#ଅନନ୍ୟା

ଭାସ୍ବତୀ ବସୁ

-"ସରି। ମୁଁ ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ଵାସୀ ନୁହଁ।"

ସୁ ଲେଶ ବାନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧୁ ଭାରି ସାଦା ମୁହଁରେ କହିଲା ଅନନ୍ୟା।ଏମିତି କଥା ଶୁଣିଲେ ମୁଣ୍ଡକୁ ପିତ୍ତ ଚଢ଼ିଯାଏ ପ୍ରୀତମର। ରାଗଟାକୁ ଢୋକି ପକେଇ ଶୁଷ୍କ ହସି କହିଲା -"ମୋ କଥା ମାନି ମନ୍ଦିର ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କର। ବିଶ୍ୱାସ ଆପେ ଆପେ ଆସିଯିବ।"

-"ଆପେ ଆପେ କେମିତି ଆସିଯିବ? ଆଉ ତତେ କିଏ କହିଲା ଯେ ମୁଁ କେବେ ମନ୍ଦିର ଯାଇନି ବୋଲି? ବୋଉ କଥା ମାନି ବହୁତ ଥର ମନ୍ଦିର ଯାଇଛି, କିଛି ଲାଭ ହେଇନି, ତୋ କଥା ମାନିଲେ ବି କିଛି ଘଟିବାର ନାହିଁ। ଏଥର ଚାଲ ଘରକୁ ଫେରିବା। ଅଫିସ ଡେରି ହେଇଯିବ।"

ସକାଳର ସୁଲୁସୁଲିଆ ପବନରେ ମଧୁର ଦିଶୁଥିବା ପାର୍କ ର ଫୁଲ ଗୁଡ଼ାକ ଆଉ ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲେନି ପ୍ରୀତମକୁ। ଜଗିଙ୍ଗ ପରେ ଫ୍ରେସ ଲାଗିବା ବଦଳରେ ମନଟା ପିତା ଲାଗିଲା।

ପ୍ରୀତମ ଟିକେ ସ୍ପିରିଚୁଆଲ ଟାଇପ। ମହାକାଳୀଙ୍କ ଭକ୍ତ। ତା ବିଶ୍ୱାସ ଯେ ମାଆଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିଲେ ସେ ଗଡ଼ ଜିଣି ଯାଇପାରିବ।

ଏମିତି ପିଲାଟିଏ ଯେ କେମିତି ଏଭଳି ବହେମିଆନ ଝିଅର ପାଲରେ ପଡ଼ିଲା!

ପ୍ରଥମ ପ୍ରଥମ ଅନନ୍ୟାର ସପ୍ରତିଭ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ନିଃସଙ୍କୋଚ ବ୍ୟବହାର, ଏକସଙ୍ଗରେ ଗୃହକର୍ମ ନିପୁଣତା ଓ ଖାମାଖିଆଲିପଣର ମିଶ୍ରଣ ଭାରି ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା ପ୍ରୀତମକୁ।

ଦୁହେଁ ଘରୁ ଦୂରରେ ରହି ଜବ କରନ୍ତି। ପ୍ରୀତମ ଯୋଉଦିନ ଏକାଠି ରହିବାର ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲା, ଅନନ୍ୟା ବେଶ ସହଜ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା।

ତାର ଏଇ ସହଜିଆ ପଣ କୋଉଠି ଟିକେ ଖଟକି ଥିଲା ପ୍ରୀତମକୁ। ହଉ ନା କାହିଁକି ସେ ପ୍ରେମିକା, ଦିହେଁ ଯେତେ କମିଟେଡ ଥାଆନ୍ତୁ ନା କାହିଁକି ପରସ୍ପର ପ୍ରତି, ତଥାପି, ଝିଅଟିଏ... ଏତେ ସହଜରେ.....

କିଛି ମାସ ଭିତରେ ସେଇ ଖଟକିବାଟା ହିଁ ଅସହଜ ସନ୍ଦେହର ବୀଜ ବୁଣିଦେଲା ପ୍ରୀତମ ମନରେ।

ଏ କେମିତି ଝିଅ!

ଡଙ୍କି କରେଇ ଧରି ରୋଷେଇ କରି ଖୁଏଇବାରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ସେତିକି ହିଁ ଆନନ୍ଦ ଦିନେ ଦିନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଳସ ସମୟ ବିତେଇଦେବାରେ ବି ପାଏ!

ସେ ପୂଜା କରେ ବୋଲି ଦୋକାନରୁ ଧୂପ, ଗଛରୁ ଫୁଲ ଆଣିଦିଏ, ସଜାଡ଼ି ରଖେ ଭୋଗ ଥାଳି, ଅଥଚ ନିଜେ କେବେ ନମସ୍କାରଟିଏ ବି କରେନା ମାଆଙ୍କ ଛବିକୁ!

ବାହାଘର ପୂର୍ବରୁ ଭାଗ କରିପାରେ ବିଛଣା ହେଲେ ଚାଲିଚଳନରେ ସାମାନ୍ୟ ଅସଂଯମ ନାହିଁ!

ପ୍ରୀତମ ଠାରୁ ବେଶ ଅଧିକ ଦରମା ପାଉଥିଲେ ବି ଦେଖାଣିଆ ଭାବ ନାହିଁ!

ପ୍ରୀତମ ଯେତେ ଯେତେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ଅନନ୍ୟା ତା ପାଇଁ ସେତେ ସେତେ ଅବୁଝା ରହିଯାଏ, ଆଉ ଅନନ୍ୟା ଯେତେ ଯେତେ ଅବୁଝା ରହିଯାଏ ସେତେ ସେତେ ପ୍ରୀତମ ମନରେ ତା ପ୍ରତି ବିରକ୍ତି ଆସିଯାଏ।

ମନେ ମନେ ଅଣନିଶ୍ଵାସୀ ହୁଏ ପ୍ରୀତମ। ଏ ଭଳି ଝିଅ ସାଙ୍ଗରେ ପ୍ରେମ କରି ହୁଏ, ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ ରଖିହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବାହାଘର! ଆଉ ଘର ଲୋକଙ୍କୁ କଣ ବୁଝେଇବ? ଏମିତି ଗୋଟେ ନାସ୍ତିକ, ବହେମିଆନ ଝିଅକୁ ସେମାନେ ମାନି ନେବେ?

ନାହ ଅନନ୍ୟାକୁ ବୁଝେଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେ ଅନନ୍ୟାର ବ୍ରେନ ୱାଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା।

-"ଅନୁ..."

-"ଉଁ.."

-"ବହୁତ ଦିନ ତ ଏମିତି ରହିଲେ, ଏଥର ବାହା ହେଇଯିବା?"

-"ତୁ ସିଓର ତ? ବାହାଘର ନାଁ ଶୁଣିଲେ ତୁ ହିଁ ପଛେଇ ଯାଉ।"

-"ଖାଲିଟାରେ କଣ ପଛାଏ? ତୁ ତ ନିଜକୁ ବଦଳେଇବାକୁ ହିଁ ଚାହୁଁନୁ। ମମ୍ମି ପାପାଙ୍କୁ କେମିତି ବୁଝେଇବି?"

-"ମାନେ?"

-"ଦେଖ ଅନୁ, ମୋ ପାଖରେ ତୁ ଯେମିତି ଅଛୁ ସେମିତି ରହ। ମୁଁ ତ adjust କରିନେଇଛି। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋ ଭଳି ତୋ ସବୁ ଜିଦି ମାନିବେନି ନା! ଅନ୍ତତଃ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ..."

-"ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶାଢ଼ୀ, ଚୁଡ଼ି, ଠାକୁର ପୂଜା?"

-"exactly"

-"ଆଚ୍ଛା ମତେ ଗୋଟେ କଥା କହିଲୁ, ପ୍ରେମିକାକୁ ସମସ୍ତେ ଜିନ୍ସ ଆଉ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସବୁବେଳେ ଶାଢ଼ୀ ରେ କାହିଁକି ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି? ସଂସ୍କାର ପୋଷାକରେ ଥାଏ? ଅସଂସ୍କାରି ଝିଅକୁ ପ୍ରେମ କରିହୁଏ କିନ୍ତୁ ବାହା ହବା ପାଇଁ ସଂସ୍କାର ଦରକାର?"

-"ଓଃ କେତେ ବାଜେ କଥା ତୁ କହିପାରୁ? ସହଜ କଥାଟାକୁ ସହଜରେ ନେଇ ପାରୁନା?"

-"ସରି ପ୍ରୀତ, ମୁଁ ମିଛ କୁହେନା।"

-"ରିଅଲି? ଏଠି ଆମେ ବାହା ନହେଇ ଏକାଠି ଅଛୁ, ଏକଥା କଣ ତୁ ତୋ ଘର ଲୋକଙ୍କୁ କହି ପାରିବୁ? ସେଠି ତ ମିଛ ହିଁ କହିଛୁ ନା?"

-"ତୋ ଘର ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତିନି ଯେ ଆମେ ଏକାଠି ରହୁ? ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ମିଛ କହିଛୁ ପ୍ରୀତ?"

-"ପାଗଳ ନା କଣ? ଏକଥା କଣ କହିହୁଏ?... ମାନେ! ତୋ ଘର ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଆମେ..?"

-"କହିଲି ନା, ମୁଁ ମିଛ କୁହେନା।"

-"ତୋ ମୁଣ୍ଡ ଫୁଣ୍ଡ ଖରାପ କି? ଆଉ ଅଙ୍କଲ ଆଣ୍ଟି କିଛି କହିଲେନି? କେମିତିକା ଲୋକ ସେମାନେ! ଝିଅ ଗୋଟେ ପୁଅ ସାଙ୍ଗରେ ରାତି ବିତଉଛି ଏକଥା ସେମାନେ ମାନି ନଉଛନ୍ତି! ତାଙ୍କର କଣ ସଂସ୍କାର ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ?"

-"ତୋର ଦିଇଟା ଚେହେରା ଦେଖି ମୁଁ ଆଜି ଭାରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି ପ୍ରୀତ! ମୁଁ କେମିତି ତତେ ଚିହ୍ନି ପାରିଲିନି! ମୁଁ କେମିତି ଜଣେ ଦୋମୁହାଁ ଲୋକକୁ ପ୍ରେମ କଲି!"

ଭାରି ବିସନ୍ନ ଦିଶିଲା ଅନନ୍ୟାର ମୁହଁ।

ଦପ କିନା ଜଳି ଉଠିଲା ପ୍ରୀତମ।

-"ପ୍ରେମ! ତୋ ଭଳି ଝିଅମାନେ ପ୍ରେମ କଣ ଜାଣନ୍ତି?"

-"ବାସ ପ୍ରୀତ। ତୁ ତ ଜାଣୁ ମୁଁ ଝଗଡ଼ା କରିବାକୁ ଭଲ ପାଏ ନି।"

ଅଲଗା ହେଇଗଲେ ସେମାନେ। ଶାନ୍ତିରେ ନିଶ୍ୱାସ ମାରିଲେ ଉଭୟେ।

କିଛି ମାସ ପରେ ପ୍ରୀତମର ଫୋନ ଆସିଲା।

-"ହାଇ"

-"ହାଇ।"

-"ଦେଖା ହେଇ ପାରିବ? ଗୋଟେ ସରପ୍ରାଇଜ ଅଛି।"

ଯୋଉ ପାର୍କରେ ସେମାନେ ଏକାଠି ମର୍ନିଂ ୱାକ କରୁଥିଲେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେଇଠି ହିଁ ଦେଖା ହବାର ସ୍ଥିର ହେଲା।

ମୁହଁ ସଞ୍ଜରେ ପାର୍କ ପହଞ୍ଚିଲା ଅନନ୍ୟା। ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ବେଞ୍ଚରେ ବସିଛି ପ୍ରୀତମ। ସାଙ୍ଗରେ ନବପରିନିତା ସ୍ତ୍ରୀ।

-"ସରି ଖବର ଦେଇ ପାରିଲିନି। ଭାବିଥିଲି ଘରକୁ ଯିବି। ତା ପରେ ଭାବିଲି ତୋ ନୂଆ ଘର ଠିକଣା ତ ଜାଣିନି ତେଣୁ.."

ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରୀତମର ସ୍ତ୍ରୀ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା ଅନନ୍ୟା। ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାରତୀୟ ରୂପ। ଶାଢ଼ୀ, ଚୁଡ଼ି, ସିନ୍ଦୁର, ଲଜ୍ଜା ସବୁ ଯଥାଯଥ।

ପ୍ରୀତମ ଆଖିରେ ଟିକେ ଅହଙ୍କାର ଫୁଟି ଉଠିଲା।

-"ଇଏ ସାଧନା। ଆଉ ସାଧନା, ଇଏ.."

-"ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିଛି। ଇଏ ମତେ ସବୁ କହିଛନ୍ତି। ଆପଣ ଦୁଇଜଣ ଅଲଗା ହେଇଗଲେ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। କିନ୍ତୁ ଏଇଟା ମୋ ସୌଭାଗ୍ୟ ଯେ ସେଥିଯୋଗୁଁ ମୁଁ ଜଣେ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଭଳି ସ୍ୱାମୀ ପାଇଛି।"

ଅନନ୍ୟାକୁ ସେଇଠି ରଖି ସେମାନେ ଆଗେଇ ଗଲେ।

ପାର୍କର ଗେଟ ବାହାରକୁ ଆସି ରାସ୍ତା ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲେ। ଏ ଜାଗାଟା ଟିକେ ଅନ୍ଧାରିଆ। ସାଧନା ପ୍ରୀତମର ହାତ ଧରିଲା। ହଠାତ ଅନ୍ଧାର ଭେଦି କିଛି ଛାଇ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହେଇଗଲେ।

ସାଧନା ଭୟରେ ପ୍ରୀତମର ହାତକୁ ଜୋରରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା। ପ୍ରୀତମର ହାତ କିନ୍ତୁ ଝାଳରେ ପିଚ୍ଛିଳ।

ସେମାନେ ସାଧନାକୁ ନିଜ ଆଡ଼କୁ ଭିଡ଼ିଲେ। ପ୍ରୀତମ ଭୟରେ ଜଡ଼ ପାଲଟିଯାଏ। କ୍ଷୀଣ ପ୍ରତିବାଦ କରିବାକୁ ଯାଇ ଗୋଟେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଧମକରେ ଥରି ଉଠେ।

ସାଧନାର ଚିତ୍କାର ମୁହଁରୁ ବାହାରିବା ଆଗରୁ ହିଁ ଗୋଟେ ପାଟି ଶୁଭିଲା -"ହେଇ!"

ପ୍ରବଳ ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସ ସହ ଆଗେଇ ଆସୁଛି ଅନନ୍ୟା। ହାତରେ ଧରିଛି ଗଛର ମୋଟା ଡାଳଟିଏ। ସିଧା ଆସି ଠିଆ ହେଲା ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ।

-"ତମେମାନେ କିଛି ଆଣ୍ଟିସୋସିଆଲ, ଗୁଣ୍ଡା। ଲଢ଼େଇ ନାଁରେ ଖାଲି ଛୁରୀ, ବନ୍ଧୁକ ଜାଣିଥିବ। ହେଲେ ମୁଁ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସେଲ୍ଫ ଡିଫେନ୍ସ ର ଟ୍ରେନିଂ ଦିଏ। ମୁଁ ତମମାନଙ୍କୁ ଡରେନି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନ ପାରିଲେ ବି ଜଣେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଗୋଡ଼ ହାତ ତ ନିହାତି ଭାଙ୍ଗିଦେବି। ପୁଲିସକୁ ଫୋନ କରି ସାରିଛି। ପାଞ୍ଚ ମିନିଟରେ ପିସିଆର ଭ୍ୟାନ ଆସିଯିବ। ତା ପୂର୍ବରୁ ଏଠୁ ଚାଲିଯାଅ।"

ଛାଇମାନେ ଅପସରି ଗଲେ ମାଡ଼ଖିଆ କୁକୁର ଭଳି।

ଅନନ୍ୟା ସାଧନାର ଗାଲକୁ ଛୁଇଁଲା।

-" ନିଜ ଭିତରେ ଦେବୀଟିଏ ହୁଅ।ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭରସାରେ ରୁହନି। ମୁଁ ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ଵାସୀ ନୁହଁ।"

ଅନନ୍ୟା

ଗଳ୍ପ ଓ କବିତା