ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ପଦେ-

ବନ୍ଧୁତା ଏକ ପବିତ୍ର ସଂପର୍କ ।ଏହି ସଂପର୍କ ରେ ଥାଏ ଅସମାପ୍ତ ଶକ୍ତି। ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁଟିଏ ଅସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କୁ ସାଧ୍ୟ କରିପାରେ। ବନ୍ଧୁ ଟିଏ ବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ଚଢିପାରେ ସୁଉଚ୍ଚ ହିମାଳୟ ଓ ଲଙ୍ଘିପାରେ ସୁଦୀର୍ଘ ପାରାବାର। ଇତିହାସ ର ଅନେକ ପୃଷ୍ଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ଏହି ପବିତ୍ର ସଂପର୍କ ର ଜ୍ବଳନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ।ଅନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନ କୁ ଅନେକ ସାଙ୍ଗ ଆସିଥାନ୍ତି, ଅନେକ ସମୟ ସ୍ରୋତ ରେ ଭାସି ଯାଆନ୍ତି, ଅନେକ ସମୟ କୁ ଜାବୁଡି ଧରି ଅଟକି ଯାଆନ୍ତି।ଛାତ୍ର ଜୀବନ ରୁ କର୍ମମୟ ଜୀବନ କୁ ଆସିବା ଭିତରେ ଏହି ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଜୀବନ କୁ ରଙ୍ଗୀନ୍ କରିଥାନ୍ତି। ଜୀବନରେ ଛାଡି ଦେଇ ଯାଆନ୍ତି ଅନେକ ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି। ବାସ୍ତବରେ ଏ ଛାତ୍ର ଜୀବନ ମିଳିବା ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ। କଥାରେ ନାହିଁ -

"ମିଳିପାରେ ଅବା ରାଜ ସିଂହାସନ,

ନ ମିଳିବ ଏ ଆଉ ଛାତ୍ର ଜୀବନ।"

ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟ, ମହା ବିଦ୍ୟାଳୟ, ବିଶ୍ବ ବିଦ୍ୟାଳୟ , ଶିକ୍ଷା ଜୀଵନ ର ପ୍ରତିଟି ସୋପାନ ରେ ନୂତନ ବନ୍ଧୁ ସହ ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ ହୋଇ ଥାଏ। ମାତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଜୀବନ ଶେଷ ରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନ ରେ ସଂଘର୍ଷ ର ପବନ ରେ ଉଡି ଯାଆନ୍ତି ନିଃସହାୟ ତୃଣ ଟେ ପରି। ଆଜି ବନ୍ଧୁତା ଦିବସରେ ପୁନର୍ବାର ସେହି ଅତୀତ କୁ ଫେରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିବା । ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ବିତାଇଥିବା ପ୍ରତିଟି ସ୍ମୃତି କୁ ଦୋହରାଇବା ଅସମ୍ଭବ। ତେଣୁ ଅତୀତ ର କିଛି ଟା ସ୍ମୃତି ର ପୁଣିଥରେ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବା ଏବଂ ଫେରିଯିବା ସେହି ଅଭୁଲା ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ.............

ଦିଦି ଙ୍କ ଘରକୁ ପଥର ଛଟା-

ଏ ସମୟ ହେଉଛି ବିଦ୍ୟାଳୟର ଶେଷ ବର୍ଷ ଅର୍ଥାତ୍ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ରେ ପଢ଼ୁଥିବା ର ସମୟ। ସେତେବେଳେ ହାଇସ୍କୁଲ ରେ ପଢିବା ସମୟରେ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଦିନ ପାଞ୍ଚ କିମି ଦୂର ସ୍କୁଲ୍ ଯାଉ ଏବଂ ଫେରିବା ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନ କୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ ଯାଉ, ଯାହା ଘର‌ଠାରୁ ତିନି କିମି ଦୂର। ଟ୍ୟୁସନ୍ ଯିବା ବାଟରେ ପଡେ ପ୍ରମିଳା ଦିଦି ଙ୍କ ଘର। ଦିଦି ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ବାମୀ ଥିଲେ ଉଭୟ ଶିକ୍ଷକ । ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହରରେ ରହି ପାଠ ପଢେ ତେଣୁ ଦିଦି ଏବଂ ସ୍ବାମୀ ଏହି ଗାଁ ରେ ରୁହନ୍ତି। ସଡକ ପାଖରେ ତାଙ୍କ ଘର। ଦିଦି ଥିଲେ ଭାରି କଞ୍ଜୁସ୍ । ଭଲରେ ଗଣ୍ଡେ ଖାଇଵାକୁ ବି ସାହସ ହୁଏନି ବୋଧୁଏ। ସଡକ କୁ ଲଗେଇକି ଗୋଟେ ବାଡ ପୋତି ଦିଅନ୍ତି ସବୁଵେଳେ। ଏବଂ ସଡକ ଉପରେ ଗୋଟେ ବଡ ପଥର ରଖି ଦିଅନ୍ତି। ଯଦି ଆମେ ପଚାରୁ ଦିଦି ଆମେ ଏହି ରାସ୍ତାରେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ରୁ ଫେରୁ , ଅନ୍ଧାରରେ ଦେଖା ନ ଯିବାରୁ ଆମେ ଏଠାରେ ହାବୁଡିକି ପଡିଯାଉ। ମାତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ରେ ଦିଦି କୁହନ୍ତି ଏଟା ମୋ ଜାଗା। ମୋ ଜାଗା ଠୁ ଦୂରରେ ରୁହ।

ଦିନେ ଆମେ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲୁ ଏ ବାଡ ଭାଙ୍ଗିବା ଏବଂ ପଥର କୁ ଫୋପାଡି ପଳେଇବା। ସେ ଦିନ ରାତି ରେ ଫେରିଲା ବେଳେ ସେଇଆ କଲୁ । ବାଡ ଭାଙ୍ଗିଲୁ ଏବଂ ପଥର କୁ ତାଙ୍କ ଘର ଭିତରକୁ ଛାଟି ଦଉଡି ପଳେଇଲୁ।

ମାର୍ ଡିଆଁ -

ଏ ସମୟ ହେଉଛି ହାଇସ୍କୁଲ ଯିବାର ସମୟ। ପ୍ରତିଦିନ ସଂନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ଙ୍କ ସହ ବାହାରିଯାଉ ଟ୍ୟୁସନ୍। ମୋର ଅତି ନିକଟତର ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ଥିଲେ ବୁଧିଆ ଓ ଲିଙ୍କୁନ୍ । ଦୁଇ ଜଣ ଆମ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି।ମିଶି କରି ଟ୍ୟୁସନ୍ ଯାଉ। ଦିନକର କଥା ଲିଙ୍କୁନ୍ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ବୁଧିଆ ଘରକୁ ଆଗୁଆ ଚାଲି ଆସିଥିଲା। ଆମେ ବସିକି ଲିଙ୍କୁନ୍ କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଉ। ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ କହିଲି ଚାଲ ଲୁଚିକି ରହିବା , ଯେତେବେଳେ ଲିଙ୍କୁନ୍ ଆସିବ ଡେଇଁ ପଡିବା ,ତାକୁ ଡରେଇବା।

ଦୁଇ ଜଣ ଯାଇ ଗୋଟେ ଅନ୍ଧାରିଆ କାନ୍ଥ ପାଖରେ ଠିଆ ହେଇଗଲୁ । କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା ପରେ ଟର୍ଚ୍ଚ ଲାଇଟ୍ ପଡିବାର ଦେଖାଗଲା। ଆମେ ସତର୍କ ହୋଇଗଲୁ।‌

ଯେତେବେଳେ ଲିଙ୍କୁନ୍ କାନ୍ଥ ପାଖ ହେଲା ବୁଧିଆ ଓ ମୁଁ ମିଶିକରି ତା ଉପରକୁ ଡିଆଁ ମାରି ଦେଲୁ। ସବୁ ଦୁଲ୍ ଦାଲ୍ ହୋଇ ପଡିଲୁ। ସେ ପୁରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା। ଟର୍ଚ୍ଚ ମାରି ଭଲ ଭାବେ ଦେଖେ ତ ସେ ଲିଙ୍କୁନ୍ ନ ଥିଲା। ଆମ ଘର ପାଖ ଗୋଟେ ଛୁଆ କୁ ପର୍ସନାଲ୍ ଟ୍ୟୁସନ୍ କରିବାକୁ ଆସୁଥିବା ଜଣେ ସାର୍। ଲିଙ୍କୁନ୍ ଭାବି ଆମେ ସାର୍ ଙ୍କ ଉପରକୁ ଡିଆଁ ମାରି ଦେଇଥିଲୁ।

ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନରେ ଥାଳି ଫିଙ୍ଗା -

ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପଢିବା ବେଳେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ କଥାରେ ରାଗିବା , ମରା ମରି କରିବା , ବେଳେ ବେଳେ ଖରାପ ଭାଷା ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ଥିଲା। ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନଥିଲେ ବି ମୁଁ ଏବଂ ମୋର କିଛି ସାଙ୍ଗ ମାନେ ମିଶି ପ୍ରତିଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ଖାଉ। ଯଦି ନ ଦିଆ ଯାଏ‌, ତେବେ ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇବାରେ ବଡ ହଇରାଣ କରୁ । ସେଥିପାଇଁ ରୋଷେଇଆ ଆମକୁ ଆଗୁଆ ଖାଇବା ଦେଇ ଦିଅନ୍ତି। ଖାଇବା ପାଇଁ ଥାଳି ଧରି ଧାଡିରେ ଠିଆ ହେଉ। ଠିଆ ହେଲା ବେଳେ ବି ପେଲା ଠେଲା ଲାଗୁ। ମୋ ପଛ ରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ପିଲା ଯଦି ମୋତେ ପେଲି ଦିଏ ମୁଁ ଜାଣି ଜାଣି ଆଗକୁ ଅଧିକା ପେଲି ଦିଏ। ଦିନକର କଥା ଆମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ର କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସାର୍ ଏହା କରୁଥିବାର ମୋତେ ଦେଖିଦେଲେ। ମୋତେ ଖାଇବା ଦିଆ ଯାଉଛି ,ସେହି ସମୟରେ ଗୋଟେ ମନ୍ଦାର ଡାଳ ଭାଙ୍ଗି ଦଉଡି ଆସିଲେ ମୋ ଆଡକୁ। ଆଉ ମୋତେ ଦୁଇ ଚାରି ପାହାର ପିଟି ପକେଇଲେ। ଥାଳି ରେ ଭାତ ବଢା ସରିଥିଲା , ସେଇ ଥାଳି ସହ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲି ତାଙ୍କ ଉପରକୁ।

କଣ ଆଉ ହେବ ? ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପାଖକୁ ନିଆ ଗଲା । ବାହାର କରିଦେବା ପାଇଁ ଅନେକ ଧମକ ଚମକ ଦିଆଗଲା। ସ୍କୁଲ୍ ରୁ ବାହାର କରିବା ପାଇଁ ବୋଧେ ଏହା ଚତୁର୍ଥ ଥର ଧମକ ଥିଲା ।

ଆମ୍ବ ଗଛରେ ମାଙ୍କଡ -

ଖରା ଦିନିଆ ଆମ୍ବ ପାଚିବା ସମୟ ।ବୁଧିଆ ଘର ତୋଟା ରେ ଆମ ଦିନ ସାରା ର ସମୟ କଟୁଥିଲା। ବୁଧିଆ ମାଆ ଙ୍କ ର ମୁଁ ଭାରି ପ୍ରିୟ ଥିଲି। ବୁଧିଆ ସହ ସାଙ୍ଗ ରେ ପାଠ ପଢୁ , ଖେଳୁ ଏବଂ ଆମ୍ବ ଗଛରେ ଚଢି ମଧ୍ୟ ଆମ୍ବ ବିଛେଇ ଖାଉ। ଶେଷ ରେ ବୁଧିଆ ମାଆ ସୁସ୍ବାଦୁ ରୋଷେଇ କରିଥାଏ ତାହାକୁ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଖାଉ। ପୁଣି ତୋଟା ରେ କିଛି ସମୟ ରହି ଘରକୁ ଫେରିଆସୁ। ଦିନକର କଥା ବୁଧିଆ ଓ ମୁଁ ଚଢିଥାଉ ଆମ୍ବ ଗଛରେ । ବଡ ବଡ ପାଚିଲା ଆମ୍ବ ତୋଳି ପକେଟ୍ ରେ ପୁରେଇ ଥାଏ। କେଜାଣେ କେଉଠି ଥିଲେ ଦଳେ ମାଙ୍କଡ ଆସିଲେ ।ଗଛ ସାରା ଡିଆ ହୁମ୍ପା ମାରୁଥିଲେ। ବୁଧିଆ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଓହ୍ଲେଇ ପଡ଼ିଲା। ମୁଁ କଣ ଓହ୍ଲେଇ ପାରୁଛି!! ମୁଁ ମାଙ୍କଡ଼ କୁ ଦେଖୁଛି ଆଉ ମାଙ୍କଡ ମାନେ ମୋତେ ଦେଖୁଛନ୍ତି।ଦୁଇଟା ମାଙ୍କଡ ଆସିଲେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଡିଆ ମାରିଦେଲେ। ମୁଁ ଟଳ ମଳ ହୋଇ ଖସି ଆସୁଥିଲି।ବୁଧିଆ ଆସିକି ଧରି ପକେଇଲା ଓ ଧିରେ ଧିରେ ତଳକୁ ଓହ୍ଲେଇ ଆଣିଲା। ଯେତେବେଳେ ବି ମାଙ୍କଡ ଦେଖୁଛି ସେହି କଥା ମନେ ପଡି ଯାଉଛି।

ବୁଢୀ ମୁଣ୍ଡରେ ବାଜିଲା ବଲ୍ -

ଖରା ଦିନ ଛୁଟି ଆରମ୍ଭ ହେଲା ମାତ୍ରେ ପ୍ରତିଦିନ ଅପରାହ୍ନରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ କ୍ରିକେଟ୍ ଖେଳ। ଗାଁ ରେ ଛୋଟ ପଡିଆ ରେ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ ସର୍ଟ ଖେଳୁ। ସେ ପଡିଆ ଚାରି ପଟେ ଘର। ତେଣୁ ଖେଳିଲା ବେଳେ ବଲ୍ କାହାର ନା କାହାର ଘର ଭିତରକୁ ଯିବା ସ୍ବାଭାବିକ୍। ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଭିଯୋଗ । କାହାର ଝରକା ଭାଙ୍ଗିଲା ତ କାହା କାନ୍ଥ ର ରଙ୍ଗ ଝଡିଲା ।ଏସବୁ କଣ ଖାତିର୍ କରାଯାଏ। କ୍ରିକେଟ୍ ଖେଳ ପାଇଁ ସବୁ ଗାଳି ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ହେଲେ ଗୋଟେ ଦିନ ଅଧିକ ରୁ ଅଧିକ ହୋଇଗଲା। ବ୍ୟାଟିଂ କରୁଥିବା ବେଳେ ବଲ୍ ଟିକୁ ଜୋର୍‌ ପିଟି ଦେଲି । ସେ ବଲ୍ ସିଧା ଯାଇ ବାଜିଲା ଗୋଟେ ବୁଢୀ ର ମୁଣ୍ଡ ରେ। ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ରକ୍ତ ଜୁଡୁ ବୁଡୁ। ସାଙ୍ଗ ମାନେ ମିଶି କରି ନେଇଗଲୁ ଗାଁ ସରକାରୀ ଚିକିତ୍ସାଳୟ କୁ। ବ୍ୟାଣ୍ଡେଜ୍ କରି ଆଣିଲୁ। ସେ ଦିନ ବହୁତ ମାଡ ଖାଇଥିଲୁ। ବାପା ମୋ ବ୍ୟାଟ୍ ନେଇ ଚୁଲି ରେ ପୁରେଇ ପୋଡି ଦେଇ ଥିଲେ।

ମୁଗ ଚୋରି -

ଦିନକର କଥା ସ୍କୁଲ୍ ରୁ ଫେରିବା ସମୟରେ ଦେଖିଲୁ ରାସ୍ତା ପାଖ ବିଲ ରେ ମୁଗ ଚାଷ ହେଇଛି। ଅଟକିଗଲୁ ସାଇକେଲ୍ କୁ ରାସ୍ତା ରେ ଠିଆ କରେଇ ବିଲ ପାଖକୁ ଆସିଲୁ । ହେଲେ ସେହି ବିଲ ର ଚାରିପଟେ ଲୁହା ତାର ବନ୍ଧା ବାଡ କରା ଯାଇଥିଲା। ମୋ ସହ ଲିଙ୍କୁନ୍ ଓ ବୁଧିଆ ବି ଥିଲେ। ବିଲରେ ପସିବା ପାଇଁ ବାଟ ଖୋଜିଲୁ ,ହେଲେ ଚାରିପଟେ ବନ୍ଦ ଥିଲା। ସେଇଠୁ ଧିରେ ଧିରେ ଲୁହା ତାର ମଝିରେ ଶୋଇକି ବିଲରେ ପସିଲୁ ।ବିଲରେ ପସି ମନ ଭରିକି ମୁଗ ଖାଇଲୁ । ଆହୁରି ବହୁତ୍ ପକେଟ୍ ରେ ପୁରେଇଲୁ ରାସ୍ତା ରେ ଖାଇ ଖାଇ ଆସିମୁ ବୋଲି। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେତେବେଳେ ଜମିର ମାଲିକ ଆସି ପହଞ୍ଚିଗଲା । ଆମକୁ ଡାକ ଛାଡିଲା କିଏ ସେ ବିଲରେ ପସିଛି। ମୁଁ ଓ ବୁଧିଆ ଟିକେ ଡେଙ୍ଗା ଥିଲୁ ।ଆମେ ଦୁଇ ଜଣ ଉଚ୍ଚ ଡିଆଁ ମାରି ବାଡ ପାରି କରିଦେଲୁ। ହେଲେ ଲିଙ୍କୁନ୍ ଟିକେ ଗେଡା ଥିଲା। ସେ ବାହାରି ପାରୁ ନଥିଲା। ସେ ଶୋଇ ଶୋଇ ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା କିନ୍ତୁ ତାର ଜାମା ଟି କଣ୍ଟା ରେ ଲାଗିଗଲା ।ଜାମା ଚିରିବା ସହ ପିଠି ବି ଫାଳେ ଚିରିଗଲା। ସେଦିନ ଧରା ପଡିବାରେ ବଞ୍ଚି ଗଲୁ ସିନା , ସେ‌ଦିନଠୁ ଆମେ ଲିଙ୍କୁନ୍ କୁ ଖଣ୍ଡା ଚିହ୍ନ ବୋଲି ଚିଡାଉ।

ଝିଅ ପାଇଁ ଟଭା ଚୋରି -

କଥାରେ ନାହିଁ ପିଲାଟିଏ ଷଷ୍ଠ ରୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ। ମୁଁ ବି ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲି , କେବଳ ମୁଁ ନୁହେଁ ମୋ ବାକି ସାଙ୍ଗ ମାନେ ମଧ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ମିଶି କରି ଗୋଟିଏ ଝିଅ କୁ ଭଲ ପାଉଥିଲୁ। ସେ ଏମିତି ବି କଉ ବିଶ୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ନ‌ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ଆମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ର ସେହି ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଯାହା ବି କହୁଥିଲା ଆମେ ମାଲିକ ର ସେବକ ଭଳିଆ ସବୁ କିଛି ମାନୁଥିଲୁ। ଯଦି ସେ ଥରେ ଆମକୁ ଦେଖି ନଉଥିଲା ଆମର ଖୁସି କହିଲେ ନ‌ସରେ। ଦିନେ ମୋତେ ଡାକିଲା କହିଲା ମୋର ଟଭା ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି। କେଉଁଠୁ ଆଣ ତ!!

ମିଶନ୍ ମିଳିଗଲା ଟଭା ଆଣିବାକୁ। ମୁଁ ଏକା ଏ ମିଶନ୍ ରେ ନଥିଲି , ମୋର ଆହୁରି ପନ୍ଦର ଜଣ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଖେଳ ଛୁଟି ରେ ବାହାରିଗଲୁ , ସ୍କୁଲ୍ ପାଖ ରାସ୍ତା ଦେଇ କିଛି ବାଟ ଯିବା ପରେ ଜଣଙ୍କ ବାଡିରେ ଗୋଟେ ଟଭା ଗଛ ରହିଛି। ସେଠାକୁ ଗଲୁ। ହେଲେ ସେଠି ଯାଇ ଦେଖେ ତ ଟଭା ଗଛ ଚାରିପଟେ ଖାଲି କାଦୁଅ ।ବର୍ଷା ଦିନ ରେ ସେ କାଦୁଆ ସବୁ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଯେମିତି ହାତ ଠାରି ଡାକୁ ଥିଲେ।କିଛି ସମୟ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲୁ। କଣ କରିଵୁ କଣ କରିବୁ ଠିଆ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲୁ। ଶେଷରେ ମୁଁ କହିଲି ରେବତୀ ପାଇଁ କିଛି ବି କରିବି ।ଏହା କହି ପଶି ଗଲି କାଦୁଅ ରେ । ମୋ ପଛରେ ଅନ୍ୟ ମାନେ ମଧ୍ଯ ପଶି ଗଲେ। ପେଲା ଠେଲା ରେ ସବୁ ପଡିଲୁ ସେହି କାଦୁଅ ରେ। ସେଦିନ ବୋଧେ ରେବତୀ ନିଶା ଓ ତାର ସେବକ ନିଶା ର ଶେଷ ଦିନ ଥିଲା। ଆଜି ସେ ବିବାହିତ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରୁଛି। ତଥାପି ଯେତେବେଳେ ବି ତା ଫୋଟ ଦେଖିନିଏ, ମନେ ପଡିଯାଏ ସେହି ସମୟ‌ର ଦୃଶ୍ୟ।

ଏ ସାଙ୍ଗ ମାନେ ଜୀବନ ର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ବଳ ସତେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ବିନା ଜୀବନ ତାର ସାର୍ଥକତା ହରାଇ ଦିଏ। ସେହି ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତା ଦିବସରେ ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଶୁଭକାମନା।

__________________________________________________________________________________

ସୌମ୍ୟ ରଞ୍ଜନ ରାୟ

ଭୂୟାଁ ଉଆସ, ଗୁଆମାଳ, ଭଦ୍ରକ

ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କ ସହିତ ବିତାଇଥିବା ସ୍ମରଣୀୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ || Friendship Day Special

ରଙ୍ଗହୀନ ଜୀବନ କୁ ରଙ୍ଗମୟ କରିଥିବା ସେହି ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତି ରୂପକ ସାଗରରେ ଲମ୍ଫ ଦେବା ଓ ନିଜକୁ ବୁଡେଇ ଦେବା।