।ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ସୁନ୍ ଶାନ୍ ଘର ଧିମିଧମି ଆଲୋକର ରାଶି ବାହାର ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ ଖୁଣ୍ଟି ରୁ ଘର ଝରକା ଫାଙ୍କରେ ପଡୁଥାଏ।ବାପା ମାଆ ଙ୍କର ଫଟୋ ପାଖରେ ବସି ନିଜ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁଇ ଝରାଇ ,ଜଗା କଣ ସବୁ ବିଳବିଳି ହେଉଥାଏ। ସ୍ୱର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲେବି ଆକୁଳତାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ବାରି ହୋଇ ପଡୁଥାଏ। ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଭାସି ସବୁ ଦୁଃଖ ସୁଖ ଭୋଗ କରି ସାରିଲେଣି। ଏବେ ସବୁ ହରାଇ ନିଶ୍ୱ। ନା ଅଛି ସମାଜରେ କାହା ସଂପର୍କ, ନା ଧନରତ୍ନ ,ଆଉ କେଉଁ ଅଜଣା ରୋଗ ଶରୀରକୁ କବଳିତ କରିସାରିଛି ।ଆଜି ସବୁଠାରୁ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ବାପା,ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଛି।ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ସେ ପୁତ୍ ନାମକ ନରକରୁ ରକ୍ଷା କରିବ , ମୁହଁରେ ନିଆଁ ପାଣି ଦେବ।,ବଂଶ ବଢ଼ାଇବ, ପିଣ୍ଡପାଣି ଦେବ ସବୁ ଆଶା କରି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ କରିଥିବା ଆକୁଳିତ ଆତ୍ମାକୁ ମଧ୍ୟ ନିରାଶ କରିଛି ।ଭାବନା ରାଜ୍ୟରେ ଘୂରିବୁଲି ବିଗତ ଦିନର କଥା ଭାବି ଚାଲୁଛି । କେମିତି ବଡ଼ଲୋକିଆ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ କଥାରେ ପଡି ବାପମାଙ୍କର କଥାନମାନି କରିଥିବା କର୍ମମାନ।

ବାପା। ତାର ମାଇନର ସ୍କୁଲ ମାଷ୍ଟର ପ୍ରଥମରୁ ପଞ୍ଚମ ଯାଏ ,,ଗାଁ ଶିଶୁ ମନ୍ଦିରରେ ପଢ଼ାଇ, ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଜ୍ଞାନର ମୂଳଦୁଆ ଷ୍ଟ୍ରଙ୍ଗ୍ କରି ଥିଲେ। ଷଷ୍ଠ ଶ୍ରେଣୀ କୁ ନିଜ ପାଖରେ ରଖି ପଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ। ନିଜ ଜୀବନକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବଞ୍ଚିବାର ପ୍ରୟାସର "ଜଗା" ବାପ ମାଆଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଘରଦ୍ୱାର ଛାଡ଼ି ବହୁ ଦୂରକୁ ଯାଇଥିଲା ।ବୋର୍ଡିଙ୍ଗ ସ୍କୁଲ ରେ ପାଠ ପଢିବି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବୁଲିବି ଖାଇବି ଇତ୍ୟାଦି କେତେ ଭାବନା ନେଇ ସେଠାରେ ସାଙ୍ଗସାଥୀ ମେଳରେ ଖୁସିରେ ରହିଲା ପାଠ ପଢ଼ିଲା ହେଲେ ଭଲ ରେଜଲ୍ଟ କଲାନାହିଁ ବରଂ କେତେଗୁଡ଼ିଏ ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା। ସିଗାରେଟର ଧୂଆଁରେ ନିଦ୍ରାଭଙ୍ଗ ହୁଏ ।ରଙ୍ଗିନ ସିନେମା କ୍ଲବ ଦ୍ୱାରା ଅତିପ୍ରିୟ ଏକ ସ୍ବପ୍ନ ରାଇଜରେ ବିଚରଣ କରି ବଞ୍ଚିବା ତାର ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା ।ଅସଲ ଦୁନିଆ କଣ କର୍ମ ଧର୍ମ ପରିବାରର ସ୍ନେହ ଠାରୁ ବହୁ ଦୂରକୁ ଚାଲି ଯାଇଥିଲା। ସ୍କୁଲ ପାଠପଢା ସରିଲା ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା ରୋଗଶଯ୍ୟାରେ । ବାପାଙ୍କ ପେନସନ ଗଣ୍ଡା ରେ ତାଙ୍କ ମେଡିସିନ ଖର୍ଚ୍ଚ ରେ ଯାଉଛି।ମା ବିଲ୍ ବାଡ଼ିର ଆୟରୁ ପରିବାର ଖର୍ଚ୍ଚ ଓ ପୁଅର ପଢ଼ା ଖର୍ଚ୍ଚ ଚଳାଇଛନ୍ତି। ପଢିବାପାଇଁ ବାଡ଼ିର ଗଛ ,ଘରର ବାସନକୁସନ, ସୁନାଗହଣା ସବୁ ବିକି କରି ସାରିଛନ୍ତି ।ଖାଲି ଜା ବିଲ କେଇ ଖଣ୍ଡ । ପୁଅ ପାଠ ଶାଠ ପଢି ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ବଡ଼ ଚାକିରି କରିବ ,ବାପାମାଆଙ୍କ ଦୁଃଖ ଯିବ ।ଏହି ଭାବନାକୁ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ଦିଟା ଜୀବନରେ ରଖି ବସିଛନ୍ତି । ଘରକୁ ଆସି ଘରର ଅବସ୍ଥା ଓ ଅର୍ଥର ଅଭାବ ଭିତରେ ବଞ୍ଚିବା କଷ୍ଟ ହେଲା କିଛି ଜଣେ ଠିକାଦାର ସହ କଥାହୋଇ ଦୂରେଇଗଲା। କାମ କରିବ ପାଠଶାଠ ତ ଖାଇ ବସିଲା ଏବେ ଗୋଟିଏ କମ୍ପାନୀରେ ମଜୁରିଆ ଭାବେ କାମ କରିବା ଛଡା ଅନ୍ୟ ବାଟ ତା ପାଖରେ ନଥାଏ।ବଡ଼କଷ୍ଟ ଲାଗୁଥିଲା ତାକୁ ଏପରି ଭାବେ କାମ କରିବାକୁ ।ଯାହାହେଉ ସମସ୍ତ ଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଘରଠୁ ଦୂରରେ ରହି ନିଜ ଜୀବନକୁ ନିଜ ହାତରେ ନଷ୍ଟ କରିଛି। ଆଉ କରନ୍ତା ବା କ'ଣ ।ଗୋଟେ ରୁମ୍ ରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ରହୁଥିଲେ ହାତରେ ରୋଷେଇ ପୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଠିକଠାକ୍ ଅଣ୍ଟେନି। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ କାମ କରି ପଇସା ରୋଜଗାର କରିବା ତା ପକ୍ଷେ ବଡ଼ କଷ୍ଟ। ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଗାଁକୁ ଫେରି ଆସିଲା।

।ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ଧରିଛି ନା ଯିଏ ବି ତାକୁ ଦେଖିଲା ଖାଲି ମୁହଁ ବୁଲାଇ ପଳାଉଥାଏ ।ଜଗା। କିଛି ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥାଏ, ଘର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଛି ତାର ବଡ଼ ବାପା ପଶିଆସିଲେ , କହିଲେ ତୁ ଯଦି ଆସିବାର ଥିଲା ଟିକେ ଫୋନ କରି କହିଲୁନି। ମାଆ ଟା ତ ମଲା ଚରି ମାସ ହେଲା , ଆସିଲୁନି କି ଖବର ନେଲୁନି ।ବାପ ଟା ଦାଣ୍ଡଦୁଆର ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ମଲ୍ଲା ।ଏହି ଘଣ୍ଟେ ହବ ଶବ ଦାହ କରି ଆସିଲୁ। ମାଷ୍ଟର ଥିଲା ସେ ସବୁପିଲା ଙ୍କୁ ନିଜ ପିଲା ପରି ଦେଖେ। କିଏ ଜଣେ ଖାଇବାକୁ ଦେଇଦେଲା ତ କିଏ ଖବର ବୁଝିଲା। ଏମିତି ଆଜି ତା ପିଲାମାନେ ତା ମୁହଁ ରେ ନିଆଁ ବିଦେଲେ। ତତେ ଜନ୍ମ କରି କି ଲାଭ ପାଇଲା। ଏତକ ଶୁଣି ସାରିଲା ପରେ ଜଗା ଜାଣିପାରିଲା କି ଗାଁ ଲୋକ ତାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁଥିଲେ। ଭୋ ଭୋ କରି କାନ୍ଦି ପକାଇଲା ସେ ବାପା ମାଆ ଙ୍କ କଥା ନ ମାନି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସବୁ କରି ସେମାନଙ୍କୁ କିପରି କଷ୍ଟ ହେଇଥିଲା ,ଧନରତ୍ନ ସବୁ ସରିଲା । ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବି ହରାଇ ସାରିଛି ।

ବାପା ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ କେତେ ପିଲା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପଢି ମଣିଷ ହେଲେ ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନ ରହିଥିଲେ ଭଲ ମଣିଷ ହେଇ ପାରିଥାନ୍ତା। ନିଜେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରୀ ହୋଇ ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ ଗଲା ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ଶେଷକୃତ୍ୟ ବି କରିପାରିଲାନାହିଁ ।ଆପଣା ହସ୍ତେ ଜିହ୍ୱା ଛେଦି,ପରେ ଅଛି ପ୍ରତି ବାଦି।

ଏବେ ଘୁମୁରି ,ଘୁମୁରି କାନ୍ଦି ଲେ କ'ଣ ହେବ,ସବୁତ.......

ଲିଳା ମୟୀ ଦାଶ

କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ଆପଣା ହସ୍ତେ ଜିହ୍ୱା ଛେଦି।

Apana haste gihwa chedi