ବାଷ୍ପୀଭୂତ ଅଶ୍ରୁ ଦାଗଟି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ
ଲୁଚାଇ ପାରିନି କିଏ;
ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅତୀତ ସ୍ମୃତିରେ ଅତିଷ୍ଟ
କଷ୍ଟକୁ ବଢାଇ ଥାଏ।।

ଆବୋରି ସ୍ମୃତିକୁ ଆପଣା ଭିତରେ
ଏକା ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ;
ଚାଲିଚାଲି ପୁଣି ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ
ଆପଣାର ମିଳିଯାଏ।।

ଅଟକି ଯାଏନି କେହି କାହା ବିନା
ସମୟ ଶିଖାଇ ଦିଏ;
ଭଲ ପାଇବାର ଏ ଯେଉଁ ଭାବନା
ବଞ୍ଚିବା ଶିଖାଇ ଦିଏ।।

ପ୍ରତିଟି ଅନ୍ତ ଯେ ପ୍ରାରମ୍ଭ ଇଙ୍ଗିତ
ଭାବନା ଉର୍ଦ୍ଧରେ ଥାଏ;
ଭୁଲିଯାଅ ନାହିଁ ନିଜର ମହତ
ସମୟ ବଦଳି ଯାଏ।।

ଭାଗ୍ୟ ହିଁ ଦିଅଇ ପ୍ରେମର ପରସ
ଅନୁଭବ କରେ ଯିଏ;
ପ୍ରେମ ହିଁ ପବିତ୍ର ପ୍ରେମ ହଁ ସରସ
ପ୍ରେମ ବଞ୍ଚିବା ଶିଖାଏ।।

ଯଦି ତୁମ ପ୍ରେମ ପ୍ରକୃତ ପବିତ୍ର
ଅନ୍ତରରେ ସଦା ରୁହେ,
ପ୍ରେମ ଯୁଗେଯୁଗେ ପୂଜିତ ସର୍ବତ୍ର
ଦୁଃଖର କାରଣ ନୁହେଁ।।

ପାଇବା ହାରିବା ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ଵରେ
ଗଢା ପ୍ରେମ ପ୍ରତିଛବି;
ହାରିଗଲେ ପ୍ରେମ ଶେଷ ନ ହୁଏରେ
ପ୍ରେମ ହୃଦୟର ରବି।।

ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟ ପ୍ରେମର ରବିଟି
ଅସ୍ତ ନିଶ୍ଚେ ହୋଇଥାଏ;
ଉଦୟ ହୋଇଲେ ଅନ୍ଧାର କଷଟି
ଆପେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।।

ଆବୋରି ସ୍ମୃତିକୁ ଆପଣା ଭିତରେ
ଏକା ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ;
ଚାଲିଚାଲି ପୁଣି ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ
ଆପଣାର ମିଳିଯାଏ।।

ଆପଣାର ମିଳିଯାଏ

ବାଷ୍ପୀଭୂତ ଅଶ୍ରୁ ଦାଗଟି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଲୁଚାଇ ପାରିଛି କିଏ?