ଆମ ସମାଜରେ ଅନେକ କୁସଂସ୍କାର ଆଉ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଥିବାରୁ ସରଳ ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ଅଧିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଥାଆନ୍ତି। ଶିକ୍ଷିତ-ଅଶିକ୍ଷିତ, ଚାକିରିଆ ବା ବେକାରିଆ ଯିଏ କେହି ବି ହୁଅନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ବା ଅସହାୟ ମନେ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସର ଅନ୍ଧ କୂପ ଭିତରକୁ ପଶି ଯାଆନ୍ତି। ଥରେ ଯେଉଁମାନେ ତା' ଭିତରକୁ ପଶିଯାଆନ୍ତି, ଯେତେଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି ସେ ଆଉ ଉପରକୁ ଉଠି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ସୁଶାନ୍ତ ଜଣେ ବେଶ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ ମଣିଷ। କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଦପ୍ତରରେ ଉଚ୍ଚ ପଦବୀରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ। ଗଞ୍ଜାମରେ ଦ୍ୱି-ତଳ ପ୍ରସାଦ, ବ୍ୟାଙ୍କ ବାଲାନ୍ସ, ଚାରିଚକିଆ ଗାଡ଼ି, କେଉଁଥିରେ ଅଭାବ ନାହିଁ। ଶିକ୍ଷିତା ସୁଶ୍ରୀ ପତ୍ନୀଚୂମକି, କେବଳ ରୂପରେ ନୁହେଁ, ଗୁଣରେ ମଧ୍ୟ ସେ ସ୍ୱୟଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣା। ଏ'ସବୁ ସତ୍ୱେ ସୁଶାନ୍ତ ବାବୁ ସୁଖୀ ନଥିଲେ। ବିବାହର ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ସିନା ଚୁମକି କୋଳକୁ ସନ୍ତାନଟିଏ ଆସି ପାରିଲା ନାହିଁ। ସବୁବେଳେ ଅଫିସ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାରୁ ସୁଶାନ୍ତ ବାବୁ ଏସବୁ ଦିଗରେ ଆଗରୁ କେବେ ମୁଣ୍ଡ ଖେଳେଇବାକୁ ସମୟ ପାଉ ନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚୁମିକଙ୍କ ନିରିମାଖି ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ନିଜକୁ ଜଣେ ଅପରାଧୀ ମନେ କରନ୍ତି। ନିଜ କର୍ମକୁ ଧିକ୍କାର କରନ୍ତି। ମନେ ମନେ ଭାବନ୍ତି -ଏ' ସବୁ ସଂପତ୍ତିର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ କିଏ ? ଭଗବାନ ମୋତେ ସବୁ କିଛି ଦେଇ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷରେ ଅଭାବ କଲେ କାହିଁକି ?ଏଇଥି ପାଇଁ ଚୁମକି ଆଜୀବନ ଆମିଷ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଦେବ ଦର୍ଶନ କରେ। କେବଳ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଆସିଛି, ଭଗବାନ ଆମ କୋଳକୁ ପୁଅଟିଏ ହେଉ କି ଝିଅଟିଏ ହେଉ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଚୁମକି ସବୁ ଓଷା ବ୍ରତ ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଷ୍ଠାର ସହ କରନ୍ତି।

ତାଙ୍କର ବାଲ୍ୟସାଥୀ ଆଉ କଲେଜ ମେଟ, ଯେଉଁମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯାହା କିଛି ପରାମର୍ଶ ଦିଅନ୍ତି, ତାକୁ ତ ଗୋଟି ଗୋଟି ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ଚୁମକି ପାଳନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କାହିଁ ?

ଭଗବାନ ଆମପାଇଁ ଥିଲେ, ବଡ଼ ନିଷ୍ଠୁର। ଡାକ୍ତରୀ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ବମ୍ବେ, କଲିକତା ଶେଷରେ ଲଣ୍ଡନ ଯାଇ ଦେଖାଇଲୁ, ଡାକ୍ତର କହିଲେ- ସବୁ ଠିକ ଅଛି । ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚେରମୂଳି ଖାଇଲୁ, ଗୁଣି-ଗାରେଡ଼ି ବି ହେଲା, କିନ୍ତୁ ସବୁଥିରେ ବିଫଳ।

ଚୁମକି ବୁଢ଼ୀ ମାଆଙ୍କୁ ପାଖାପାଖି ଶହେ ବର୍ଷ ହେବ, ତାଙ୍କ କାନକୁ ଆଉ ଶୁଭେ ନାହିଁ, ଆଖିକୁ ଟିକେ ଟିକେ ଦିଶେ। ତାଙ୍କୁ ଥରେ ଆମଘରକୁ ଆଣିଥିଲି। ସେ ଆମକୁ ଯେଉଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ, ତାହା ଥିଲା-ଅନନ୍ୟ ତଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର। ଚୁମକି ଅସହାୟ ମାତୃତ୍ଵ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲା, ସେ ନିଜ ଜୀବନ ବିନିମୟରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନଟିଏ ଚାହୁଁଥିଲେ। ବିଷ୍ଠାରୁ ପୋକଟିଏ ଆଣି ଖାଇବା, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଷ୍ଟ ହେଲା ନାହିଁ। ଏ'ସବୁ କାମ ମୋ ଅଜଣାତରେ ଚୁମକି କରି ନେଇଥିଲେ।

ବର୍ଷକ ପରେ ତାଙ୍କ ବୁଢୀମା' ମରିଗଲେ। ସେ ଯେଉଁଦିନ ମରିଗଲେ, ଠିକ ସେହିଦିନ ଆମର ପୁଅଟିଏ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଚୁମିକଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ଖବରଟା ସମଗ୍ର ସହରକୁ ଉତ୍ସବ ମୁଖରିତ କରି ପକାଇଲା ଭଳି ଲାଗିଲା।ଖିଆ-ପିଆ, ଭୋଜି-ଭାତ, ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କର ଆଗମନରେ ସହରର ରୂପ ବଦଳି ଗଲା। ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦରେ ନାଚି ଉଠିଲା। ଆକାଶର ଚାନ୍ଦକୁ ହାତରେ ପାଇଗଲା ପରି ଆମକୁ ଲାଗିଲା। ବଂଶରକ୍ଷା ସଂଗେ ସଂଗେ ପୁଅଟି ବୃଦ୍ଧ କାଳରେ ପିତା-ମାତାଙ୍କୁ ସାହା ହେବାକୁ ଜନ୍ମ ହେଇଛି, ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ତା' ନାମ ରଖିଲେ, ଶ୍ରବଣ କୁମାର।

ପୁରାଣରେ ଶ୍ରବଣ କୁମାରକୁ ଜନ୍ମଦେବା ପାଇଁ ଅନ୍ଧ ମୁନି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତା'ର ମୁଖ ଦର୍ଶନ କରିବା ମାତ୍ରେ ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ହରାଇବେ, ଏ'କଥା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ପିତା-ମାତା ଦୁହେଁ ଶ୍ରବଣ କୁମାରକୁ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଇଥିଲେ। ଶେଷରେ ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି ହରାଇ ଦେବାକୁ ଶ୍ରେୟ ମନେ କରି ପୁତ୍ରମୁଖ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ସତରେ ପୁତ୍ର ଲାଭର ବ୍ୟାକୁଳତା କେବଳ ଅପୁତ୍ରୀକମାନେ ହିଁ ଜାଣନ୍ତି।

ଶ୍ରବଣର ଖୁସି ପାଇଁ ମୁଁ ସକଳ ପ୍ରକାର ସୁବିଧା ସୁଯୋଗ ଖଞ୍ଜି ଦେଇଥିଲି।

ଚୁମକି ତା'ର କୌଣସି ଅଭାବ ରଖି ନଥିଲେ । ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ତା'ର କଲେଜ ପାଠ ପଢ଼ା ବି ଶେଷ ହେଇଗଲା। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲି-ଶ୍ରବଣର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଆଉ ବ୍ୟବହାର କେମିତି ମୋତେ ଖାପଛଡ଼ା ଖାପଛଡ଼ା ଲାଗୁଛି। ଚୁମକି ତ ପୁତ୍ର ସ୍ନେହରେ ବିଭୋର ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ କିଛି ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଅଜଣା ହେଇ ରହୁଥିଲେ।

ମୋ ଚାକିରି ଅବଧିର ଅବଗଣନା ଚାଲିଥାଏ, ଅବସର ପାଇଁ ଆଉ ମାତ୍ର ଛଅମାସ ଥାଏ। ଦିନେ ଖବର ପାଇଲି-ଷ୍ଟେସନ ପାଖ ହୋଟେଲରେ ଶ୍ରବଣ ଡ୍ରଗ୍ସ ନେଉଛି। ଅଚାନକ ଯାଞ୍ଚ କରି ଜାଣିଲି, ଶ୍ରବଣର ଅବସ୍ଥା ଚରମରେ ପହଞ୍ଚି ଗଲାଣି। ତା'ର ଆଉ ହିତାହିତ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ। ସେଦିନ ପ୍ରଥମ କରି ତା' ଗାଲରେ ମୁଁ ଦୁଇ ଚାପୁଡ଼ା କସି ଦେଇଥିଲି। ସେହି ଦିନଠାରୁ ତା'ର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ହାତଖର୍ଚ୍ଚ, ପକେଟ ଖର୍ଚ୍ଚ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି। ପୁଅର ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଚୁମକି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଶୁଖି କଣ୍ଟା ହୋଇଗଲେ। ଚୋର ମାଆ ତ କବାଟ କିଳି କାନ୍ଦେ, କାହାକୁ କ'ଣ କହିବେ ?

ଦିନେ ଶ୍ରବଣ ଜିଦ ଧରିଲା-ଯେମିତି ହେଲେ-ମୁଁ ଚାକିରି କରିବି, ବାପା ମାଆଙ୍କ ହାତଟେକାକୁ ମୁଁ ଘୃଣାକରେ ବୋଲି ରୋକ ଠୋକ ଜଣେଇ ଦେଲା।

ବିଭିନ୍ନ ଜାଗାରେ ଇଣ୍ଟରଭିୟୁ ବି ଦେଲା, କିନ୍ତୁ ତା'ର ଆଚରଣ ଢଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ ଖାପଛଡ଼ା ଥିବାରୁ ସବୁ ଜାଗାରେ ସେ ବିଫଳ ହେଲା। ଅତ୍ୟନ୍ତ ହତାଶ ହେଇଥିବା ସମୟରେ ଦିନେ ସେ ତା'ର ବନ୍ଧୁ ରାଜୀବ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲା। ସେଇଠି ଶୁଣିଲା-ଏହା ଭିତରେ ରାଜୀବ ଚାକିରି ପାଇଯାଇଛି-କମ୍ପାସନେଟ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡରେ।

ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହେଇ ଭାବିଲା-ବାପାଙ୍କର ଚାକିରି ଆଉ ମାତ୍ର ଚାରି ପାଞ୍ଚ ମାସ ଅଛି, ରିଟାୟାର୍ଡ଼ ହୋଇଗଲେ ଗଲା। ରାଜୀବର ବାପାଙ୍କ ପରି ଏବେ ତାଙ୍କର ଯଦି କିଛି ହୋଇଯାଆନ୍ତା, ବରଂ ସେହି ଅନୁକମ୍ପା ଗ୍ରାଉଣ୍ଡରେ ଏହିବର୍ଷ ମୁଁ ଚାକିରିଟା ପାଇପାରନ୍ତି। ନଚେତ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଚାକିରି ମିଳିବାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ।

ସେଦିନ ଶ୍ରବଣ ଘରକୁ ଫେରି ଦେଖିଲା-ତା' ବାପାଙ୍କୁ ଭୀଷଣ ଜ୍ୱର। ମାଆ ବହୁତ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି- ଡାକ୍ତରଖାନା ନେଇଯିବାକୁ।

ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହେଇ ମନେ ପକାଉଥିଲା- ରାଜୀବ ତାକୁ କହୁଥିଲା-ତା' ବାପାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଏହିଭଳି ଭୀଷଣ ଜ୍ୱର ହେଇଥିଲା। ଡାକ୍ତର ପରୀକ୍ଷା କରି କହିଥିଲେ-ତାଙ୍କୁ କ୍ୟାନସର ହୋଇଯାଇଛି।

କ୍ୟାନସର ହେଇଥିବା କଥା ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ବୁଢ଼ା ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲା। ପ୍ରକୃତରେ ଏକପ୍ରକାର ଭଲ ହେଲା। ଆଜିକାଲି କ୍ୟାନସର ଭଳି ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ଆଉ କେତେଜଣ ବା ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି ଯେ, ଅଯଥାରେ ତାଙ୍କପାଇଁ ଟଙ୍କା ଗୁଡ଼ାଏ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଥାଆନ୍ତେ ? କହିବାକୁ ଗଲେ-ବୁଢ଼ାଟା ସମଜଦାର ଥିଲା। ଏଣେ ରାଜୀବ ଶୁଖିଲାରେ ଶୁଖିଲାରେ ବାଳିଆଟା ମାରିନେଲା।

ମାଆ ସେ ଘରୁ ଡାକ ପକାଇଲେ-କିରେ ଧନ ! ସେଇଠି ଠିଆ ହୋଇଛୁ କ'ଣ ? ଗାଡ଼ି ବାହାର କର, ବାପାଙ୍କୁ କ୍ଲିନିକ ନେଇକି ଯିବା ପରା। ତାଙ୍କର ଚେତା ବୁଡ଼ି ଯାଉଛି ରେ...

ଶ୍ରବଣ ଗାଡ଼ିରେ ଚାବିଟା ଲଗେଇ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲା- ରାଜୀବ ବାପା ଯେଉଁ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଥିଲେ- ସେଇଠିକ ନେଇଯିବା ତ ?

ନାଇଁ ନାଇଁ, ଡାକ୍ତର ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇକି ଚାଲ। ବାପାଙ୍କୁ ସେ ଭଲକରି ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଡାଏଗୋନିସ ସେଣ୍ଟର ବି ଭଲ। ଶ୍ରବଣର ମାଆ ତରବର ହୋଇ କହିଲେ।

ଶ୍ରବଣ କହିଲା -ନାଇଁ ମାଆ ! ତାଙ୍କର ସେଇଠି କ୍ୟାନସର ରୋଗ ଟେଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଅଯଥାରେ ଆମେ ଖାଲି ଖର୍ଚ୍ଚାନ୍ତ ହେବା।

ଚମକି ପଡ଼ିଲେ- ଚୁମକି କହିଲେ- ସାଧାରଣ ଜ୍ୱରଟା ତୋ ବାପାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠି ଯାଇଛି, ତୁ ଏମିତି ଅଲକ୍ଷଣ କଥାଗୁଡ଼ା କେମିତି ମୁହଁରେ ଧରି ପାରୁଛୁ ରେ ?

ନାଇଁ ମାଆ! ବାପାଙ୍କର ଚାକିରି ଆଉ ମାତ୍ର ଚାରି ମାସ ଅଛି, ଏବେଠୁଁ ଯଦି ତାଙ୍କୁ କ୍ୟାନସର ହୋଇ ଯାଇଥାଏ, ବରଂ ଭଲ। ରିଟାଏର୍ଡ଼ ପରେ ଆଉ ମୋତେ କମ୍ପାସନେଟ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡରେ ଚାକିରି ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।

ଚୁମକି ବୁଝିଗଲେ- ପୁଅ କଥାର ଅସଲ ମର୍ମବାଣୀ । ରାଗ ଜରଜର ଦେହଟା ତାଙ୍କର ଜଳି ଉଠିଲା, ହାତ ଦୁଇଟାରେ ଆସିଗଲା ସିଂହର ବଳ, ଦାନ୍ତ କଡ଼ମଡ଼ କରି ସେ ଶ୍ରବଣର ଚୂଟିକୁ ଧରି ଘୋଷାଡ଼ି ଆଣିଲେ-ଗାଡ଼ିର ତଳକୁ। ଦୁମଦାମ କରି ବସେଇ ଦେଇଗଲେ-ବିଧା ଆଉ ଗୋଇଠା। ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଚାକରାଣୀଟା ଖାଲି ଥରୁଥିଲା, ମାଆଙ୍କର ଦୁର୍ଗା ଅବତାରକୁ ଦେଖି।

ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଚୁମକି ଶେଷରେ ସଂଜ୍ଞାହୀନ ହୋଇ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲେ।ଚାକରାଣୀ ପାଣି ଛାଟି ତାଙ୍କୁ ସାଷ୍ଟାମ କରୁଥିଲା | ଶ୍ରବଣ ଉଠି ଠିଆ ହେଲା, ତରବର ହେଇ ସେ ବାପାଙ୍କୁ ଏକାଥରେ ଟେକି ନେଇ ଗାଡ଼ିରେ ଶୁଆଇ ଦେଲା। ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଗାଡ଼ିକୁ ନେଇଗଲା, ସେଇ କ୍ଲିନିକକୁ, ଯେଉଁଠି ରାଜୀବ ବାପାର କ୍ୟାନସର ରୋଗ ନିରୂପଣ ହୋଇଥିଲା।

ଶ୍ରବଣ ଆଗ୍ରହ ଏବଂ ପ୍ରେମ ଦେଖି ଡାକ୍ତରମାନେ ଭଲ ଚିକିତ୍ସା କଲେ। ଶ୍ରବଣ ଆଶା କଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପିତା ନିଜ ଜୀବନ ମୁଖ୍ୟେ ଫେରିବେ। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିଷୟ ହେଉଛି, ମାତ୍ର କିଛି ଦିନ ପରେ ତାଙ୍କ ପିତା ଦେହ ଛାଡିଦେଲେ। ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ମହାନ ସଂଘାତ ହେଲା।

ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଜୀବନ ଉପଲବ୍ଧି ହେଲା— ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ସଦାବେଳେ ଅଗ୍ରସର ହେବା ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଶ୍ରବଣ ଏକ ନୂଆ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସହାୟତା କରିବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲା ।

ଶ୍ରବଣ ଆଜି ବି ଏକ ନୂଆ ଉଦାହରଣ। ସେ ନିଜ ଜୀବନରେ ଶ୍ରବଣ କୁମାରଙ୍କ ମନୋଭାବ ନେଇ ଚାଲିଲେ। ଏହି ଗଳ୍ପ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ, ଭକ୍ତି, ନିଷ୍ଠା ଏବଂ ତ୍ୟାଗର ଅର୍ଥ କ’ଣ!

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶ୍ରବଣ କୁମାର

ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶ୍ରବଣ କୁମାର