ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ, ଏହା ଜୀବନର ଏକ ଅବିରତ ଯାତ୍ରାର ଶେଷ ପଦକ୍ଷେପ। ଯୁବାବସ୍ଥାର ଉତ୍ସାହ, ଅଭିଳାଷା ଓ ସଫଳତାର ଶୂନ୍ୟତା ବୋଧ, ଏକ ନିରାବତାର ଭାବନା ସହ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ନିଜର ପଦଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି ଯାଏ। ମାନବ ଜୀବନର ଏହି ଚରଣ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ, ଅନେକ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ସାକ୍ଷୀ। ଏଠି ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ — ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ କିଏ ପାଇଁ ବୋଝ ହୋଇଯାଏ?

(୧) ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ଆଗମନ

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ହେଉଛି ଜୀବନର ଏକ ଅବିଚଳ ଅଂଶ। ଦେହ ଆସ୍ଥାଶୁନ୍ୟ ହୁଏ, ଅଂଗଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ, ଚାଳ ଧୀର ହୁଏ, ଓ ଚିନ୍ତାଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହୁଏ। ଜଣେ ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମନିର୍ଭରତା ହରାଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଭାର ଭାବେ ଆସିଥାଏ। ଏକ ସମୟରେ ସେହି ମଣିଷ ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଅଧାର ଥିଲେ, ଏବେ ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ବୋଝ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଥାନ୍ତି।

(୨) ସ୍ନେହର ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା

ସେହି ସମୟରେ, ସନ୍ତାନମାନେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଘରେ ଥିଲେମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାଗୁଡ଼ିକୁ ଅବହେଳା କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଅଣଦେଖା ଏବଂ ଅସ୍ମରଣ ହେଉଛି ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ପ୍ରକୃତ ବୋଝ। ପରିବାରର ଭିତରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ଏକାକୀ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହା କେବଳ ଦେହର ଦୁଃଖନୁହେଁ, ମନର ଦୁଃଖ ପାଇଁ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଅଧିକ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଯାଏ।

(୩) ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ଓ ଅପେକ୍ଷା

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଆସିଲେ, ଅତୀତ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ମନରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠେ। ଯୁବାବସ୍ଥାର ମଧୁର ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ସେହି ସମୟର ସଫଳତା ଏକ ମୃଗମାରିଚିକାର ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ଅନେକ ଭଳି ଅପେକ୍ଷା ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଫଳ ଅନେକ ସମୟରେ ତାହାର ଅନୁପସ୍ଥିତି ନେଇ ଅସନ୍ତୋଷ ଦେଖାଏ। ଏହି ଅପେକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ମନକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଆଘାତ ଦେଇଥାଏ।

(୪) ଅସୁସ୍ଥତା ଓ ଶାରୀରିକ ଦୁଃଖ

ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଦେହର ବିଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼େ। ଗୋଡ ହାଡ଼, ଅସ୍ଥିର ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ରବଣଶକ୍ତିର ହ୍ରାସ ଏବଂ ଦିନକୁ ଦିନ ତିବ୍ର ହେଉଥିବା ଅସୁସ୍ଥତା ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଏକ ବୋଝର ଭାବେ ଅନୁଭବ କରେ। ଶାରୀରିକ କ୍ଷୀଣତା ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦିନକୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ କରିଥାଏ।

(୫) ସମାଜର ଅବହେଳା

ଆଜିର ସମାଜରେ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦେଖାଶୁଣା ଦେବାର ଧାରଣା କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଏ। ସମାଜର ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ଦୂର୍ବଳ ଏବଂ ଅନାବଶ୍ୟକ। ସେମାନଙ୍କ ବିଚାର ଏବଂ ଅନୁଭବକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ। ଏହି ଅବହେଳା ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମନକୁ ଆଘାତ ଦେଉଥାଏ।

(୬) ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମର ଦିନ

ପରିବାରରେ ସ୍ଥାନ ନରମିଲେ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଉଥିବା ଭଲପାଇବାକୁ ମନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି। ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମର ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଏକାକୀ ଓ ମନୋବଳ ହୀନ ହୋଇ ଦିନ କାଟନ୍ତି।

ପରିଶେଷରେ

ଜୀବନର ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଥିବା ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଅଭିଜ୍ଞତାର ସମୟ। ସମାଜ ଏବଂ ପରିବାର ଭାବେ ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା ନକରି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଭଲପାଇବା ଦେବା। ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ କେବେଠି ଏକ ଭାର ହେଉନା କାହିଁକି , ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନର ଶେଷ ପ୍ରଭାତ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରେମ, ସମ୍ମାନ ଓ ସହଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ କରିପାରିବା।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ଯର ବୋଝ

ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ଯର ବୋଝ