ଚାକିରୀ ଜୀବନର ୨୦ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଣି ପୁରାତନ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଅଫିସରେ ଜମାକରିବାର ଅନିବାର୍ଯ୍ୟତା ପଛରେ କାରଣ କ’ଣ ବା ହେଇପାରେ ? ମୁଁ ବୁଝିପାରୁ ନଥାଏ । ବିରକ୍ତି କର ମାନସିକତାର ସହ ୨୦ ବର୍ଷ ତଳର ବି ଏ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଟା ଅଣ୍ଡାଳି ହେଉଥାଏ । କାନ୍ଥରେ ଝୁଲୁଥିବା ଗୋଲ୍ଡେନ୍ ଫ୍ରେମ୍ ଲଗା , ମୋର୍ ଛାତ୍ରମାନେ ଦେଇଥିବା ବଡ଼ କାନ୍ଥଘଣ୍ଟା କୁ ଦେଖିଲି, ସମୟ ଢେର୍ ହେଇଗଲାଣି । ଏଣେ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଟା ନ ଖୋଜିଲେ ନଚଳେ । ଭାବିଲି ଏଇ ଏକାକୀ ନିଃସଙ୍ଗ ଶୁଷ୍କ ନୀସର ଜୀବନରେ କେହି ଗୃହମଣ୍ଡନା , ପତିବ୍ରତା ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ ଅବଶ୍ୟ ମୁଁ କହିବା କ୍ଷଣି ସେ ରାତି ତମାମ୍ ଅନ୍ବେଷଣ କରି ମୁଁ ଯିବା ସମୟରେ ମୋ ହାତକୁ ମୋର୍ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ବସ୍ତୁଟା ବଢେଇ ଦିଅନ୍ତା ଅଥଚ .....। ହଠାତ୍ ମୋର୍ ମନେପଡିଲା ଗୋଟିଏ ଫାଇଲ୍ ବିଷୟରେ ଯାହା କି ମୋ କାଠ ଆଲମିରା ରେ ମୋତେ ଅନଦ୍ୟତନ ଅତୀତରେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୋଇଥିଲା । ଆଲମିରା ଖୋଲୁ ଖୋଲୁ ଦେଖିଲି ସେଇ ଫାଇଲ୍ ଟା ପଡ଼ିରହିଛି । ବର୍ତ୍ତମାନର ପରସ୍ତେ ଧୂଳି ଅତୀତକୁ ଝାପ୍ସା କରିବାର ଚେଷ୍ଟାକରୁଥାଏ । ଧୂଳିତକ ପୋଛି ଫାଇଲ୍ ଖୋଲି ଦେଖିଲି ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଟା ଅଛି , ତାକୁ ଭଲଭାବରେ ଦେଖିବାରେ ମୁଁ ଅସମର୍ଥ । ପକେଟ୍ ରୁ ଚଷମାଟା କାଢି ଲଗେଇବା ପରେ ଝରକା ପାଖରେ ଥିବା ଆରାମ ଚୌକିରେ ବସି ପଢିବାର ପ୍ରକ୍ରମ କଲି ।ସେଇ ସାର୍ଟିଫିକେଟ କୁ ସ୍ପର୍ଶକରିବା କ୍ଷଣି ଅତୀତର ଉଷ୍ଣତାରେ ଜଳିଗଲା ମନ , ପ୍ରାଣ ଓ ଶରୀର । ବର୍ତ୍ତମାନ ର ଡ଼ଃ .ଏକଲବ୍ୟ ମିଶ୍ର ହଜିଗଲା ଅତୀତର ଏକଲବ୍ୟ ର କୈଶୋର ଦୁନିଆରେ ।

‌ଆଦ୍ୟ ଯୌବନର ପିଚ୍ଛିଳ ପଥରେ ପାଦ ପକାଇ ଚାଲିବାର ଅୟମାରମ୍ଭ କେବେଠୁଁ ହୋଇସାରିଥିଲା । ସୁକୁମାର ତନୁରେ ଯୌବନଟା ତାର କାୟା ବିସ୍ତାର କରି କେବେଠୁଁ ପୌରୁଷତ୍ବର ସଙ୍କେତ ଦେଇସାରିଥାଏ । ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଆକାଶକୁ ଦେଖି ତୁଚ୍ଛା କଳ୍ପନା ରେ ବୁଡି ରହି ବିତିଯାଉଥାଏ ରାତି । କେଜାଣି କାହିଁକି ,କେଉଁ ଏକ ବିଚିତ୍ର ରହସ୍ୟମୟ ରାଜ୍ୟରେ ମନଟା ଅନାୟାସରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ ହେଉଯାଉଥାଏ । ଆଜି ସେ ସମୟର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେପକାଇଲେ ଲୋମଟାଙ୍ଗୁରୀ ଉଠେ, ଏକ ମଧୁର ସିହରଣରେ ଥରିଉଠେ ବୁକୁ । ସ୍ବଳ୍ପ ବୟସରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ବିଚାର ଶକ୍ତିର ଅନନ୍ୟ ପରିପକ୍ବତା ଥାଏ । ମୁଁ ବୁଝିସାରିଥିଲି ଯେ ଜୀବନର ଇତିହାସ ରେ ଏହି ଯୌବନର ଅବଧି ହିଁ ମଧୁମୟ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ଚିରଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଯାଏ , ପରିଣତ ବୟସରେ ଅଧିକ ସମୟ ଏଇ ସ୍ମୃତି ର ସାହାରାରେ କେବଳ ବିତିଯାଏ । ମୁଁ ଥିଲି ମୋ ବାପାମାଆଙ୍କର ସର୍ବକନିଷ୍ଠ ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ । ମୋ ଉପରେ ତିନିଜଣ ଭଉଣୀ । ତିନି ଭଉଣୀଙ୍କର ପରେ କେତେ ଦେବତା ଦିଅଁ , ମାନସିକ , ଉପବାସ କରି ମୋତେ ତାର ଫଳସ୍ବରୂପ ରେ ପାଇଥିଲେ ବାପା ବୋଉ । କୌଣସି ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୋତେ ଅଧିକ ସ୍ନେହ କି ଅଗ୍ରାଧିକାର ନମିଳିବାର ଏକମାତ୍ର ସରଳ କାରଣ ହେଲେ ମୋ ବାପା । ପିଲାଦିନରୁ ଦେଖିଆସିଛି ବାପା ଜଣେ ଶୂଚୀମାନ ଓ ପରିଷ୍କୃତ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ତ୍ବର ଅଧିକାରୀ, ଅନାବଶ୍ୟକ ଓ ଅଧିକ ସମ୍ଭାଷଣ ବିପକ୍ଷରେ ସତେଯେମିତି ତାଙ୍କର କେଉଁ କାଳରୁ ଯୁଦ୍ଧର ଅୟମାରମ୍ଭ । ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ଯେତିକି ସମ୍ମାନ, ସେତିକି ଭଲପାଇବା, ସେତିକି ଭୟ ମଧ୍ୟ ।ବାପା ଥିଲେ ଗାଁ ର ସେଇ ବିଶିଷ୍ଟ ସାମାଜିକ ଓ ନ୍ୟାୟବନ୍ତ , ଆଦର୍ଶବାଦୀ ପୁରୁଷ ଯାହାର ଉପସ୍ଥିତି ଗାଁ ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକକାର୍ଯ୍ୟ ରେ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ । ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷାଗତ ଯୋଗ୍ୟତା ବହୁତ୍ ନଥିଲା ତଥାପି ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥାପନ ଶୈଳୀ ବେଶ୍ ମର୍ମଭେଦୀ ଓ ତର୍କନିଷ୍ଠ ଥିଲା । ଆମ ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଚୀନ ଶିବମନ୍ଦିର , କାହିଁ କେତେ ପିଢିରୁ ଶଙ୍ଖେଶ୍ବର ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବିରାଜମାନ ସେ ବିଷୟରେ କୌଣସି ତଥ୍ୟ ଏଯାଏଁ ଉପଲବ୍ଧ ହୋଇନାହିଁ । ସେହି ଶଙ୍ଖେଶ୍ବର ହିଁ ଆମର ଇଷ୍ଟ । ନିଃସନ୍ଦେହତାର ସହ ନିଜକୁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ପଦାରବିନ୍ଦରେ ସମର୍ପଣ କରୁଥିବା ଧର୍ମପରାୟଣ ପିତାମାତାଙ୍କର ଐଶ୍ୱରୀୟ ନିଷ୍ଠା ଓ ବିଶ୍ବାସ ର ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ଫଳ ଥିଲି ମୁଁ ତେଣୁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ତ୍ବରେ ମୋର୍ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ନଥାଏ । ଜୀବନର ଦର୍ଶନ କୁ ବୁଝିବାର ଆଦ୍ୟପ୍ରୟାସ ର ଅଙ୍କୁରୋଦ୍ଗମ ହେଇସାରିଥାଏ ।

ପିତୃକୈନ୍ଦ୍ରିକ ଅନୁଶାସନ ଭିତରେ ମାଁ ର ବାତ୍ସଲ୍ୟତା ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟତାର ସମୁଦ୍ର ଭିତରକୁ ଟାଣି ନିଏ ବାପାଙ୍କର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ସମ୍ମାନର ଢେଉ ପୁଣି ଆଣି ମୋତେ କଚାଡିଦିଏ ଶୃଙ୍ଖଳତା ଓ ପିତୃନିଷ୍ଠାର ବେଳାଭୂମି ରେ । ମାଁ କୁ ତେଲଲୁଣ ର ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ । ତାର ଶାରୀରିକ ଅବସ୍ଥା କେତେବେଳେ କଣ ହୁଏ ତାହା ଅନନୁମେୟ । ସାନ ଭଉଣୀ ଟା ଥିଲା ବୋଲି କିଛି ଜଣାପଡ଼ୁଥିଲା ସେ ଗଲାପରେ ମାଁ ର ଅବସ୍ଥା ସାଂଘାତିକ । ତିନି ସଦସ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଟ ଆମର ଏଇ ପରିବାର। ମାଟ୍ରିକ୍ୟୁଲେସନ୍ ସାରି ମୁଁ କଲେଜ୍ ରେ ବିଏ ର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ ରେ ପାଦଦେଇଥାଏ । କେତେବେଳେ ନୀଳ ଆକାଶର ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଦିଗବଳୟରେ ଦିଗହୀନ ହୋଇ ଉଡିଯାଉଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଜୀବନ ବିଷୟରେ ଭାବି ବସେ ତ କେତେବେଳେ ଭାବିବସେ ବୁଢିଅସୁରୁଣୀ ସାତଫରୁଆ ଭିତରୁ ରାଜକୁମାର କେମିତି ଦୁର୍ଗମ ଓ ଅଗମ୍ୟ ପଥରେ ଜୀବନକୁ ବାଜିଲଗାଇ ରାଜକୁମାରୀ ର ପ୍ରାଣରକ୍ଷା କଲା ? ଓ ତାପରେ କଣ ଘଟିଥିବ ? କେତେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାବିଧୌତ ରାତ୍ରୀ ବିତିଯାଏ ଓମର୍ଖୋୟାମ୍ କୁ ଛାତିରେ ସାଉଁଟି ତ କେତେ ରାତି ବିତେ ନିର୍ଜନତାର ନିଃଶବ୍ଦ ସଙ୍ଗୀତ ର ପ୍ରାଣସଂଚାରୀ ରାଗିଣୀ କୁ ଅର୍ଦ୍ଧମୁଦିତ ନୟନରେ ଓ ଅମୁଦ୍ୟ କର୍ଣ୍ଣରେ ଉପଭୋଗ କରୁକରୁ ।

‌ଗାଁ ଠୁଁ ସହର ଅଳ୍ପବାଟ । ସହରସ୍ଥ ଗୋଟିଏ ନ୍ୟୁନପରିଚିତ ସରକାରୀ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ବାପା ନାମ ଲେଖାଇ ଦେଇଥିଲେ । ରୀତିମତ୍ କ୍ଲାସ୍ ଆସି ଛାତ୍ର ଜୀବନରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟସ୍ତ କରିବାର ଯେତିକି ପ୍ରକ୍ରିୟା , ସବୁ ପ୍ରଯୁକ୍ତ ହୋଇସାରିଥିଲା । ଏଇ ଅଳ୍ପ କେଇ ମାସ ଭିତରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୟାପକ ଅଧ୍ୟାପିକାଙ୍କ ପ୍ରିୟପାତ୍ର ହୋଇଯାଇଥାଏ । ଦିନକର କଥା , ସେଦିନ ମୁଁ କଲେଜ୍ ରେ ଥାଏ , ଦର୍ଶନର କ୍ଲାସ୍ ସାରି କଲେଜ ବାରଣ୍ଡାରେପଡିଥିବା ଦରଭଙ୍ଗା ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଥାଏ । ମୁଦିତ ଝରକାର କାଚ ଖୋଲି ଦାର୍ଶନିକ ମନୋଭାବର ସହ ଅନେଇଥାଏ ସହର ର ରାଜରାସ୍ତା ଆଡ଼କୁ । କେତେ ନୂତନ ପୁରାତନ ଚେହେରା ମାନେ ଆସି ପୁଣି ଚାଲିଯାଉଥାନ୍ତି ନିଜର ଇପ୍ସିତ ସ୍ଥଳକୁ । ସହରର ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଅର୍ଥସଞ୍ଚୟୀ ଅଧିର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସଭ୍ୟତା ଓ ସୌଖିନତା ବିଷୟରେ ଭାବୁ ଭାବୁ ହଠାତ୍ ଆଖିଗଲା ରାସ୍ତାକଡରେ ଡଷ୍ଟବିନ୍ ରୁ ଖାଦ୍ୟ ଗୋଟାଇ ଖାଉଥିବା ଦୁଇ କୁନି କୁନି ନିଷ୍ପାପ ଶିଶୁଙ୍କ ଉପରକୁ । ଏକାଥରକେ ସଭ୍ୟ ସମାଜ ର ବର୍ବରତା ଓ ଅଣଦେଖାପଣ ବିପକ୍ଷରେ ହୃଦୟରେ ଅଲିଭା ଦୀପଟିଏ ଜାଳି ଉଠିଲା । ସୋରି ଭଳି ମଣିଷ ଟିଏ ହିଁ ତ ଏମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ବଳପୂର୍ବକ ଛଡେଇ ନେଇଛି , ମୋରି ପରି ମଣିଷ ପାଇଁ ଆଜି ଏମାନେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ମୟ ଡଷ୍ଟବିନ୍ ର ଅସନା ଖାଦ୍ୟକୁ ଖାଇ କ୍ଷୁଧା ନିବାରଣ କରିବାପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ମୋ ପରି ମଣିଷ ଟିଏ ହିଁ ତ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ହସ ଛଡେଇ ନେଇଯାଇଛି ,ମୋପରି ମଣିଷ ଟିଏ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ବାର୍ଥସାଧନ ପାଇଁ ଲେଖୁଛି ଏମାନଙ୍କର ଦାରିଦ୍ର୍ୟମୟ ଓ ଅପରାଧମୟ ଭବିଷ୍ୟତ ।

ଦାରିଦ୍ର୍ୟତାର ଦୁର୍ବିସହ କୁଠାରାଘାତ ଓ ଶିକ୍ଷିତ , ଧନାଢ୍ୟ ତଥା ସଭ୍ୟ ସମାଜର ଅସଭ୍ୟ ତାର ଅନ୍ତିମସୀମା ଯେ କିପରି ତାହା ଏମାନଙ୍କ ଠାରୁ ବେଶୀ ଭଲ ରେ ବା କିଏ ଜାଣିବ ? ଏମିତି କେତେଭାବନା ଏକାଥରକେ ଆସି ମନର ସ୍ଥିରତାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥାଏ , ମୁଁ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ଅପଲକ ନିର୍ନିମେଷ ନୟନରେ ସେହି ସଭ୍ୟ ସମାଜର ନଗ୍ନ ଅବୟବ କୁ । ହଠାତ୍ ମୋବାଇଲ୍ ରିଙ୍ଗ୍ ହେଲା , “ ମାଁ ର ଦେହ ସାଂଘାତିକ ହେବାରୁ ସରକାରି ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ତାକୁ ଏଡମିଟ୍ କରାହେଇଛି ତୁ ଯଥାଶୀଘ୍ର ଆସେ” ବୋଲି ମଧ୍ୟମକାରୁଣ୍ୟକଣ୍ଠରେ ବାପା ଘୋଷଣା କଲେ । ମୁଁ ଟିକିଏ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ପଡିଲି , ଆଉ ଡେରି ନକରି ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲି । ଯାଉଥିବା ସମୟରେ କେତେ ଅନାଡୋଲିତ ପାପ ମନକୁ ଛୁଁଉଥାଏ ତାହା ପ୍ରକାଶ ନ କରିବା ଶ୍ରେୟସ୍କର । ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲି ମାଁ ର ଅବସ୍ଥା ଆସ୍ବସ୍ତିକର । ପିଣ୍ଡରେ ପ୍ରାଣ ପଡ଼ିଲା , ଆସ୍ବସ୍ତ ହୋଇ ଗୋଟିଏ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଲି । ମାଁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପଡିବାକଥା ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନୂଆଁ ନଥିଲା ,ତାର ଅସୁସ୍ଥତା ସତେ ଯେମିତି ସ୍ବଭାବିକତାର ରୂପ ପାଇଲାଣି । ବାପା ମାଁ ର ବାମପଟେ ବସି ତା ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଧରି ମୁହଁକୁ ନୀରିକ୍ଷଣ କରୁଥାନ୍ତି । ବୋଧେ ସେ ଶୋଇପଡିଥିଲା । ମୋର୍ ଆଗମନ ଦେଖି ବାପା ମୋତେ ଡାକି କହିଲେ “ ତୁ ଏଇଠି ରହ ମୁଁ ବାହାରୁ ଆସୁଛି “ । ମୁଁ ସେଇଠି ବସି ରହିଲି ।

ଚାରିଆଡେ ଖେଳିଯାଉଛି ରକ୍ତ ଔଷଧ ଓ ଡାକ୍ତରଖାନା ର ଏକ ବିକଟ ଗନ୍ଧ । ଚାରିଆଡେ ଅନେଇଲି , ବିଷର୍ଣ୍ଣ ବଦନ , କ୍ଷତାକ୍ତ ଶରୀର , ଲୁହ , ଦୁଃଖ , ଶୋକ , କିଏ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ତ କିଏ ରକ୍ତଯୁଡୁବୁଡୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି ନିମିଷେ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରି ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ବୁକୁଫଟାଇ ଚାଲିଯାଉଛି । କିଏ କାଲି ଏଠୁ ଭଲହୋଇ ଘରକୁ ଯିବେ ଯେ ତାପାଇଁ ପୂର୍ବପ୍ରସ୍ତୁତି ରେ ଚାଲିଛି । କାହାର ବୃଦ୍ଧବାପ ଲୋଳିତଚର୍ମ ରେ ମୃତ୍ୟୁର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛି ତ କାହାର ସନ୍ତାନ ପୋଡ଼ା ଶରୀର ର କଷ୍ଟ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି ବୋଉଲୋ ବୋଉଲୋ ବୋଲି ଆର୍ତ୍ତଚିତ୍କାର କରୁଛି । ହୃଦୟ ଟା ଥରିଉଠିଲା , ମାଁ ର କପାଳରେ ହୀନୋତ୍ସାହ ହୋଇ ହାତ ଆଉଁସି ଦେଲି , ମାଁ ଚେଇଁ ଉଠି ନିଜର ନିସ୍ତେଜ ଆଖିରେ ମୋତେ ଦେଖି ଆସ୍ବସ୍ତିକର ହସଟିଏ ତାର ମଳିନ ଶୁଷ୍କୋଷ୍ଠରେ ବଳପୂର୍ବକ ଉପସ୍ଥାନ କରିବାର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କଲା । ଡାକ୍ତରଖାନାର ସେଇ ବିଚିତ୍ର କୋଳାହଳମୟ ପରିବେଶରେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଚେତନା ଓ ଚିନ୍ତାର କେଉଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୂତ ପ୍ରଦେଶରେ ଘୁରି ବସିଲା ମନ ।

ଡାକ୍ତର ଖାନା ର ସେହି କୋଳାହଳ ମୋର ପ୍ରଗାଢ ଚିନ୍ତନକୁ ପ୍ରଗାଢତର କରୁଥାଏ , ମୁଁ ଅବଚେତନତାର ଗହ୍ବରକୁ କ୍ରମଶଃ ବଢିଚାଲୁଥାଏ । ହଠାତ୍ କାନ୍ଧରେ କାହାର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ଆଖି ଖୋଲି ଦେଖିଲି ତ ବାପା । କହିଲେ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲାଣି ଘରକୁ ଯା , ମାଁ ଠିକ୍ ଅଛି , ସକାଳୁ ପୁଣି ଆସିବୁ ତୁ ଆସିଲେ ମୁଁ ଯିବି । ମାଁ ଆଡ଼କୁ ଅନେଇଲି , ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ସ୍ବସ୍ଥ ଜଣାପଡୁଥାଏ । ସାଇକଲ୍ ଧରି ଗୃହାଭିମୁଖି ହେଲି । ଘରକୁ ପାଦ ଦେଇଛି କି ନଦେଇଛି ଶ୍ରାବଣର ମୁଷଳଧାରା ରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲା ପୃଥିବୀର ଅନାବୃତ ବକ୍ଷ । ବଢୁଥାଏ ବର୍ଷଣମୁଖର ରାତି ର ବୟସ , ବିରହରେ ବିତାଡିତ ହୋଇ ପୁନର୍ମିଳନ ଲାଭ କରିଥିବା ପ୍ରଣୟିନୀ ବସୁଧା ବର୍ଷାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିନ୍ଦୁକୁ ନିଜର ଭିତରେ ସମାହିତ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ । ଘନକୃଷ୍ଣ ବାରିଦ ର ପ୍ରସସ୍ତ କୋଳରେ ସୌଦାମିନୀ ର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଲୁଚକାଳି , ନିଦାଘର ମରିଚୀକା ରେ ବିଦଗ୍ଧ ମହୀରୁହଙ୍କର ବାର୍ଷିକ ଜୀବନ୍ୟାସ ର ଅୟମାରମ୍ଭ , ନଦୀ , ନାଳ , ତଡାଗ, ପୁଷ୍କରିଣୀ ର ଶୁଷ୍କତା ର ନୈରାଶ୍ୟ କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ର ଗୌରବ ଆଣିଦେବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଆଜିର ଅଧୋସ୍ରାବ ( ବର୍ଷା ) । ନିବୁଜ୍ କୋଠରୀର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ଚିତ୍ ହୋଇ ପଡିରହି କିଛି କାଳ ଶୟନର ଉପକ୍ରମ କଲି । ନିର୍ଜନ ବର୍ଷଣରାତ୍ରୀ ର ଦହନମୟ ଶବ୍ଦ ଓ ଆର୍ଦ୍ରତା ରେ ଭାବନା ଗୁଡିକ ଦ୍ରବିଭୁତ ହୋଇଯାଉଥାଏ ।

‌ଧିରେ ଧିରେ ଦୂରାଗତ ପରି ଅଳ୍ପଶ୍ରାବ୍ୟ ହେଉଥିବା ଧ୍ବନିଗୁଡିକ କ୍ରମଶଃ ନିଶବ୍ଦ ହେବାପରେ , ମହାକାଶ ପରି ଘନଅନ୍ଧକାର ଆଖିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଗଲା । ଧିରେ ଧିରେ ଉଜ୍ବଳ ରଶ୍ମିଟିଏ କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ନିକଟରୁ ନିକଟତର ହେବା ପରେ ମୋତେ ସ୍ବପ୍ନାବିଷ୍ଟ କଲା । ଦେଖିଲି ଜଣେ ସୁକୁମାର ରାଜପୁତ୍ର ମୃଗୟା କରିବାପାଇଁ ଅଶ୍ବାରୋହଣ କରି ନିଘଞ୍ଚ ଅରଣ୍ୟ କୁ ପ୍ରବିଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି । ନିବିଡ଼ ସ୍ବାପଦସଙ୍କୁଳ ଅରଣ୍ୟ ର ଭୂମି ସତେଯେମିତି ପ୍ରଭାତାପରୁ ବଞ୍ଚିତ ! ଏପରି ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି । ଗଗନଶ୍ଚୁମ୍ବି ମହୀରୁହ ମାନେ ବୀରଦର୍ପରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ରୂପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହି ଅରଣ୍ୟର ମହନୀୟତା କୁ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ସତେଯେମିତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ । ତନ୍ମଧ୍ୟରେ ରାଜବାଜିଙ୍କର ଗମନ ଧ୍ଵନୀ ଶତତ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇ ସହସ୍ରବାଜି ର ଶାବ୍ଦିକଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି । ବିଭିନ୍ନ ବିହଗଙ୍କର କାକଳି ରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହୋଇଉଠୁଛି ଅରଣ୍ୟ ।

ଅରଣ୍ୟର ନିଃଶବ୍ଦତା ଓ ନୀରବତା କୁ ଭଗ୍ନ କରି ରାଜକୁମାର ଓ ତାଙ୍କର କିଛି ସୈନ୍ୟଗଣ ବେଶ୍ ଅରଣ୍ୟର ଭିତରକୁ ପଶିଆସିଲେଣି ଅଥଚ ବୀରତ୍ବ ପ୍ରମାଣିତ କରିବାର ସୁଯୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ । ରିକ୍ତହସ୍ତରେ ରାଜ୍ୟବାଟୀରେ ପ୍ରବେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନରହିତ ଓ ଅପୌରୁଷତା କୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରିବ ଭାବି ରାଜକୁମାର ରାତ୍ରରହଣୀ ର ଆଦେଶ ଦେଲେ । ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ନିର୍ମିତ ହେଲା ଆନନ୍ଦମୟ ରାଜକୀୟ ସାୟିମାନା ( ତମ୍ବୁ ) । କୌଣସି ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁ ନିହତ କରିବାର ଗୌରବ ରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ ଏହା ଭାବି ନିଜକୁ ଧିକ୍କାର କରୁଥାନ୍ତି । ସୈନ୍ୟ , ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜକର୍ମଚାରୀ ମାନେ ସ୍ବକାର୍ଯ୍ୟ ସାରି ଘୋର ନିଦ୍ରାର ଉପଭୋଗ କଲାବେଳେ ରାଜକୁମାର ଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଦ ନାହିଁ । ଯେଉଁ ଆଖିରେ ଆଜି ଅରଣ୍ୟନୀବାସୀ ମହାବଳ ବ୍ୟାଘ୍ରନିହତ ଜନିତ ଗର୍ବ ଓ ଅହଂକାର ଉଦ୍ଭାସିତ ହେବାକଥା ସେଇ ଆଖିରେ ଆଜି କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟବିମୁଢତା ର ଢେଉ । ଶୟନ ପୂର୍ବକ ଶତତ ପ୍ରୟାସ ପରେ ଆଖିଟା ଲାଗିଛି କି ନାଇଁ, ନୂପୁର ର ପ୍ରାଣସିହରଣକାରୀ ମଞ୍ଜୁଳ ଶବ୍ଦ , ଉଠାପଡି ରାଜକୁମାର ସେହି ଶବ୍ଦ କୁ ନିରେଖି ଶ୍ରବଣ କରିବାର ପ୍ରୟାସ କରୁ କରୁ କେଉଁ ଏକ ଅପରିଚିତା ନାରୀ ର ସୁଢଳ ଅଙ୍ଗର ଛାୟା ଦୃଶ୍ଯମାନ ହେଲା ସାୟିମାନା କାନ୍ଥରେ । କେଉଁ ରାଜରଙ୍ଗୋପଜୀବୀ ର ଅପ୍ରତୀମ କୃତି ର ପ୍ରାଣମୟୀ ରୂପପରି ମନେହେଲା , ରାଜକୁମାର ପଦାକୁ ଆସି ଦେଖନ୍ତି ତ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାବିଧୌତ ରଜନୀ ସମସ୍ତଜୀବଜଗତକୁ ମୋହାଚ୍ଛନ୍ନ କରିଛି । କୁହୁକିନୀ ନାୟିକା ଅଦୂରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଦ୍ଭୁତ , ଅସମ୍ଭବ ଓ ଅପରିକଳ୍ପ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ର ଅଧିକାରାଣୀ ସେ ।

ବିସ୍ମିୟ ,କୌତୁହଳ, ଭୟ ଓ କାମନା ର ଅଦ୍ଭୁତ ସମଷ୍ଟିରେ ହୃଦୟ ଓ ଶରୀର ଉଭୟ କେମିତି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରିବେ ତାହା ଜାଣିବାରେ ଅକ୍ଷମ ହେଲେ । କ୍ରମଶଃ ରାଜକୁମାରଙ୍କ ପାଦ ଆଗକୁ ବଢୁଥାଏ ସେ ବୋଧେ ଯୁବରାଜଙ୍କ ଆଗମନର ଆଭାସ ପାଇ ସାରିଥାଏ । କିଛି କ୍ଷଣ ସ୍ଥିର ହୋଇ ତାଙ୍କ କତିକି ଅନାଇଥାଏ କେଉଁ ଏକ ଅନୀର୍ବଚନୀୟ ଆଶାରେ ।

ନୀଳୋତ୍ପଳ ଜିଣା ତାର ତନୁକାନ୍ତି , ମାଘଅମାବାସ୍ୟାର ଅମା ଅନ୍ଧକାର ପରି ଭୃଙ୍ଗନିନ୍ଦିତ ଜଘନବିସ୍ତୃତ ଘନକୃଷ୍ଣକେଶ , ପୁରାଣ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହାଟକମାୟାମୃଗନିନ୍ଦିତ ଦୀପ୍ତିମନ୍ତ ଚକ୍ଷୁଜୁଗଳ , ଯାହାର ଆୟତ୍ତରେ ଅଣାୟତ୍ତକାରୀ ଅନଙ୍ଗ ବି ଆୟତ୍ତ ହୋଇଯାଇପାରନ୍ତି ।ତାହାର କାନ୍ତ କମନୀୟ ମୁଖ ଅବଲୋକନ କରି ବିଶ୍ବସ୍ରଷ୍ଠାର ଲୋମହର୍ଷଣକାରୀ ଅପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇଏ ଯେମିତି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟା ଏପରି ଭ୍ରମ ହେଲା । ଯଥୋଚିତ ସୁଦୀର୍ଘ ତନୁ , ଉନ୍ନତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସୁଠାମ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ , ରମ୍ଭାତରୁ ପ୍ରାୟ ସୁଗୋଲ ଉରୁଯୁଗ , ସଦ୍ୟବିକଚିତ ରକ୍ତପଦ୍ମପରି ତାର କରତଳ ଓ ପଦଯୁଗଳ , ଚନ୍ଦ୍ରଶୀଳମଣିଜିତ ଶ୍ବେତକାନ୍ତିମୟ ଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତି , ବିଦ୍ୟୁତ୍ ନିନ୍ଦିତ ସ୍ମିତହାସ୍ୟଲପନାର ଗୌରାଙ୍ଗରୁ ଭୁରୁ ଭୁରୁ ପଦ୍ମଗନ୍ଧର ଚିତ୍ତବିମୋହନକାରୀ ବାସ୍ନାରେ ଚତୁର୍ପାର୍ଶ୍ବ ବାସ୍ନାୟିତ । ଏ କି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା , ଭୃଙ୍ଗମାନେ ମତିହରାଇ କୋମଳାଙ୍ଗୀ ର ଶରୀରରେ ମଧୁଅନ୍ବେଷଣ କରିବା ପୂର୍ବକ ଶତତ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ।

ରାଜକୁମାର ଆଗକୁ ପାଦ ବଢାଇବା ଦେଖି କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ମରିଚୀକା ଭଳି ଅଦୂରରୁ ଦୂରକୁ ବଢିଚାଲିଥାଏ ।ଢଳଢଳ ପୂର୍ଣ୍ଣଯୌବନର ଅବାଞ୍ଛିତ ଭାରା ଯେମିତି ତାର ଗତିକୁ ମନ୍ଥର କରାଇବାକୁ ଚାହେଁ । ରାଜକୁମାର ଅଥୟଚିତ୍ତ ହୋଇ ତା ପଛରେ ପ୍ରଗଳ୍ଭ ପରି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ , ସେ ମଧ୍ୟ ତଦନୁରୂପ ଗତୀଶୀଳା ହୋଇଉଠିଲା । ଶିଶିରାର୍ଦ୍ର ଗୌରାଙ୍ଗ ତନୁରେ ଜଡିତ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ରରୁ ତାର ତନୁକାନ୍ତି ଝକଟୁଥାଏ , ରାଜକୁମାରଙ୍କ ଗତିରୁ କୁହୁକିନି କନ୍ୟାର ଗତି ବେଶ୍ ଅଧିକ ହୋଇଚାଲିଛି । ଏଣେ ରାତ୍ରିର ଅଯାଚିତ ଅନ୍ତିମ ପ୍ରହର ର ଘନ କୁହୁଡିରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟପଥ । ମାଘର ପ୍ରଚଣ୍ଡଶିତରାତ୍ରିର ଅନ୍ତିମ ପ୍ରହରରେ ଦୁଇଟି ମିଳନହୀନ ଉଷ୍ଣଶରୀର । । ଶିଶିରର ଶୁଭ୍ରତାରେ ସତେକି ଦ୍ରବିଭୂତ ହୋଇଗଲା କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା । ମିଳନର ପୂର୍ବରୁ ବିରହ ର ନୀର୍ବାସନ । ପୁଣି କ୍ରମଶଃ ଅନ୍ଧକାର ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ,କର୍ଣ୍ଣରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହୁଏ କେବଳ ସେହି ନୂପୁରର ଲୋମଟାଙ୍କୁରା ଧ୍ଵନୀ, କ୍ରମଶଃ ଅଧିକ , ତତୋଧିକ , ଆହୁରି ଅଧିକ .. ହଠାତ୍ ଉଠିପଡିଲି ।

ସମୟ ଆଠଟା ପାଖାପାଖି ,ତରତର ହୋଇ ଡାକ୍ତରଖାନା ପାଇଁ ବାହାରିଲି । ନିତ୍ୟକର୍ମାଦି ସମାପନ କରିବା ବେଳେ ବିଗତ ରାତ୍ରିର ବିରହୀ ରାଜକୁମାର ଙ୍କ ବିଷୟରେ ବାରମ୍ବାର ଭାବୁଥାଏ । କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟାର ରୂପବୈଭବ ର କିଞ୍ଚିତ୍ ଅବଲୋକନ ମୋତେ ତା ବିଷୟରେ ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଥାଏ । ଏମିତି କେତେ କଥା ଭାବୁ ଭାବୁ ଡାକ୍ତରଖାନା ରେ ପହଞ୍ଚିଲି । ମୁଁ ପହଞ୍ଚିବାରୁ ବାପା ଗୃହାଭିମୁଖି ହେଲେ । ମାଁ ର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟାବସ୍ଥା ସଳଖ ପରିସ୍ଥିତିରେ । ମୁଁ ମାଁ ପାଖରେ ବସିଥାଏ ସେ ଶୋଇଥାଏ , ଠିକ୍ ଏତିକି ବେଳେ କିଛି ଲୋକ, ପରିଧାନ ରୁ ଶିକ୍ଷକ ଜଣାପଡୁଥାନ୍ତି ହ୍ୱିଲ୍ ଚେୟାର୍ ରେ ଅଚେତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଢା କିଶୋରୀ କୁ ନେଇ ଆସିଲେ ।

ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସମସ୍ତେ ନିର୍ବାକ୍ ହୋଇ ସେହି ଅଚେତା ନାରୀରତ୍ନ ର ରୂପବୈଭବ ଆଡ଼କୁ ଦୃଷ୍ଟିନିକ୍ଷେପ କଲେ , ମୁଁ ମଧ୍ୟ । ବିଚିତ୍ର ଆଭାଟିଏ ତା ଶରୀରରୁ ବିଚ୍ଛୁରିତ ହୋଇ ସବୁଆଡେ ଖେଳିଯାଉଛି । ସ୍ବପ୍ନରେ ଘନ କୁହୁଡିରେ ହଜିଯାଇଥିବା କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା କୁ ଏତେ ପାଖରେ ପାଇ ମୁଁ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଉଠିଲି , ସେହି ରୂପ , ସେହି ବର୍ଣ୍ଣ , ଶରୀରରେ ଗତରାତ୍ରିର ସେହି ବିସ୍ମିତ ଚାଞ୍ଚଲ୍ୟତା । ଆକାଙ୍କ୍ଷିତା ସ୍ବପ୍ନସୁନ୍ଦରୀର ଅଲୌକିକ ସୁନ୍ଦରତାକୁ ଦେଖିପାରୁଥିବାରୁ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ମନେକଲି । ନାରୀ ହିଁ ଈଶ୍ବରଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୃଜନୀ ବୋଲି ଭାବିବାରେ କୌଣସି ବାଧା ନଥିଲା, ରହିବ ବା କାହିଁକି ? ଜୀବନକୁ ନେଇ ମନରେ ଅପରିପକ୍ବ ବିଚାରଧାରା ପୋଷଣ କରିଥିବା , ସମାଜରେ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ହେବାପାଇଁ ବସ୍ତ୍ରମାଧ୍ୟମରେ ନିଜକୁ ନଗ୍ନ କରି ଅତ୍ୟାଧୁନିକତା ବିଷୟରେ ଲମ୍ବା ଭାଷଣ ଦେଉଥିବା କପଟିନୀ ହିଲ ଭ୍ୟାନିଟି ବିଭୂଷିତା, ନକଲି ଉପନେତ୍ରଧାରିଣୀ ଓ ଶତନାୟକଙ୍କର ଶଯ୍ୟାସଙ୍ଗିନୀ ରମଣୀ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ମୋ ହୃଦୟର ରାଜରାଣୀ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନା ଥିଲା ଏଥିପାଇଁ ମୁଁ ନିଜକୁ ଗର୍ବିତ ମନେକରୁଥିଲି । ଏକଥା ଲକ୍ଷ କରିଥିଲି ତାର ସେଲୁଆର୍ ଓ ତାର୍ ସରଳ କେଶପାଶରୁ ।

ମାଁ ର ବେଡ୍ କୁ ଲାଗି ରହିଥିବା ବେଡ୍ ରେ ତାକୁ ରଖାଗଲା । ଡାକ୍ତର ଆସି ତାକୁ କିଛି କ୍ଷଣ ନୀରିକ୍ଷଣ କରି ସ୍ଲାଇନ୍ ଟିଏ ଲଗାଇ ଚାଲିଗଲେ । ଡାକ୍ତରଖାନା ର ଲୌହ ବେଡ୍ ଉପରେ ପଡିରହିଥାଏ ମୋ କୋମଳମତି କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା। ମୁଁ ତାକୁ ଆପାଦମସ୍ତକ ମମତ୍ତ୍ବର ଅଧିକାରରେ ଅବଲୋକନ କରୁଥାଏ । ତା ସାଙ୍ଗରେ ଆସିଥିବା ଲୋକ ମାନେ ଧିରେ ଧିରେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେ । ଏତିକି ବେଳେ ବାପା ପହଞ୍ଚିଲେ , ମୋତେ ସେଇଠୁ କିଛି ଔଷଧ ଆଣିବାପାଇଁ ବାହାରକୁ ଯିବାପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଗଲା , ମୁଁ ପାଳନ କଲି । ଔଷଧ ଆଣି ଆସି ଦେଖୁଛି ତ ମାଁ ସହ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ମୋର ହୃଦୟର ରାଜରାଣୀ । ତାର ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧା ମୋର୍ ମାଁ ଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ବ୍ୟାଧି ଯେମିତି ତାର ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରକେ କୁଆଡେ ଚାଲିଗଲାଣି ।

ମୋତେ ପରିଚିତ କରାଇବା ଭଙ୍ଗି ରେ ମାଁ କହିଲେ “ ଏ ମୋ ପୁଅ ଅମର। “ ସେ ମୋତେ ତା’ର ବିହଗ ଚାହାଁଣୀରେ ଏମିତି ଚାହିଁଲା ସତେ ଯେମିତି ସେ ମୋତେ ବହୁକାଳରୁ ଜାଣିଛି “ । ମୁ କିନ୍ତୁ ସେହି ତାରତରଳ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ ପାରୁ ନଥାଏ , କାହିଁକି ଏ ଅଜଣା ସିହରଣ ? ହୃଦୟରେ ଆବେଗିକ ସ୍ପନ୍ଦନ? ମୁଁ ବୁଝି ପାରୁ ନଥାଏ । ସଙ୍କୋଚ ଓ ସମ୍ଭ୍ରମତା ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋର ଓଠ କ’ଣ କହିବ ଭାବିପାରୁନଥାଏ ? ସେ ମୋତେ ଅପଲକ ନୟନରେ ଦେଖୁଥାଏ ମୁଁ ଔଷଧ ରଖିଦେଇ ସେଇଠୁ ଚାଲିଆସିଲି ବାଲକୋନୀକୁ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି ।ସତେ ଯେମିତି ତାର ଘୁମନ୍ତ ନୟନ ରେ ନୟନ ମିଶାଇ ତାର ରକ୍ତ ପଦ୍ମପରି କୋମଳ ଅଧରରେ ଅଧର ଥାପି ଦେଲେ ଜୀବନର କୌଣସି ଦୁଃଖ ଛୁଇଁ ପାରିବନି , ତାର ସୁଠାମ ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳରେ ପ୍ରଗାଢ ଚୁମ୍ବନ ଟିଏ ଆଙ୍କି ଦେବା ହିଁ ମୋର ଜୀବନର ଲକ୍ଷ ।

କାମନା ଓ ବାସନା ରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇଉଠିଲା ମୋର୍ ସୁକୁମାର ଦେହ ଓ ମନ । ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ଆସୁଥାଏ , ପଶ୍ଚିମାକାଶର ଦୂରଦିଗ୍ ବଳୟରେ ସୁରୁଜ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ , ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟସ୍ତ କାହାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ର ଦିଗବଳୟରେ ନିଜକୁ ହଜେଇବା ପାଇଁ । ନିଜ ଅଙ୍ଗରେ ଅନଙ୍ଗ ଜ୍ବାଳା କୁ ନିର୍ବାପିତ କରିବାପାଇଁ ମୁଁ ତ କଦମ୍ବରୀର ଚନ୍ଦ୍ରପୀଡପରି ପଦ୍ମପତ୍ରର ସୁପାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବିନି କି ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ମାୟାରୂପ ଧାରଣ କରି କୌଣସି ପତିବ୍ରତା ଋଷିପତ୍ନୀକୁ ଛଳରେ ଅଙ୍କଶାୟିନୀ କରି ଦୁର୍ବୃତ୍ତ ଙ୍କ ଭଳି ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ । ଯୌବନର ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ବଡ଼ ବିଚିତ୍ର ସଂଜମତାବିହୀନ ମଣିଷ ଯେ ସାକ୍ଷାତ୍ ପଶୁତୁଲ୍ୟ ଏକଥା ଜଣେ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ରର ଛାତ୍ର କେମିତି ବା ଭୁଲିପାରେ ? ଆଦ୍ୟ ଯୌବନରେ ଯଦି ଉପନ୍ୟାସ ର ନିଶା ଅଭ୍ୟାସ କରିଦିଆଯାଏ ତାହେଲେ ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନର ଦୀର୍ଘତା କୁ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ , ମୁଁ ଏହାର ଅନୁଭବି ।

ଭାବନା ର ଝଞ୍ଜାଘାତ ମୋର ମରମ ଭେଦି ସାରିଥିଲା । ଯୌବନ ର ଅଧିରତା ,ବ୍ୟାକୁଳତା , ଅନ୍ଧ ଚପଳତା , ଅସୀମ ବ୍ୟଗ୍ରତାର ମାନେ କ’ଣ? ସେ ସବୁ ଏବେ ବୁଝିହେଉଥିଲା । ଭାବୁଥିଲି ପ୍ରେମହୀନ ପୃଥିବୀ ଟା ନିତାନ୍ତ ନୀରସ , ଶୁଷ୍କ ଓ ରୁକ୍ଷ । ପ୍ରେମହୀନବ୍ୟକ୍ତି ବଡ ନିର୍ଜୀବ ଓ ନିସ୍ତେଜ ସତରେ । ଏଇ ଭାରତ ଗର୍ଭ ରୁ ଜାତ ହୋଇ ଦମୟନ୍ତୀ ଦିନେ ପ୍ରଣୟ ପାଇଁ ଗୋପନେ ଗୋପନେ ହଂସ ସହ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରିଥିଲା , ସେ ଯଦି ଦେହ ମୋହରେ ପଡିଥାନ୍ତା ତା ପ୍ରେମ କ’ଣ ଆଜିଯାଏଁ ବଞ୍ଚିଥାଆନ୍ତା ? , ଏଇ ମାଟି ର ଯକ୍ଷ ଦିନେ ପ୍ରେମ ପାଇଁ କ’ଣ କରି ନଥିଲା ? ବିରହ ଅନଳରେ ଦଗ୍ଧିଭୂତ ହୋଇ ନଭସ୍ଥ ଭାସମାନ ମେଘର ସାହାର୍ଯ୍ୟ ରେ ନିଜ ପ୍ରଣୟିନୀ ପାଖକୁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବାକୁ କେତେ ଚେଷ୍ଟା କରିନଥିଲା ସତରେ ? । ନିଜର ପ୍ରଣୟକୁ ସାର୍ଥକ କରିବା ପାଇଁ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ମାତା ସୀତା ପ୍ରକୃତି ର କେତେ ଦାରୁଣ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ସହିନଥିଲେ ?ଦେହର ମୋହରୁ ଭିନ୍ନ ଥିବା ପ୍ରଣୟର ପରିଭାଷା କିନ୍ତୁ ଯୁଗ ସହ ବଦଳିଛି , ତନୁ ଲିପ୍ସା ଓ ସମ୍ଭୋଗର ଲେଲିହାନ ଶିଖା ରେ ଜଳିପୋଡି ଛାରଖାର ହୋଇ ଯାଇଛି ପ୍ରଣୟ । ନିଜକୁ ଧିକ୍କାର କରି ଏମିତି ଦାର୍ଶନିକ ଚିନ୍ତା ମନସ୍ଥ କରି କାମନାରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କଲି । ପଛପଟୁ ବାପା ଆସିଲେ । କହିଲେ “ ତୁ ଘରକୁ ଯା ପୁଣି ସକାଳୁ ଆସିବୁ “ ମୋର ଯିବାର ଲେଶମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା ନଥାଏ । ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲି “ ମୁଁ ଆଜି ରହିଯିବି ତମେ ଘରକୁ ଯାଅ , ତମେ ସକାଳୁ ଆସିଲେ ମୁଁ ଯିବି “ ବାପା ହେଉ କହି ସେଠୁ ଚାଲିଗଲେ । ତା’ପରେ ମୋ ଜୀବନର ସେହି ପ୍ରେମମୟ ମୁହୁର୍ତ୍ତମାନ କୁ ନେଇ ଆସିଲା ସେଦିନର ପ୍ରଗଳ୍ଭ ସୁରଭିସ୍ନିଗ୍ଧ ରଜନୀ । ଯାହାକୁ ଭୁଲିବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନା । ଯାହାର ସ୍ମୃତିରେ ମୁଁ ଆଜୀବନ ବିତେଇଦେଇପାରେ । ସେଇ ରଜନୀ ମୋତେ ଯେତିକି ସୁଃଖଦେଲା , ସେତିକି ଦୁଃଖ ଦେଲା , ଯେତିକି ଆଶା ଦେଲା ଯେତିକି ନୈରାଶ୍ୟ ଦେଲା ।

ସମୟ ୧୦:୫୦ ମି, ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ବୋଧେ ଅମାପ୍ୟ ।ମନକୁ ମନ ଭାବୁଥାଏ ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାର ବାଲ୍କୋନି ରେ ଏପରି ଏକ ମଣିଷ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବସ୍ଥ ଭାସମାନମେଘମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ଥିବା ବିରହପୀଡକ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖୁଛି , ଯାହାର ବିଗତ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାମାନ ଯାହାକୁ ସେ ନିଜ ଅଙ୍ଗେନିଭେଇଛି ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ହୋଇପାରେ ।

ସ୍ବପ୍ନର କୁହୁକିନୀ ନାୟିକା ଯେ ସ୍ବପ୍ନରେ କୁହୁଡିରେ ହଜିଯାଇ ବାସ୍ତବରେ ଫେରିଆସିଛି ,ଏହା କେବଳ ଗଳ୍ପ ରେ ସମ୍ଭବ , ବାସ୍ତବତା ବାଦୀମାନେ ଏପରି ଉପହାସଯୋଗ୍ୟ କଥାକୁ ମିଥ୍ ବୋଲି ଅଭିହିତ କରାନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା କେବେହେଲେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।

କିଛି ମାସ ପୂର୍ବରୁ ପଢିଥିବା ଗୋଟିଏ ଉପନ୍ୟାସ ର ନାୟକ କଥା ମନେପଡିଗଲା । ଏଇ କିଛି ଦିନ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଉପନ୍ୟାସ ପଢ଼ିଥିଲି ଯହିଁ ରେ ନାୟକ ଥିଲା ଜନ୍ ନାମକ ଜଣେ ସତରବର୍ଷର ଅନାଥ ପିଲା । ୮ ବର୍ଷର ସାନଭାଇକୁ ଛାଡି ତାର ଦୁନିଆରେ କେହି ନଥିଲେ ।ପିଲାଟି ଦିନରୁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ସମାଜ ଦ୍ବାରା ପ୍ରତାରିତ ହୋଇଆସିଥିବା ଜନ୍ ସବୁବେଳେ ତା ସାନଭାଇ ର ଭବିଷ୍ୟତ କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ରହୁଥିଲା । ଲଣ୍ଡନ ଭଳି ସହରରେ କିଛି ଭଲ କାମ କରି ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବା ତା ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ହେଲାନାହିଁ। ସେ ଧିରେ ଧିରେ ଡ୍ରଗ୍ସ ସ୍ମଗ୍ଲର୍ ମାନଙ୍କ ସହ ଡ୍ରଗ୍ସ ଡେଲିଭର୍ କରିବାରେ ଲାଗିଲା। ସ୍ମଗ୍ଲର୍ ମାନଙ୍କ ଯୌନ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ସର୍ବସ୍ବ ହରାଇଥିବା, ଅସହାୟ ନାବାଳିକା ମାନଙ୍କୁ ନିଜର ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ବେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ଏ ସବୁ ପାଇଁ ସେ ନିଜକୁ ଧିକ୍କାର କରୁଥାଏ । ସେ ନିଜକୁ ଧିରେ ଧିରେ ଘୃଣା କରିବାକୁ ଲାଗିଲା ଓ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଡ୍ରଗ୍ସ ନେବାକୁ ଲାଗିଲା । ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ରାରେ ଅନିଦ୍ରା ଓ ନିଶାଦ୍ରବ୍ୟ ସେବନ କରୁଥିବାରୁ ଗୋଟିଏ ବିଚିତ୍ର ରୋଗ ଦ୍ବାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା ଯାହାକୁ ଡାକ୍ତରୀ ଭାଷାରେ କୁହାଯାଏ ନାଇଟ୍ ମେୟାର୍ ଡିଜଡର୍। ଏହି ରୋଗରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଯାହା ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖେ ତାହା ତାକୁ ବାସ୍ତବ ପରି ଲାଗେ ଏବଂ ବେଳେ ବେଳେ ବାସ୍ତବତା ବି ସ୍ବପ୍ନ ପରି ଲାଗେ ।

ଦିନେ ଜନ୍ ସ୍ବପ୍ନ ରେ ଜନ୍ ଦେଖିଲା ଯେ ସେ ସମସ୍ତ ବଳାତ୍କାରୀ ମାନଙ୍କୁ ନିର୍ମମ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରିଦେଇ ଲଣ୍ଡନ ସହରର ଡ୍ରଗ୍ସ ମାଫିଆର ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଗଲାଣି ଓ ଏହିପରି ଏହି ସ୍ବପ୍ନ ବହୁତ୍ ଦିନ ଧରି ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି । କିନ୍ତୁ ତାହା ସ୍ବପ୍ନନଥିଲା , ସତରେ ଜନ୍ ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରି ସତରେ ଜଣେ ବହୁତ୍ ବଡ ଅପରାଧି ପାଲଟିଯାଇଥିଲା ଅଥଚ ତାକୁ ସେସବୁ ନାଇଟ୍ ମେୟର୍ ଡିଜଡର୍ ନାମକ ବ୍ୟାଧି ଯୋଗୁଁ ସ୍ଵପ୍ନ ପରି ଲାଗୁଥାଏ ।

ଜନ୍ ପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ବପ୍ନକୁ ବାସ୍ତବ ଭାବି କି ବାସ୍ତବକୁ ସତ୍ୟ ଭାବିବା ଭଳି ବ୍ୟାଧିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇନାହିଁ ତ ? ଯଦି ହୋଇଛି ତାହେଲେ ସ୍ବପ୍ନର ନାୟିକା କ'ଣ ବାସ୍ତବ ନୁହେଁ? ଏଇମିତି କେତେ ଭାବନା ମସ୍ତିସ୍କ ରେ ଘୁରି ବୁଲୁଥାଏ । ଶାନ୍ତମୟ ସ୍ବଚ୍ଛପୁଷ୍କରିଣୀ ହିଡସ୍ଥ ବରଗଛରୁ ବରକୋଳିଟିଏ ପଡ଼ି ଯେମିତି ସେହି ପୁଷ୍କରିଣୀର ସ୍ଥିରତା କୁ ଭାଙ୍ଗି ତାର କୂଳକୁ ତରଙ୍ଗମାଧ୍ୟମରେ ଦୋହଲାଇ ଦିଏ ଠିକ୍ ସେହିପରି ମୋର ସ୍ଥିର ମନକୁ ସେ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥାଏ । ତେବେ ଏ ବରକୋଳି ପ୍ରଥମ ନୁହେଁ କି ହୁଏତ ଅନ୍ତିମ ବି ହୋଇଥାଇ ନପାରେ , କିନ୍ତୁ ସ୍ଥିରତ୍ତ୍ବ ହରାଇଥିବା ପୁଷ୍କରିଣୀ ସେ ସବୁର ହିସାବ ରଖେନା ।

ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାର ପାରିପାର୍ଶ୍ବିକ ସ୍ଥିତି କେତେ ଦାରୁଣ - ଏଠି କିଏ ମୃତପତ୍ନୀର ଶବ ପାଖରେ ବସି ତାକୁ ଜୀବିତ ଭାବି ଆସନ୍ତାକାଲି ତା ସହ ଘରକୁ ଫେରିଯିବାର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ତ କିଏ ନବଜାତ ଶିଶୁପୁତ୍ରକୁ ପାଇ ତାକୁ ହିଆରେ ଲଗାଇ ପ୍ରସବଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଭୁଲିଯିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ , ତ କେଉଁ ଡାକ୍ତର କେଉଁ ଏକ ବୁଢାବାପକୁ ତାର ଏକମାତ୍ର ଷୋହଳ ସତର ବର୍ଷବୟସର ସନ୍ତାନର ଶବକୁ ଚିହ୍ନଟକରାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଏ ପ୍ରେମ କେତେ ଦାରୁଣ, ନିର୍ଦ୍ଦୟ କଠୋର ନା ସତରେ , ନା ଜାଣେ ପରିସ୍ଥିତି, ନା ଜାଣେ କାହାର ଦୁଃଖ , ପଶିଆସେ ବିନା ଅନୁମତିରେ କାହାର ଜୀବନକୁ ଗଢିଦେବା ପାଇଁ ତ କାହାକୁ ବରବାଦ୍ କରିଦେବା ପାଇଁ। ତଥାପି ବି ଅବିବେକୀ ମଣିଷ ପ୍ରେମକରେ । ଏମିତି କେତେ ଭାବନା ଆସୁଥାଏ । ବାଲକୋନି ର ରେଲିଂ ରେ ହାତରଖି ଅର୍ଦ୍ଧ ନିଦ୍ରିତ ସହରର ଆଳସ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥାଏ , ଦୂର ଏକ ଦଶତାଲା ଏପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ର ଗୋଟିଏ ବାଲକୋନି ରେ ହ୍ବିଲଚେୟାରରେ ବସିଥାଏ ଜଣେ ଦରବୁଢା ମଣିଷ , ସମବୟସ୍କା ମହିଳାଟିଏ ପାଖରେ ବସି ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହକରୁଥାନ୍ତି । ମନ ଭାବେ ଏଇତ ପ୍ରେମ । ଠିକ୍ ଏତିକିବେଳେ ମୋ କାନ୍ଧରେ ଅନୁଭବ କଲି ଏକ ସୁକୋମଳ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ, ମୁଁ ଜାଣି ନ ଜାଣିବା ପରି ଅଭିନୟ କରୁକରୁ ବୋଧେ ଧରାପଡିଯାଇଛି , ଲେଉଁଟି ଦେଖିବାକୁ ସାହାସ ନାହିଁ, ଅପରିଚିତା ନାରୀ ସହ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରିବାକୁ ମୋରି ଭଳି ମଣିଷର ବିବେକ ଭାରି ଡରେ , ସେଥିପାଇଁ ବୋଧେ ମନକୁ ଏକାକରି ବିବେକ ଚାଲିଗଲା,ମନ ଆକାଶରେ ଆକାଶବାଣୀ ହେଲା -" ତୁମେ ଏବେ ବିବେକଶୂନ୍ୟ , ଆଗକୁ ତୁମ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କିମ୍ଵା ତୁମ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ କେବଳ ତୁମ ମନ ଦାୟୀ " ।

ବେଳେବେଳେ ଏମିତି ହୁଏ , ଇପ୍ସିତ ଠାରୁ ଅଧିକ ଯେବେ ମୋ ପରି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଆଗରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରେ ସେତେବେଳେ ତାକୁ ସାମ୍ନା କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ସେ ପାଏ ନାହିଁ । ମୋର ଅବସ୍ଥା ବିଷମ ହେଲା । ମୋ ନିଜ ଉପରେ ମୋର କୌଣସି ଅଧିକାର ରହିଲା ନାହିଁ। ବିଷଧର ଭୁଜଙ୍ଗର ଗ୍ରାସରେ ଅର୍ଦ୍ଧମୃତ ନିରିହ ମୁଷକ ଯେମିତି ପରିଶେଷରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ସ୍ବୀକାର କରେ ମୁଁ ବି ସେମିତି ସେ ସୁନ୍ଦରୀର ଦର୍ଶନଜନିତ ମୋହଗ୍ରାସରେ ଗ୍ରସିତ ହୋଇ ତା ରି ଆବେଶରେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ ରହିଗଲି ।

ସେ କିନ୍ତୁ ଅପଲକ ନୟନରେ ମୋତେ ଚାହିଁରହିଥାଏ, ସତେ ଯେମିତି ସେ ତାର ଘୁମନ୍ତ ନୟନର ଭଙ୍ଗୀମା ରେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥାଏ " ହେ ରାଜକୁମାର ଗତରାତ୍ରିରେ କୌଣସି ବିଶେଷ କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମ ମାନବୀୟ ନେତ୍ରରୁ କେଉଁ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ବଳରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲି, ମୋତେ କ୍ଷମାକର ରାଜକୁମାର । ମୁଁ କେବଳ ତୁମର ...? ମୁଁ ତାକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଇ ମଧ୍ୟ ତା ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶେଇ ପାରୁ ନଥାଏ । ତା ଗୌରମୁଖରୁ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଶୁଭ୍ର ଆଭା ମୋ ମୁଖକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟକରି ବିଚ୍ଛୁରିତ ହେଉଥାଏ । ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଅସହ୍ୟ ରଶ୍ମୀସହ ଯେମିତି ଆଖି ମିଶାଇ ହୁଏନା ଠିକ୍ ସେହିପରି । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ତାଙ୍କ ପ୍ରଖର ରଶ୍ମୀ ମାଧ୍ୟମରେ ପୃଥିବୀର ଜଳରାଶିକୁ ଟାଣିନିଅନ୍ତି ତଦନୁରୂପ ମୋହର ସାହାସ ଓ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ତା ଦ୍ବାରା ଟାଣି ହୋଇଯାଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲା।

ଏଇମିତି କିଛି ସମୟ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ ରହିଲୁ। ତା ଆଖି ନିମିଷକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଇତସ୍ତତଃ ନ ହୋଇ ମୋରି ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ ହୋଇ ରହିଥାଏ । ମୁଁ ତା ମୁହଁ କୁ ଦେଖି ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଆଡ଼େ ଦେଖିଲା ଭଳି ତାକୁ ଅଣଦେଖା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି । ସେ ସେଇଠି ପଡିଥିବା ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିପଡ଼ିଲା , ମୋତେ ବସିବା ପାଇଁ ଆଖିରେ ଆଖିରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲା । ମୁଁ ଯନ୍ତ୍ରଚାଳିତ ମାନବ ପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ସ୍ଥାନରେ ବସିପଡିଲି । ସେ ପୂ୍ର୍ବବତ୍ ମୋତେ ସେମିତି ଚାହିଁ ରହିଥାଏ।

ମୋର ସାମୟିକ ମୌନତା ତାକୁ ଭଲଲାଗିଲା ନାହିଁ ସେ କହିଲା " ତୁମେ କ'ଣ ସବୁବେଳେ ଏମିତି ସିରିଅସ୍ ? " ମୁଁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଦେଇ କହିଲି " ନା , ନୁହେଁ ତ । " " ତୁମ ମାଁ ବହୁତ୍ ଭଲ " - ସେ କହିଲା । ମୁଁ ଚୁପ୍ ରହିଲି। "ମାଁ କେଡେ ବିଚିତ୍ର ଏକାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରଟିଏ ନାଁ? ସବୁଦୁଃଖ କୁ ନୀରବି ସହିଯିବାର ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଶବ୍ଦଟିଏ ମାଁ " ସେ କହୁଥାଏ । ଏ ସବୁ କହିବାବେଳେ ତାର ଆଖି ଟଳମଳ ହୋଇଯାଉଥାଏ ।ମୁଁ ସତେ ଯେମିତି ବାକ୍ ଶକ୍ତି ହରାଇ ବସିଥାଏ । ମୁଁ ଅନୁମାନ କରୁଥାଏ ତାର ନିରିହପଣ କୁ ।

ମାଁ ଶୋଇଲାଣି ନା ନାଇଁ ଜାଣିବାକୁ ପାଦ ବଢାଇବାକୁ ଭାବିଲା କ୍ଷଣି ମନପଢିପାରିଲା ଭଳି ସେ କହିଲା " ମାଁ ଏବେ ନିଘୋର ନିଦ୍ରାରେ ଏକଲବ୍ୟ" । ମୁଁ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ପଚାରିଲି"ତୁମେ ମୋ ନାଁ କେମିତି ଜାଣିଲ ? " । ସେ କହିଲା " ଏଇ ଭଦ୍ର ଜଣକ ମୋ ପୁଅ ବୋଲି ସକାଳେ ପରା ମାଁ ପରିଚିତ କରାଇଥିଲେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଭୁଲିଗଲେ ? ମେମୋରି ତାହେଲେ ଖୁବ୍ କମ୍ । " ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଭାବିପାରୁନଥିଲି ସେ ମୋ ମାଁ କୁ ମାଁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି କାହିଁକି? । ମୋର ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ଧିରେ ଧିରେ ଆହୁରି ବଢୁଥାଏ କାରଣ ମୋ ମାଁ ବହୁଭାଷିଣୀ। ପିଲାଦିନର ଇତିହାସ ରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଯେତେ ଅଦରକାରୀ କଥାବି କହିଦିଏ । ତାର ମୋ ପ୍ରତି ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ ଓ ମମତା ଥରେ ଥରେ ମୋତେ ଅଡୁଆରେ ପକେଇ ଦିଏ ।କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟାର ଆଖି ମୋ ଉପରେ ପୂର୍ବପରି ଲାଖି ରହିଥାଏ , ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ମୋ ପାଖକୁ ତାର ଆଗମନର କାରଣ କ'ଣ? ଚନ୍ଦ୍ରଚନ୍ଦ୍ରିକାମୟ ରଜନୀରେ ଆଦ୍ୟଯୌବନର ପ୍ରଥମ ସୋପାନରେ ପାଦଦେଇଥିବା ସ୍ବପ୍ନରେ ଅଲଗା ହୋଇ ବାସ୍ତବରେ ନିଝୁମ୍ ରାତିରେ ବିନିଦ୍ର ସହରର କୌଣସି ଏକ ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନାର ବାଲକୋନିର ବୈଚିତ୍ରମୟ ପରିବେଶ ଭିତରେ ଦୁଇଟି ମିଳନ ଇଚ୍ଛାକରୁଥିବା ଆତ୍ମା ସମାଜକୁ ଡରି ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ପାଇବି ଅଛନ୍ତି ଭଦ୍ରତା ଓ ଶ୍ଲୀଳତା ର ସୀମା ଭିତରେ, ଏକଥା ହୁଏତ କାହାପାଇଁ ଅବିଶ୍ବସନୀୟ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ।

କୌଣସି ଯୁବକ ଯଦି କୌଣସି ଅଜ୍ଞାତ ଅନୁଢା କିଶୋରୀ ସହ ନୁଆଁକରି ବନ୍ଧୁତ୍ବ ସ୍ଥାପନ କରି ମନେମନେ ତାକୁ ପ୍ରେମକରି ବସେ ତାହେଲେ ତାକୁ ଛୁଇଁବାର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ହେଉଛି ନିଜକୁ ପାମ୍ ରିଡର୍ ବନେଇ ନେବା ଆଉ ଯଦି ତା'ର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କୁ ନିରେଖି ଦେଖିବାର ଅଛି ତାହେଲେ ଫେସ୍ ରିଡର୍ ।ମୁଁ ମୌକାର ଅପେକ୍ଷା ରେ ରହିଲି । ସେ କହିଲା " ଏମିତି ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ରହିବାର ମାନେ ? " "ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଥାଇ ଯାହା କହିହୁଏ , ବଡ଼ ପାଟିରେ କି ତାହା କହିହୁଏ " ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି । " ଆଚ୍ଛା ଏକଲବ୍ଯ ତାହେଲେ ମୌନପ୍ରିୟ" ଏମିତି କହି ସେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମୁଁ ହସିଦେଇ ଯଥୋଚିତ ଉତ୍ତର ଦେଇଦେଲି । " "ଏକଲବ୍ୟ ନାମଧେୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ମୁଖାତଳର ଲୋକଟିକୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ବୁଝିଛି , ତମ ସବୁ କାରନାମା ମାଁ ମୋତେ କହୁଥିଲେ ଆଉ ଭଦ୍ର ହେବାର କିଛି ନାଇଁ" ସେ କହିଲା । ମୁଁ ହସି ପକେଇ କହିଲି " ତୁମ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସବୁ ଜାଣିଛି , ମୋତେ ପାମ୍ ରିଡିଂ ଆସେ ଏକଥା ତୁମକୁ ମୋ ମାଁ କହିବାକୁ ଅବଶ୍ୟ ଭୁଲିଯାଇଥିବ" । ଏକଥା କହିବା ବେଳେ ମୁଁ ତାର ନାମଶୁଦ୍ଧା ଜାଣିନଥିଲି । ସେ ବିସ୍ମିତ ଓ କୌତୁହଳ କୁ ମିଶେଇଦେଇ ଗୋଟିଏ ହୃଦୟଜିଣା ଅନ୍ଦାଜରେ ତା ସୁକୋମଳ ଗୋଲାପକଢ ପରି ପାପୁଲିକୁ ମୋ ଆଡ଼କୁ ବଢାଇ ଦେଲା। ମୋ ଜୀବନରେ ମୁଁ ଅନେକ ଝିଅଙ୍କ ଆଗରେ ନିଜକୁ ପାମରିଡର୍ କହି ତାଙ୍କ କୋମଳ ହସ୍ତକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି , କିନ୍ତୁ ଏ ହସ୍ତକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ବେଳେ ମୋ ମନରେ ଭୟର ସଞ୍ଚାର ହେଉଥାଏ । ଭାବୁଥାଏ ମୋ ରୁକ୍ଷ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ବାରା ତାର କୋମଳକଳିକା ପରି ହାତ ରେ ଆଘାତ ନ ହେଉ । ସେ ଠିକ୍ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ମୋତେ ସେମିତି କିଛି ବିଶେଷ ଜଣାନଥିଲା ତଥାପି ବି ସେ ମୋର ସବୁ ମିଥ୍ଯା କୁ ଶୁଣିଚାଲିଥିଏ । ଏଇମିତି କେତେକଥାରେ ସମୟ ବାରଟା ହେଇଗଲା। ପାଖରେ ଥିବା ଭଙ୍ଗା ବେଞ୍ଚରେ ଉଭୟ ବସିପଡିଲୁ । ବସି ବସି କେତେବେଳେ ଆଖି ଲାଗିଗଲା ଜାଣିପାରିଲି ନାହିଁ। ପାଖାପାଖି ଦୁଇଟା ବେଳେ ମୋ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦେଖିଲି କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା ମୋ କାନ୍ଧରେ ଶୋଇପଡ଼ିଛି । କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଲାଗିଲା ସତେ ଯେମିତି ମୁଁ ଜଣେ ବିବାହିତ ପୁରୁଷ ଓ ସେ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ । କିନ୍ତୁ ସ୍ବପ୍ନ କେବେ ସତ ହୁଏନା , କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା ଥିଲା ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀ ସେ ମୋର ବହୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷୀତା ନାୟିକା ହେଲେ ହେଁ ମୁଁ କେବେହେଲେ ନିଜକୁ ତାର ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ବିବେଚନା କରିନାହିଁ। ମୁଁ ତାକୁ ମୋ କୋଳରେ ଶୁଆଇ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକରି ସଫଳ ହେଲି, ହେଲେ ମୁଁ ଆଉ ଶୋଇପାରିଲି ନାହିଁ। ବେଳେବେଳେ ପୁଂସ ପ୍ରବୃତ୍ତିଗତ କବିଚାର ମନକୁ ଆସି ଆପେ ଆପେ ଚାଲିଯାଉଥାଏ। ବୋଧେ ସେ ନିଜକୁ ମୋ କୋଳରେ ବହୁତ ସୁରକ୍ଷିତା ମନେ କରୁଥିଲା । ମୁଁ ସେଇମିତି ବସିରହି ତାର ଆଲୁଳାୟିତ କେଶ ଯାହା କିଞ୍ଚିତ୍ ପବନ ହେଲେ ମୋତେ ତାର ମୁହଁ କୁ ଦେଖିବାରେ ବେଳେବେଳେ ବାଧା ଦେଉଥିଲା ତାକୁ ମୁଁ ସଜେଇ ଦେଉଥାଏ , ସେଇ ସ୍ବପ୍ନରାଇଜରେ ବୋଧେ କ'ଣ ସବୁ ଦେଖି ଥରେ ଥରେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଦେଉଥାଏ । ଏଇମିତି ଉନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ହୋଇ ବିତିଯାଇଥିଲା ରାତି ତାର ଅନନ୍ୟ ଗତିରେ।

ପ୍ରାୟ ସକାଳର ପ୍ରଥମପ୍ରହରର ଶେଷାର୍ଦ୍ଧରେ ତାର ନିଦ ଖୋଲିଲା, ନିଜକୁ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ସେ ଜମାରୁ ବିସ୍ମିତ ହେଲାନାହିଁ , କିଛି ସମୟ ସେମିତି କୋଳରେ ଥାଇ , ମୋ ଚଳଚଞ୍ଚଳ ଆଖି ଓ ମୁହଁ କୁ ନିରେଖି ହସିଦେଲା ।

ଉଠିକି ଯିବା ସମୟରେ ମୋର ସଂଜମତା ବନ୍ଧଭାଙ୍ଗିଲା, ମୁଁ ତା କର ସୌଷ୍ଠବକୁ ଧରି ପକାଇ ପଚାରିଲି " ତମ ଫୋନ୍ ନମ୍ବର? " ସେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଶୈଳୀରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା " ମୋ ପାଖରେ ଫୋନ୍ ନାହିଁ" ।ମୁଁ ହାତ ଛାଡ଼ିଦେଲି ସେ ଚାଲିଗଲା । ଯେମିତି ହେଲେ ତା ପାଇଁ ଫୋନ୍ ଆଣି ଆଜି ଦେଇଦେବି ବୋଲି ମନସ୍ଥ କଲି । ସକାଳେ ବାପା ଆସି ମୋତେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ମୁଁ ଘରକୁ ଯାଇ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଣୟକ୍ଷେତ୍ରେ ହୀତାକାଙ୍କ୍ଷୀ ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କୁ ମୋର ଆବଶ୍ୟକତା ବିଷୟରେ ଜଣେଇଲି। ଯୌବନ ସମୟର ବନ୍ଧୁ ଏପରି ପ୍ରେମକ୍ଷେତ୍ର ରେ ସାହାର୍ଯ୍ୟ କରି ବନ୍ଧୁ ର ଅନିଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଏଥିରେ ନୂତନତା କିଛି ନାହିଁ । ଶେଷ ରେ ଏକ ଦରଭଙ୍ଗା ପରୁଣା ରବର୍ ଲଗା ଫୋନ୍ ରେ ମୋ ସିମ୍ ଟା ଲଗାଇଦେଇ ସାଇକେଲ ଧରି ପ୍ରାୟ ସନ୍ଧ୍ୟା ୫ ଟା ବେଳକୁ ଡାକ୍ତରଖାନା ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲି ।

ଦରିଦ୍ରରତନ ପାଇ ହରାଇଲେ ପରେ ପୁଣି ପାଇଗଲେ ଯଥା ଆନନ୍ଦର ସୀମା ରହେ ନାହିଁ ମୋର ଅବସ୍ଥା ଠିକ୍ ସେମିତି ।

ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚିଦେଖିଲି କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟାର ବେଡ୍ ଖାଲିଥାଏ । ଭାବିଲି ବୋଧେ କୌଣସି ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ କେଉଁଠାକୁ ଯାଇଥିବ । ସେଇଠି ବସିରହିଲି ବାରମ୍ବାର ଆଖି ହାତଘଣ୍ଟା କୁ ଯାଉଥାଏ , ବିବ୍ରତତା ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ । ଅଥୟତା ଧିରେ ଧିରେ ତାର ଚରମସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚୁଥାଏ । ମାଁ ମୋତେ କିଛି କହୁଥାଏ ହେଲେ ମୋ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ କେବଳ ତାରିପାଇଁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରିବାପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇସାରିଥାନ୍ତି।

ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ଅନ୍ଧକାର ଯେମିତି କେଉଁ ଅଜଣା ରାଜ୍ୟରୁ ଆସି ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଧରାର୍ଦ୍ଧରେ ଠିକ୍ ସେମିତି କୋଉଠୁ କେଜାଣି ଲୁହ ଆସି ଆଖିର ମେଘନାଦ ପାଚେରୀ ଡେଇଁବାକୁ ବିକଳ ହୋଇ ଉଠୁଥାଏ । ମାଁ କୁ ପଚାରିଲି - " ସେ ଯେଉଁ ଝିଅଟା ଥିଲା ତାର କ'ଣ ହେଲା ? " ।

ପଚାରିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ଉରର ଶୁଣିବାପରେ ମୋ ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା ପରି ମନେହେଲା। ବୋଧେ ସେ ଉତ୍ତର ସେଦିନ ନ ପାଇଥିଲେ ମୁଁ ଉତ୍ତରଜୀବନ ଶାନ୍ତିରେ ବଞ୍ଚିପାରିଥାନ୍ତି। ମୋ ମାଁ ର ସେଇ ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତର ମୋ ଜୀବନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ଲଗେଇଦେଲା । ମନ ବନାନୀରେ ଲାଗିଥିବା ସେଇ ନିଆଁ ଆଉ କେବେହେଲେ ଲିଭିଲା ନାହିଁ, ସମୟ ଯେତେ ବଢିଲା ନିଆଁ ସେତିକି ଜଳିଲା। କୋଣାର୍କ ପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ନଜରରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ତ ହେଲି ହେଲେ ଲୋକେ ଦେଖୁଥିଲେ ମୋର ବରବାଦି, ମୋ ଅସହାୟତା ଓ ମୋର ଭଗ୍ନାଂଶକୁ।

ମାଁ ମୁହଁ ରୁ ଶୁଣିଲି କି " ସେ ଜଣେ ଅନାଥ , ଆଉ ଯେଉଁ ମାନେ ତାକୁ ଏଡମିଟ୍ କରାଇଥିଲେ ସେମାନେ ସେଇ ଅନାଥାଶ୍ରମର ଶିକ୍ଷକ " ।

ତାରି ସ୍ମୃତିକୁ ତାଜା କରିବାପାଇଁ ମୁଁ ସେଇ ବାଲକୋନିର ଭଙ୍ଗା ବେଞ୍ଚରେ ସେ ବସିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ବସିପଡିଲି ‌। ବହୁତ୍ ଚେଷ୍ଟା କଲି ତା ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣାବା ପାଇଁ, ତାକୁ ଖୋଜି ଶେଷରେ ନିରାଶ୍ୟଲାଭକରି ମୁଁ ରିକ୍ତ ହସ୍ତରେ ଫେରିଆସିଲି ।

ଏବେ ମୁଁ ଠିକ୍ ବୁଝିପାରୁଥିଲି ସେ ମୋ ମାଁ କଥା କହିବାବେଳେ ତା ଆଖି କାହିଁକି ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଠୁଥିଲା ? କାହିଁକି ସେ ମୋ କୋଳରେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତା ମନେ କରୁଥିଲା ? କାହିଁକି ସେଦିନ ସେ ମୋତେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ବୋଲି କହିଥିଲା? ସେତେ ଅସମାହିତ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମୁଁ ପାଇସାରିଥାଲି।

ଇଶ୍ବରଙ୍କର ଇଚ୍ଛା କ'ଣ ଥିଲା ତାହା ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଜଣା।

ବେଳେ ବେଳେ ତାରି ସ୍ମୃତି ମୋତେ ଶୁଆଇଦିଏନା। ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ଅକସ୍ମାତ୍ ତାର ମୂଖମଣ୍ଡଳ ମନେପଡିଗଲେ ଟଣାହୁଏ ସାତ ଆଠଟା ଦାମିକା ସିଗାରେଟ୍। ସିଗାରେଟ୍ ଯେମିତି ଧୂଆଁ ହୋଇ ଉଡିଯାଇ ଛାତି ଭିତରେ କଳାଦାଗ ଭରିଦିଏ ସେ ବି ଠିକ୍ ସେମିତି ଚାଲିଗଲା ମୋ ଜୀବନରେ କଳଙ୍କ ଲଗାଇ । ମନେ ହୁଏ ସତେ ଯେମିତି ତାରି ସ୍ମୃତିକୁ ଭୁଲିବାପାଇଁ ଦୁନିଆଁ ରେ କୌଣସି ନିଶା ନାହିଁ। ସବୁଠାରୁ ବେଶୀକଷ୍ଟ ଦେଲା ତାର ନାମ ଯାହା ମୋତେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣାନାହିଁ। ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ଆଜୀବନ ଅବିବାହିତ ହୋଇ ରହିଲି , ଯାହାକୁ ମୁଁ ଜୀବନରେ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ଆପଣାର କରିବାର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି ତାର ନାଁ ମୋତେ ଜଣା ନଥିଲା । ସେଦିନ ତାକୁ ତା ନାଁ ଟା ପଚାରିଥିଲେ ବୋଧେ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ମୋ ପାଇଁ କୁହୁକିନୀ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା।

ସେ ମୋ ପାଖରେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଅନାମିକା ହୋଇ ରହିଲା । ଆଜି ବି ତା ସହ ବେଳେବେଳେ ଦେଖା ହୁଏ ନିଶାର୍ଦ୍ଧର ମାହେନ୍ଦ୍ରବେଳାରେ । ପୁଣି ଫେରିଆସେ ଅନ୍ଧକାର, ରାଜବାଜିରେ ନେଇ ପୁଣି ଯାଏ ରାଜକୁମାର , ପୁଣି ଦେଖେ ତା'ର ଛାଇ,ତାର ସୁନ୍ଦରତା, ଅନୁଭବ କରେ ତା'ର ଶରୀରର ପଦ୍ମଗନ୍ଧ, ପୁଣି ସେଇ କୁହୁଡିରେ ହଜିଯାଏ ଅନାମିକା। ନଜର ଟା ଘଣ୍ଟା ଆଡକୁ ଗଲା,ଚମକି ପଡି ଅତୀତକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ବିଏ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଧରି କଲେଜ୍ ବାହାରିଲି ହୃଦୟରେ ସେଇ ମିଠା ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ନେଇ ...। କୁହୁକିନୀ କନ୍ୟା ଜୀବନ୍ୟାସ ପାଇଲା ମୋର ସମସ୍ତ ପ୍ରେମକବିତାରେ , ଗଳ୍ପରେ, ଉପନ୍ୟାସରେ।

ଅନାମିକା

ଏକ ଅନାଲୋଚିତ ରହସ୍ୟ ( ଲେଖକ - ବାପୁନ୍ ମିଶ୍ର )