ନିଆରା ତାହାର ଘରକରଣା, ବିରଳ ତାହାର ଜୀବନଗାଥା । ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୂତ ସେ ମଣିଷଟା l ଗାଁ ଶେଷମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ସେଇ ଝଙ୍କାଳିଆ ବରଗଛ ତଳେ ସେ ଘରଟିଏ କରି ରହିଛି । ଆସିଲା ବେଳକୁ ତା’ ସାନଝିଅଟା ପେଟରେ ଥିଲା କୁଆଡ଼େ….ଯେତେ ସରକାରୀ ନିୟମ-କାନୁନ୍ ହେଲେ ବି ଲୁଚାଛପାରେ ସୋନୋଗ୍ରାଫିରେ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କ’ଣ ବନ୍ଦ୍ ହେଉଛି ? ବଡ଼ ଝିଅକୁ ତା’ର ଏଗାର ବରଷ ହୋଇଥାଏ, ଏ ଭିତରେ ଚାରୋଟି ଗର୍ଭପାତ ସେ କରି ସାରିଛି ଝିଅ ଭ୍ରୁଣ ବୋଲି । ହେଲେ ଆଉ ନାହିଁ । ସଫା ମନା କରିଦେଲା ମୋ’ କପାଳକୁ ଆଦରି ମୁଁ ଘରୁ ବାହାରି ଯିବି ହେଲେ, ଆଉ ଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟା କରିବି ନାହିଁ । ସେ ଥିଲା ତା’ର ଅପରାଧ । ପରିବାର ଲୋକ ତଡ଼ିଦେଲେ । ବାପ-ଭାଇ କେହି ତା’ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ । ଏଗାର ବରଷର ଝିଅ ଛୁଆଟାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ସେଇଦିନ ସେ ଚାଲି ଆସିଥିଲା ଏ ଗାଁକୁ I

ତା’ ଝିଅମାନଙ୍କର ବାପାର ପରିଚୟ ପଚାରିଲେ କହେ, ମରିଗଲାଣି । ହେଲେ ବଡ଼ଝିଅ ସଉଦା କହେ ସେ କାଳେ ଜୀଇଁଛି, ସତ କ’ଣ କି ଲୋ ? କାହିଁ ଜୀଇଁଲା ମଣିଷକୁ ମରିଗଲାଣି କହୁଛୁ?’? ମୁହଁ ଫଣ-ଫଣ କରି କହେ ସେ ରଇଜଳା ଜିଇଁଥିଲେ କେତେ ମରିଲେ କେତେ ? କହୁଛି କ’ଣ ନା ମୋ’ ଲଗେଇଲା ଗଛର ଫଳକୁ ମୁଁ ପହିଲେ ଚାଖିବି । ମାଇପି ଜନମଟା କ’ଣ ସଅପିଁ ଦେବାକୁ I ଖାଲି ମରଦମାନଙ୍କର ଭୋଗ ପାଇଁ କ’ଣ ତା’ର ଜନମ ? ନିଜ ଝିଅକୁ ବି ଯେଉଁ ବାପ ଭୋକିଲା ଆଖିରେ ଦେଖିଲା ସେ ଜୀଇଁ ଥାଉ ଥାଉ ମଲା ଜାଣ । ମୋ’ ଅରଜିଲା ପଇସାରେ ମଦ ପିଇଲା, ମାଉଁସ ଖାଇଲା, ମୋ’ ଦେହକୁ ଝୁଣି-ଝୁଣି ଖାଇଲା । ଶେଷରେ ମୋ’ କଅଁଳ ବୟସ ଝିଅ ଉପରେ ଆଖି ଦେଲା । ମୁଁ ଆଉ କାହିଁକି ତା’ ପାଖରେ ରହନ୍ତି ବା….l ତୁମ ଦୁନିଆ ତୁମକୁ…ମୋ’ ଝିଅମାନେ ମୋର । ହେଇ ଦେଖ ମୋର ସାନ ଝିଅକୁ ସିଏ ତ ମୋ’ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ଆଶାର ଦୁନିଆଁ ।

‘ସୌଦାମିନୀ’ ଆଉ ‘ଆଶା’; ଗୋଟିଏ ଅନ୍ଧାର ରାତିର ବିଜୁଳି ଚମକ, ତ ଆଉ ଜଣେ ନିରାଶା ଦୁନିଆଁରେ ଆଶାର କିରଣ । ବଡ଼ ଝିଅଟା ଭାରି ଲାଜକୁଳି ଡରୁଆଟାଏ, ହେଲେ ଚୁଲବୁଲି ଝିଅଟାଏ ଆଶା । ଦୁଇଝିଅକୁ ନେଇ ସୁଖରେ ଚଲୁଥିଲା ସେଇ ଧେଡ଼ି ମଣିଷଟି ଦେହରେ ପତରେ ମାଉଁସ ନାହିଁ, ହାଡ଼ ଉପରେ ଚମଟିଏ ଖାଲି ଘୋଡ଼଼େଇ ହୋଇଛି ଯେମିତି । ହେଲେ ଭାରି ସାହାସୀ, ବାଘୁଣୀଟାଏ ଯେମିତି ତା’ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଆଖି ଦେଲେ ଘାଇଲା ବାଘ ପରି ଚିତ୍କାର କରେ । ତା’ର ବେମାରୀଟା କ’ଣ ହେଲା କେଜାଣି ଦିନକୁ ଦିନ ଆହୁରି ଦୁର୍ବଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଖାଇବା-ପିଇବା ଛାଡ଼ି ଦେଲାଣି । ଦିନସାରା ଦଉଡ଼ିଆ ଖଟରେ ରୋଗିଲା ଦେହଟାକୁ ଗଡ଼େଇଦିଏ । ସଉଦା ମୁଣ୍ଡରେ ଆକାଶ ଛିଣ୍ଡି ପଡ଼ିଲା । ଯେଉଁ ଦିନ ଡାକ୍ଟର ତା’କୁ ସଫା ମନା କରିଦେଲେ, ଆଉ ବେଶୀ ଦିନ ନାହିଁ….ତା’କୁ ସବୁ ଆଡ଼େ ଅନ୍ଧାର ଦିଶିଲା । କ’ଣ ସେ କରିବ ? ଅଠର ବର୍ଷର ଝିଅଟିଏ ସିଏ, ସାଙ୍ଗରେ ସାତ ବରଷର ଅବୁଝା ଭଉଣୀ । ଯେଉଁ ଆଡ଼େ ଗଲେ ସବୁ ଭୋକିଲା ଆଖି ତା’କୁ ଖାଇ ଗୋଡ଼ାଏ …l ହେ ମାଆ! ମତେ ସାହାସ ଦିଅ !! ବାଟ ବତାଅ !!! ବଞ୍ଚିବାକୁ….ଲଡ଼ିବାକୁ ବଳଦିଅ ! ହଠାତ୍ ଦମକାଏ ପବନ ପଶି ଆସିଲା ଖୋଲା ଝରକା ଦେଇ ଆଉ ମହମବତୀ ଲିଭିଗଲା । ଗିଲ୍ ଗିଲ୍ ଅନ୍ଧାର ଭିତର ତାଙ୍କର ସେଇ ଛୋଟ କୁଡ଼ିଆକୁ କିଏ ଜଣେ ପଶି ଆସିଲା ଟଲମଲ ପାଦରେ ମଦର ଗନ୍ଧ ଖେଳିଗଲା, ଝିପିଝିପି ବର୍ଷର ସେ ସୁଲୁସୁଲିଆ ପବନରେ….କିଏ ?..ଥରି ଉଠିଲା ତା’ ମା’ର ରୋଗୀଲା ଦେହର ଦମ୍ଭିଲା ଛାତି । ସବୁ ବଳକୁ ଏକାଠି କରି ଟାଣି ଆଣିଲା ଖଟ ତଳୁ ତା’ର ଗରିବ ପରିବାର ପରିବାକଟା ପନିକିଟା ଧରେଇ ଦେଲା ସଉଦା ହାତରେ, ମୁଠେଇ ଧରିଲା ସଉଦା, ଉଁଚେଇ ଦେଲା ହାତକୁ l ଧମକେଇଲା, ନିର୍ଜନ ରାତିକୁ ଚିରି ଦେଲା ତା’ର ଗର୍ଜନ । ‘ଖବରଦାର ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ’ , ଠେଲି ଦେଲା ତା’ ବାପାକୁ ଦୁଲଦାଲ୍ ହୋଇ ମା’ର ମର ଶରୀରଟା ପଡ଼ିଗଲା ଭୂଇଁରେ । କୋଳେଇ ଧରିଲା ସଉଦା । ସବୁ ଶେଷ…..ହେଲେ ମା’ର ମୁହଁରେ ଥିଲା ଏକ ବିଶ୍ଵାସର ଝଲକ । ତୁ ସମ୍ଭାଳି ନେବୁ ଧନ! ଆଉ ସୁରକ୍ଷା ବି ଦେବୁ ତୋ’ ଆଶାକୁ…..l

ଗୋଟେ ଭୀଷଣ ରାତିର ପରିସମାପ୍ତି ପରେ ସୂରୁଯ ଉଇଁଲା, ଅଦିନିଆ ବର୍ଷା ଛାଡ଼ି ସକାଳର ଆକାଶ ଫରଛା ଦିଶୁଥାଏ l ବରଗଛ ତଳ କୁଡ଼ିଆ ଘରୁ ବାହାରୁଥିଲା ଅଠର ବରଷର ଝିଅଟିଏ । ସାଙ୍ଗରେ ତା’ର ସାତ ବରଷର ସାନ ଭଉଣୀ । ମଶାଣି ଆଡ଼କୁ ଘେନି ଯାଉଥିଲେ ତା'ର ମାଆର ….ମର ଶରୀରକୁ…l

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

କୁଲିତାପଡ଼ା,ମୋଦିପଡ଼ା

ସମ୍ବଲପୁର

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

ଆଶା

ଡକ୍ଟର ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ ପୁରୋହିତ