ଅତି ଲେମ୍ବୁ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ପିତା :

ଲେମ୍ବୁର ସ୍ଵାଦ ଖଟା। ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଯାୟୀ ଏହାକୁ ଚିପୁଡ଼ି ପିଇଲେ ଏହାର ସ୍ଵାଭାବିକ ସ୍ୱାଦ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ। ମାତ୍ର ସେହି ଲେମ୍ବୁକୁ ଅତିମାତ୍ରାରେ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ଏହା ପିତା ଓ ଅରୁଚିକର ଲାଗିଥାଏ। ପ୍ରକୃତରେ ଆମ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତା’ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୀମା ଭିତରେ ରହିବା ଭଲ। ପ୍ରତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତିକଥା ସର୍ବଦା ହାନିକାରକ ହୋଇଥାଏ।

ଅତିପରିଚୟରେ ଗୌରବ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଅତି ଭକ୍ତ ଚୋରର ଲକ୍ଷଣ ଫୁଟି ଉଠେ। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଅତି ଶାସନ କଲେ ସେମାନେ ପଥ ହୁଡନ୍ତି। ଅତି କଥନ ଓ ଅତି ଶେଷ ତୋଷାମଦ ତା’ର ବିପରୀତ ଫଳ ହୋଇଥାଏ। କଥା ଅଛି ଅତି ଦର୍ପ କରିବାରୁ ରାବଣ ସ୍ଵର୍ଶ ଲଙ୍କା ଧ୍ବଂସ ଓ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଅତି ଦାନ କରିବାରୁ ବାଳିକୁ ବାମନବତାରରେ ଭଗବାନ ପାତାଳ ପୁରକୁ ଚାପି ଦେଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଅତି ହିଁ ସର୍ବଦା ଗର୍ହିତ ହୋଇଥାଏ। ଏହା ବହୁ ଅନର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ସହ ନାନା ଅନିଷ୍ଟ ମଧ୍ଯ ଘଟାଇଥାଏ। ଜୀବନରେ ଯେକୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମାତ୍ରାଧୂକ ବା ଅତିର ପ୍ରୟୋଗ ଅରୁଚିକର ହେବା ସହ ନାନା ବିଘ୍ନ ଘଟାଉଥୁବାରୁ କଥା ଅଛି ଯେ ଅତି ଲେମ୍ବୁ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ପିତା ।

ଶିଶୁଗଳ୍ପ :

ରାମପୁର ଗ୍ରାମରେ ଗୋଟେ ଅନ୍ଧୁଣୀ ମା ଓଡ଼ିଆ ତା ପୁଅ ରହୁଥିଲେ।ପରିବାର କହିଲେ ମା ପୁଅ ଦୁଇଜଣ,ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟିର ସ୍ବାମୀ ଦୁଇ ତିନି ବର୍ଷ ଆଗରୁ ଏକ କାର ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟି ଅନ୍ଧୁଣୀ ଥିବାରୁ ସେ କିଛି ମଧ୍ୟ କରିପାରୁ ନଥିଲା,ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ତା ପୁଅକୁ ଏ ଦୁଆର ସେ ଦୁଆର ହେଇ ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି ଭିକ ମାଗି ଚଳିବାକୁ ପଡୁଥିଲା।

ସବୁଦିନ ବା ଭିକ ମାଗିଲେ ଏ ଦୁନିଆଁରେ କିଏ କାହାକୁ ଦିଏ ଯେ..ପିଲାଟି ଲୋକଙ୍କର ଟାହିଟାପରା ଶୁଣି ଭାରି ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡିଥିଲା।

ଥରେ ସେ ଜାହାଜ ବେପାରୀ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ ଭିକ ମାଗିବାକୁ ସେଠି ବେପାରୀଟି କିଛି ଅର୍ଥ ତାକୁ ଦେଇଥିଲି ତାପରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀଙ୍କର ବହୁତ ଟାହି ଟାପରା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ପିଲାଟିକୁ।

ପିଲା ଟି ଖୁଣ୍ଟ ଭଳି ଠିଆ ହୋଇ ସବୁ କିଛି ସହି ଯାଉଥିଲେ ସତ କିନ୍ତୁ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲା ଯେ ମୁଁ ଯଦି ଏହିଭଳି ଘରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାନ୍ତି ତେବେ ମୋତେ ସବୁ କଣ ଶୁଣିବା ମିଳିଥାନ୍ତା କି?

ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗରେ ଭାରି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲା ଏବଂ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ବହୁତ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲା।ଶେଷରେ ତାର ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ସହି ନପାରି ଭାଗ୍ୟଦେବୀ ତା ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ,

ତାଙ୍କର ତା' ପ୍ରତି ବହୁତ କୃପା ହେଲା। କିଛି ସାହାଯ୍ୟ ଦେବା ଆଶାରେ ନିଃସହାୟ ବାଳକ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ବାଳକଟିହେଲା। ବାଳକ ଟି ଭାଗ୍ୟଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଚିହ୍ନି ପାରିଲା ନାହିଁ । କିଏ ବୋଲି ପଚାରିବାରୁ ଭାଗ୍ୟଦେବୀ ତାଙ୍କର ପରିଚୟ ଦେଇ "ତୁମକୁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଛି "ବୋଲି କହିଲେ। ତମର କିଛି ମାଗିବାର ଆଛି ତ ମାଗି ପାର କିନ ଗୋଟିଏ ସର୍ତ୍ତ ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ଦାନ କରିବି, ଯଦି ତାହା ଭୂମିରେ ପଡେ, ତେବେ ତାହା ଧୂଳି ହୋଇ ଯିବ । ଯାହା ଧରି ରଖିବ ତାହା ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ହୋଇଯିବ। ଯଦି ଏ ସର୍ତ୍ତରେ ତମେ ରାଜି, ତେବେ ଦାନ କରିବି । ଭାଗ୍ୟଦେବୀଙ୍କ କଥା ନସରୁଣୁ ପିଲାଟି ହଟାତ୍ ହଁ ମାରିଲା ଓ ଛିଣା ମୁଣା ଟିକୁ ଦେଖେଇ ଧରି ଭାଗ୍ୟଦେବୀଙ୍କୁ ଭିକ ମାଗିଲା । ଭାଗ୍ୟଦେବୀଙ୍କ କରୁଣ ଚାହାଣୀରେ ମୁଣାଟି ହଟାତ୍‌ଭରି ଗଲା। ପିଲାଟିର ହସ କହିଲେ ନ ସରେ। ଭାଗ୍ୟଦେବୀ ପଚାରିଲେ; ମୁଣା ତୁମର ଭରିଲା ନା ଆଉ ଦରକାର। ପିଲାଟି ଲୋଭରେ ଆହୁରି ଭରିବାକୁ ନା ଆଉ ଦରକାର। ପିଲାଟି ଲୋଭରେ ଆହୁରି ଭରିବାକୁ ବାକି ଅଛି କହିବାରୁ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଭାଗ୍ୟଦେବୀ ପୁଣି କିଛି ମୁଦ୍ରା ଦେବାରୁ, ମୁଣା ଟି ପୁରା ଛିଡି ଗଲା,ଗୋଟି ଗୋଟି ହୋଇ ମୋହର ତଳେ ପଡିବାକୁ ଲାଗିଲା ଓ ମୁଣାଟି ପୁରା ଛିଡି ଗଲା ଓ ମୁଦ୍ରା ତକ ତଳେ ପଡି ଗଲା। ସର୍ତ୍ତ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ତକ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା। ଭାଗ୍ୟଦେବୀ ଚାଲିଗଲେ। ପିଲାଟି ପୂର୍ବ ପରି ଭିକ ମାଗିଲା । ମା'କୁ ଯାଇ ସବୁ କଥା କହିବାରୁ ସେ କହିଲେ; "ଅତି ଲେମ୍ବୁ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ପିତା"

ସତ ରେ ପିଲା ଟି ଯଦି ନିଜର ଆବଶ୍ୟକ ମୁତାବକ ମୁଦ୍ରା ଆଣିକି ଅସିଥାନ୍ତା, ସେଥିରେ ଦୋକାନ ଟିଏ କିମ୍ବା କିଛି ବି ନିଜର କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଥାନ୍ତା। ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଅସୁବିଧା ରହି ନ ନଥାନ୍ତା.. ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ଭଲ ରେ ଚାଲିଥାନ୍ତେ ମା ପୁଅ.. କିନ୍ତୁ ଅତି ଲୋଭ କରି ସେ ସବୁ ମିଳୁଥିବ ଜିନିଷ କୁ ବି ହରେଇଦେଇଥିଲା।

ସବୁଥିରେ ଠିକ ଯେତିକି ଆବଶ୍ୟକ ସେତିକ କରିବା କଥା ଯେମିତିକି ଅତି ଲେମ୍ବୁ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ପିତା,ବେସିହେଇଗଲେ ଅତିରୁ ଇତି ହେଇଥାଏ।ଆମେ ଯଦି ଜଣକୁ ଅଧୂକ ଗେଲ୍ହା କରିବା ଦିନ ଆସିବ ସିଏ ତୁମ ମୁହଁରେ ଜବାବ ଦବ।ଯାହାକୁ ଯେତିକି ଦରକାର ସେତିକି ଦିଅ ଅଧିକ ଟା..ଖରାପ ନିଜ ପାଇଁ,ସେ ପିଲା ହୁଅନ୍ତୁ ବା ଅନ୍ୟ କେହି।ଏଠି ଭଲ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ,ସବୁ ନଜର ଖରାପ। କାହାକୁ ଭଲ କହିବ ସବୁ ଏଠି ମିଛୁଆ ଠକ।ଭରଷା ବିଶ୍ବାସ ଆଉ ପାଉନି କାହା ଉପରେ ବିଶ୍ବାସରେ ବିଷ ଦେବାକୁ ଏମାନେ ଅନେଇ ବସିଛନ୍ତି।ଏଇତ ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ କି ବିଶ୍ବାସ,ସର୍ବଦା ମନ ମିଶୁଛି ଯୋଉଠି କଥା ହୁଅ ସେଇଟି, ଯିଏ ଶୁଣୁଛି ତାକୁ କୁହ,ଅଯଥାରେ ଗପି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ.ଯାହାକୁ ଯେତିକି ତାକୁ ଦିଅ ସେତିକି,ଅଯଥା କଥାକୁ ଆଉ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା କଥା ନୁହେଁ।

ଅତି ଲେମ୍ବୁ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ପିତା

ଅତି ଲୋଭ ରୁ ସବୁ ଯାଏ