେ ମଧ୍ଯ ଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ ଦୂର ଆକାଶରେ ଯେମିତି ଏକ ବାର୍ତ୍ତା ନେଇ ଦୂର ଦେଶେ। ନା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ କବିତା ଲେଖିଥିବା କବି, ନା ଯାହା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା କବିତା। କବିତା ଶୁଣିବା ପରେ ଗର୍ବରେ ଯେମିତି ଲୁହ ଧାର ବୋହୁଥିଲା ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ଆଖିରୁ।

ବୁଢ଼ା ବରଗଛ କଣ କାନ୍ଦେ? ହା ହା ହା ଯଦି ସେ କବିର ଦୁଃଖ ଦେଖିପାରେ। ତା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବେଦନାକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରେ , ତେବେ କାହିଁକି କାନ୍ଦିପାରିବନି? ହେଲେ , ସେଦିନର କାନ୍ଦ କବିର ଦୁଃଖରେ, ଆଜିର କାନ୍ଦ କବିର ସଫଳତା ପଛରେ ।

ହାଇଦ୍ରାବାଦର କେଉଁ କୋଣରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ହେବାର ସ୍ବପ୍ନ ନେଇ, ନିଇତି ସକାଳୁ ରାତି ଅଧ ଯାଏଁ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଲଢେ଼ଇ କରୁଥିବା କବି ଆଜି ଯନ୍ତ୍ରଣାର ମଞ୍ଜି ବୁଣୁଛି, ଆଖିରେ ଆଖିଏ ଲୁହ , ସ୍ମିତ ହାସ୍ୟ ଓ ମେଞ୍ଚାଏ ସ୍ମୃତିକୁ ଲେଖୁଛି ଅନେକ କୋହ ଭରିଦେଇ ହୃଦୟରେ । ଦୁନିଆଁ କଣ ଜାଣେ? ଜଣେ ଇଂଜିନିୟର ଓ ବୈଜ୍ଞାନିକ ହେବାର ଫାଙ୍କ ଭିତରେ କବି କାହିଁକି ଲେଖକ ପାଲଟିଗଲା ? ସମସ୍ତେ କଣ ଜାଣନ୍ତି ଏ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ଜୀବନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କାହିଁକି ହେଲା ? ତାହାଲେ ଚାଲନ୍ତୁ କାହାଣୀରେ ଗାଁ ନଦୀ ପାର ହୋଇ ଚାଲିଯିବା ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ।

ଲିଙ୍ଗରାଜ ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟ

ଏହା ଏକ ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ,ଯେଉଁଠିକୁ ଚାଲି ଆସନ୍ତି ଆଖ ପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ । ପ୍ରବେଶିକା ପରୀକ୍ଷାରେ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖିଲେ, ଏଠାରେ ସୁଯୋଗ ମିଳେ ପଢିବାକୁ ଓ ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ରହିବାକୁ । କବି ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଏହି ବିଦ୍ୟାଳୟରେ । ଦେଖା ହୋଇଥିଲା ଅନେକ ନୂଆ ଚେହେରା। ହେଲେ ସବୁ ଚେହେରା କଣ ପ୍ରେରଣା ହୋଇ ପାରନ୍ତି? କିଛି ଚେହେରା ଓ ତାଙ୍କ କାମ ଅନେକ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାଏ ଜୀବନରେ କିଛି କରିଯିବାକୁ।

ଚେହେରା ଭିଡ଼ ଭିତରୁ କବି ଖୋଜିପାଇଥିଲେ ଗିରିଜା, ଅଭୟ ଓ ସୋମନାଥଙ୍କ ଭଳି ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ । ଗିରିଜା ଏବେ ସମୟର ଜଣେ ଡାକ୍ତର। ମେଡ଼ିସିନ ବିଭାଗରେ ସ୍ନାତକ କରୁଥିବା ଜଣେ ମେଧାବୀ ଓ ଭଲ ମଣିଷ । ସୋମନାଥ ଆଇଆଇଟି ଯିବା ପାଇଁ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗଣିତ ଶିକ୍ଷକ। ଏବେ ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ମାଲକାନଗିରିରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ। ଅଭୟ ଏବେ ଜଣେ ମ୍ୟାନେଜର ଭାବରେ ଏକ ବେସରକାରୀ ସଂସ୍ଥାରେ ଜଡ଼ିତ ।

ଏ ବନ୍ଧୁତା, କବି, ଗିରିଜା , ଅଭୟ ଓ ସୋମନାଥଙ୍କର। ଆଜିକୁ ଅନେକ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲାଣି ସ୍କୁଲ ଛାଡ଼ିବା ହେଲେ ବନ୍ଧୁତା ଆଜିବି ସୁଦୃଢ ରହିଛି । କବିରୁ କାହାଣୀ ଲେଖୁଥିବା ଏ ଲେଖକ ଜଣେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ। ସେ କଣ ଖୋଲା ଭାବରେ ନିଜ ଭଲପାଇବାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରିବେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କ ଆଗରେ। ସେ ଯାହା ହେଉ , ଚାଲନ୍ତୁ ପୁଣି କାହାଣୀକୁ ଫେରିବା

ଶ୍ରେଣୀର ପଛ ଧାଡ଼ିରୁ, କବି ନିଜ ପରିଚୟ ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଦିନ ଫୁଟବଲ୍ ଖେଳିବା ସମୟରେ ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ପାଖରେ ବସି ସେ ନଜର ବୁଲେଇ ଆଣନ୍ତି ଏକ ଖେଳାଳୀ ଉପରେ। ତାଙ୍କ ଖେଳୁଆଡ ଭାବ ଦେଖି କବି ମୁରୁକି ହସନ୍ତି ଖୁସିରେ। ମନେ ମନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। କାହିଁକି କେଜାଣି ଇଛା ହୁଏ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା କରିବାକୁ ଓ ତାଙ୍କ ଭଳିଆ ଖେଳିବାକୁ।

ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଚେହେରାରେ ଏ କବି ନିଜକୁ କେବେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ନା ମନ କଥା କାହାକୁ କୁହନ୍ତି, ନା ଉଚ୍ଚ ସ୍ଵରରେ କଥା କୁହନ୍ତି, ହେଲେ ଦୁନିଆଁଠୁ ଲୁଚେଇ ସବୁ କଥାକୁ ଡାଏରୀରେ ଲେଖନ୍ତି। ପରଦିନ ଯେବେ ଗଣିତ ବିଷୟ ପଢା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ସେଦିନର ଭଲ ଫୁଟବଲ ଖେଳୁଥିବା ପିଲାଟି ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି। କବି ପୁଣି ପଛ ଧାଡିରୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥାନ୍ତି। ଶେଷରେ କବି ପିଲାଟିର ନାଁ ଜାଣିଲେ। ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ସେ ତାଙ୍କ ଗାଁ ନଦୀ ପାର ହୋଇ ନିଜ ଗାଁକୁ ଯାଆନ୍ତି। କବିଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଏତେ ବଡ ଅଚିହ୍ନା ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ କେହି ଜଣେ ଚିହ୍ନା ଚେହେରା ମିଳିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ମୂଳେ ବସି କବି ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଫୁଟବଲ୍ ଖେଳ ଦେଖନ୍ତି। ପରେ , କେହି ଦେଖୁନଥିବା ବେଳେ ନିଜେ ନିଜେ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି ଖେଳିବା ପରି । ଏଥର କବି ଧୀରେ ଧୀରେ ଫୁଟବଲ୍ ଖେଳିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ ।

ସମୟକ୍ରମେ ଗିରିଜା ଓ ଅଭୟ ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଯୋଗ ଦେଲେ। ଦିନେ ଫୁଟବଲ୍ ଖେଳିବା ସମୟରେ କବିଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଆହତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଆଙ୍ଗୁଠି କ୍ଷତାକ୍ତ ହେଲା। ବିଶ୍ରାମ ଓ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ସେ ଗାଁକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ କବି ଏକୁଟିଆ ହୋଇଗଲେ।

ପୁଣି ମନ ମାରି ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ପାଖରେ ବସିଲେ , ଦେଖିଲେ ଖେଳ ପଡିଆ ପାଖରୁ ପିଲା ମାନେ ତାଳି ମାରୁଛନ୍ତି। ଜଣେ ଖେଳାଳି କ୍ରିକେଟ ଖେଳୁଛନ୍ତି। ବ୍ୟାଟିଙ୍ଗ କରୁଥିବା ଖେଳାଳି ଜଣଙ୍କ ଲମ୍ବା ଛକା ମାରୁଛନ୍ତି। ଶେଷରେ ସେ ଟିମକୁ ଏକାକୀ ଜିତେଇ ଦେଉଛନ୍ତି। କବି ମଧ୍ୟ ଖେଳ ଦେଖି ଭାବିଲେ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା କରିବାକୁ ।

ପରଦିନ ଯେବେ ଇଂରାଜୀ ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ପଢା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ , କ୍ରିକେଟ ଖେଳୁଥିବା ସେ ପିଲା ଜଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ତର କରନ୍ତି ହେଲେ କେବେ ହାତ ଟେକି ଜବାବ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। କବିଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଏ ପିଲାଟି ତାଙ୍କ ପରି ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ। କବି ଏଥର ଚିନ୍ତା କଲେ , ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା କରିବେ ଓ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିବେ । ଶେଷ ଧାଡ଼ିରୁ କବି ଆସି ତୃତୀୟ ଧାଡିରେ ବସିଲେ। ଏଥର ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିଲେ ଯେ , ପିଲାଟି ତାଙ୍କ ପରି ସାଧାରଣ ଜ୍ଞାନରେ ରୁଚି ରଖେ ବୋଲି ।

ହଠାତ୍ ଦିନେ ବୁଢ଼ା ବରଗଛ ପାଖରେ ଦେଖିଲେ, ଆବାସିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଜଣେ ନୂଆ ପିଲାଟି ଆସିଛି । ସେ କ୍ରିକେଟ ଓ ଫୁଟବଲ୍ ଭଲ ଖେଳୁଛି । ପରଦିନ ସକାଳେ ଶ୍ରେଣୀରେ ଆଗ ଧାଡ଼ିରେ ବସି ସବୁ ପାଠର ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ଭଲ ଦେଉଛି । କବି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ପୁଣି ନୂଆ ସ୍ଵପ୍ନ ବୁଣିଲେ ଯେ ସେ ଦେଖିଥିବା ଭିନ୍ନ ତିନି ଚରିତ୍ର ପରି ଗୋଟିଏ ମଣିଷ ହେବେ, ଭଲ ଖେଳିବେ ଓ ପଢ଼ିବେ ।

ସେ ବର୍ଷଠୁ ନେଇ ଗିରିଜା, ସ୍କୁଲ ଶେଷ ଯାଏଁ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରେ । ଆମେ ସ୍କୁଲ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଭିନ୍ନ ସହରକୁ ଆପଣେଇ ନେଲୁ । ସେତେବେଳେ ଆମ ପାଖରେ ଫୋନ ନଥାଏ। ପ୍ରାୟତଃ ଆମ ଭିତରେ ଏକ ଯୋଗାଯୋଗ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା ହେଲେ ଭଲପାଇବା ସେମିତି ଅତୁଟ ହୋଇ
ରହିଥାଏ।

|କଲେଜ ହଷ୍ଟେଲ|

କଲେଜ ହଷ୍ଟେଲରେ ରୁମ୍ ନମ୍ବର ଦୁଇରେ ଦେଖା ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଇ ନୂଆ ଚେହେରା ସହ । ରଶ୍ମି ରଂଜନ ଓ ଚିତ ରଂଜନ ସହ। ରଶ୍ମି ଓ ଚିତ ମଧ୍ଯ ପଢ଼ାକୁ। ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍କୁଲ ଟପ୍ପର ଭାବରେ ଜଣା ଶୁଣା। କବି , ଚିତ ଓ ରଶ୍ମି ଏକ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରରୁ ଆସନ୍ତି । ଶିକ୍ଷାକୁ ଅସ୍ତ୍ର କରି , ଅଭାବକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ରଶ୍ମି ପଢେନି, ଚିତ ପଢ଼େ ବଡ ପାଟିରେ ଓ ରଶ୍ମି ଶୁଣେ । ଆଜିର ଦିନରେ ରଶ୍ମି IIT Bombay ରେ ଜଣେ Phd କରୁଥିବା ମେଧାବୀ ଛାତ୍ର। ଚିତ ଜଣେ ସଫଳ ବୈଜ୍ଞାନିକ।

କଲେଜ ହଷ୍ଟେଲରେ ରଶ୍ମି ଥରେ କହିଥିଲା । କବି ହଷ୍ଟେଲ ଛାଡ଼ିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୁଃଖ ହେବ । ଏମିତିକି ପଢିବା ବେଳେ ସବୁ ସ୍ମୃତି ମନେ ପଡ଼ିବ । ସେଥି ପାଇଁ ରଶ୍ମି ଯୋଗ ଓ ବାବାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ । ବାବା କୁଆଡେ କହିଲେ , ତୁମେ କବିଙ୍କ ସହ ଭାବ ରଖନାହିଁ। ପରେ କବି ଏ କଥା ଜାଣିପାରିଲେ ଓ ସେ ନିଜ ଆଡୁ, ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଭଲ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଦୂରେଇ ଗଲେ । ହେଲେ ରଶ୍ମି ଏବେ ମଧ୍ୟ କବିଙ୍କର ସ୍ମୃତି ମାନସ ପଟରେ ଜାଗା ନେଇ ରହିଛନ୍ତି ।

|ପୁନେ |

ଯେବେ କବି ପୁନେରେ ଚାକିରୀ କରୁଥାନ୍ତି, ମାନସିକ ଚାପରେ ଗତି କରନ୍ତି। ନିଷ୍ପତି ନିଅନ୍ତି ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ। ଆତ୍ମହ୍ୟାତରୁ ବଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି। ଏ ଖବର ପହଞ୍ଚେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କ ପାଖରେ । ସେ ତିନି ବନ୍ଧୁ ପୁଣି ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି ନୂଆ ଜୀବନ ବଞ୍ଚି କିଛି କରିବାକୁ । ଶେଷରେ ପୁନେ ଛାଡ଼ି କବି ଓଡିଶା ଫେରନ୍ତି ସଫ୍ଟୱେର ଇଂଜିନିୟର ହେବାର ନିଶା ନେଇ।

କବିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ପୁଣି ପଢିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତି। ଆଜିର ଦିନରେ ସଫଳ ଡାକ୍ତର ସାଙ୍ଗ କୁହନ୍ତି କବିଙ୍କୁ, ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ପଢ଼ ଓ ଦଶ ମିନିଟ୍ ବିଶ୍ରାମ ନିଅ। ଏମିତି କରି ପଢ଼ିବାକୁ । କବି ତାଙ୍କଠୁ ଶିଖନ୍ତି ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ବସି ପାଠ ପଢ଼ିବାର ନିଶାକୁ ।

ଆଜିର ସଫଳ ଗଣିତ ଶିକ୍ଷକ ତଥା ଅନେକ ଆଇଆଇଟିଆନ
ମାନଙ୍କୁ ଗଢି ଥିବା ବନ୍ଧୁ କବିଙ୍କୁ ଗଣିତର କାହାଣୀ କୁହନ୍ତି ଓ ଗଣିତ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି।

ଆଜିର ମ୍ୟାନେଜର ବନ୍ଧୁ ଅଭୟ କୁହନ୍ତି, ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାର ନମାନି, ସମସ୍ତ ସମସ୍ୟାକୁ କେମିତି ସାମ୍ନା କରିବାକ ହେବ । ଦୃଢ଼ ବିଚାର ଧାରା ତଥା ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ଶକ୍ତ ହେବାକୁ ।କବିଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷାର ରାସ୍ତାରେ ଯିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି। ଜୀବନର ଅନେକ ଝଡ଼ କବିଙ୍କୁ ଲେଖିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ତେବେ ଅନେକ ସମୟରେ ଜୀବନ ଅନ୍ଧକାରରେ କିଛି ବନ୍ଧୁ ଆଲୋକ ହୋଇ ଜଳି, ଅନ୍ୟକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।

ସେଦିନର ସେ ସଭାରେ କବି ଓ ଅନ୍ୟ ତିନି ଜଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁତାର ପ୍ରଶଂସା ହୋଇଥିଲା । ଅନେକ ଚର୍ଚ୍ଚା , କରତାଳିରେ ଫାଟି ପଡ଼ିଥିଲା ଆଖ ପାଖ, ହେଲେ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ କେହି ମଧ୍ଯ ଯୋଗ ଦେଇପାରିନଥିଲେ ସେ ଚାରି ବନ୍ଧୁ।

ଆଲୋକ

କାହାଣୀ ବନ୍ଧୁତାର