ରାଧାମୋହନ ଠାକୁରଙ୍କ ମନ୍ଦିରର ଦଧିନଉତି ବସିବା ସମୟରେ ମା କହିଲା ମତେ କହିଲା କି ମାନୁ ଆଈ ଯୋଉ ଲକେଟ୍ ଟା ଦେଇଥିଲା ତୁ ଛୁଆଦିନେ ପିନ୍ଧୁଥିଲୁ ସେଇଟା ଦେଇ ଦେ ରାଧାମୋହନଙ୍କ ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ

ମୁଁ - କୋଉ ଲକେଟ୍ କହିଲୁ

ମା - ଆରେ କଳା ମାଳି ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର ଭଳିଆ ଗୁନ୍ଥା ହେଇଥିବ ସେଇଟା ଦେଇଦେ ଠାକୁରଙ୍କୁ ।

ମୋର ସେତେବେଳେ ମନେ ପଡ଼ିଲା ହଁ ମାଳି ଟା ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲା ଆଈ କି ଦେଇଥିଲି ଆଈ ଗୁନ୍ଥିକି ଆଉ ଫିନିଶିଂ କରିକି ଦେଇଥିଲେ।

ମୁଁ ରୋକ୍ ଠୋକ୍ ମନା କରିଦେଲି ମା କୁ , କି ତୁ ପଇସା ଦେଇ ଦେ ପଛେ ମୁଁ ସେ ଗହଣା ଦେବିନି।

ସତ କଥା ହେଲା , ମଣିଷ ମନ ଲୋଭ ଯାହାବି ହେଲେ ରହିବ। ଆଈ ଦେଇଥିବା ଜିନିଷ ମୁଁ ସେମିତିରେ କାହାକୁ ଦିଏନି।

ମା ଆଉ କିଛି କହିଲାନି ପଳେଇଲା ମୋ ପାଖରୁ।

ମୁଁ ବି ସେ ସମୟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କୋଉ ବୁଝିଥିଲି ଯେ ମା କଥା ମାନିଥାନ୍ତି।

କାଲି ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ସେ ମାଳି କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା, ଆଜି କାହ୍ନା କୁ ପିନ୍ଧେଇ ଦେଇ କହିଲି, ପୁରୀରେ ତ ସାମାନ୍ୟ ସୁନା ଚେନ୍ ଆଉ ପାଦରେ ପାଉଁଜି ପିନ୍ଧିଥିଲି ଯେ ନାନା କହିଲେ ସବୁ ଉତାରିକି ଯା ବଡ଼ଦାଣ୍ଡକୁ , ସେ ସବୁ ଉତାରିଲା ବେଳେ ଭାବିଲି ସତରେ ମୁଁ ଶେଷରେ କଣ ହିଁ ନେଇକି ଯିବି ?

ନିଶ୍ଵ ଭଳି ଗଲି ତୁମ ପାଖକୁ, ଯେତକ ସମୟ ବିତେଇଦେଲି, ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ ସୌଭାଗ୍ୟ ମୋର।

ସଖା,

ତୁମେ ହିଁ ତ ମୋର ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତି, ତୁମେ ହିଁ ତ ମୋର ସବୁ କିଛି।

କେବେଠୁଁ ବୁଝି ସାରିଛି ମୋର ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ,

ତୁମ ଜିନିଷ ତୁମର ହେଇଥାଉ ,

ତୁମେ ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ସବୁଠୁଁ ସୁନ୍ଦର

ତୁମେ ସଜ ହେଲେ ମୁଁ ଆପେ ଆପେ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯିବି😌🙏

ତୁମେ ପାଖେ ପାଖେ ଥାଅ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନା

ହିଁ।

ହରି ବୋଲ 🙏♥️

ଅନୁଭୂତିରେ ସଖା 🙏

ମୋର ଛୋଟ ଅନୁଭୂତିଟିଏ, ପଢନ୍ତୁ ଏବଂ ମତାମତ ଦିଅନ୍ତୁ 🙏