ବର୍ଷାରାତି : ଅଳ୍ପ ସମୟର ସାଥୀ ଭାଗ (୩) ଶେଷ ଭାଗ

ଶୁଣିବ ଶୁଣିବ ଅଜୟ ! ରୀତି ପୁର ଗାଁ'ର ଝିଅ ମୁଁ ! ଗାଁ'ର ଅବସ୍ଥା ଏତେ ଭଲ ନୁହେଁ । ଗାଁ'ର କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଭଲ ନୁହେଁ, ମୋ ବାପା ସେଇ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ । ତଥାପି ମୋ ପଢ଼ାପଢ଼ିରେ କୌଣସି ଊଣା କରିନଥିଲେ । ତାଙ୍କରି ପ୍ରେରଣାରୁ ସ୍କୁଲ୍ ସମୟରୁ ମୋଧବି ଛାତ୍ରୀ ଥିଲି । ପାଠକୁ ହିଁ ମୋ ଜୀବନ ବୋଲି ଆଦରି ନେଇ ଥିଲି, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ପିତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ଦୁଃଖର ବୋଝ ଟି ହଟାଇ ଦେବାକୁ ହେଲେ ପୁଣି ଥର ବାପା ଦୁଃଖ ରେ ରହି ଗଲେ କଣ୍ଠ ବାଷ୍ପ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆସୁଥାଏ ବନ୍ଦନାର ପୁଣି କହି ଚାଲିଲା, ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ ରଖି ଆଖିରେ ଆଖିଏ ଲୁହ ରଖି ଏଇ ବିଶ୍ଵ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମୋର ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ମୋତେ ଏଇ ସହର ରେ ଏକେଲା ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯାଇଥିଲେ । ଘରେ ମାଆ ଓ ସାନ ଭାଇ । ସାନ ଭାଇର ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଇ ବିଶ୍ଵ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପଢି ଭଲ ଚାକିରୀ ନିମନ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି । ହେଲେ ମୋର ସେଇ ଖୁସି ରେ ଗ୍ରହଣ ଲାଗିଗଲା । କଲେଜ୍ ପ୍ରଥମ ଦିନ ଆସୁ ଆସୁ ତୁମ ସହ କ୍ଲାସ୍ ରୁମ୍ ସାମ୍ନା ରେ ଅଜାଣତରେ ଧକ୍କା ହୋଇଗଲା । ଲାଜକୁଳା ସ୍ଵଭାବ ତୁମର ! ଥରୁଟିଏ ନ ଚାହିଁ ଚାଲି ଗଲ । ପାଠ କୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଝିଅଟି ବି ତା'ର ସହପାଠୀ ପ୍ରେମ ରେ ପଡ଼ିଯିବ, ତାହା ମୋ ଭାବନା ର ବାହାରେ ଥିଲା । ମୁଁ ଜାଣିନି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି କାହିଁକି ଆକର୍ଷିତ ହେଲି ! ତୁମ ସରଳତା, ନିରୀହ ପଣ ମୋତେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଟାଣି ନେଇଥିଲା । ମୋତେ ନୁହେଁ, ଶ୍ରେଣୀର ଅନେକ ଛାତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ! ଇର୍ଷାରେ ଜଳୁଥିଲି ମୁଁ, ହେଲେ ଏସବୁ ତୁମେ ଜାଣିବା ଆଗରୁ ସବୁ ସରିଗଲା । ସେଦିନ ପ୍ରଥମ ଦିନ ଥିବାରୁ ରଜିତ୍ ସାର୍ କ୍ଲାସ୍ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ପରିଚୟ ପଚାରନ୍ତି । ହେଲେ ମୁଁ କଣ ତୁମ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଥିଲି ଅଜୟ ? ମୋତେ ରଜିତ୍ ସାର୍ ଏପରି ଚାହିଁ ରହିଲେ ଯାହା ମୋ ପକ୍ଷେ କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ସେବେଠାରୁ ଯେତେବଳେ କ୍ଲାସ୍ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ମୁଁ ତଳକୁ ମଥା ପୋତି ବସେ । ସେ ମୋ ଚୁପ୍ ରହିବାର ସୁଯୋଗ ନେଇ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସି କାନ୍ଧ ଉପରେ ହାତ ରଖୁଥିଲେ ‌ତ କେତେବେଳେ ଗାଲ ଆଉଁସି ଦେଇ ଚାଲି ଯାଉଥିଲେ ! ୟେ କଣ ଥିଲା ଅଜୟ ? ପାଠ ବତାଇବା ବାହାନାରେ ମୋତେ ଓ କେତେଜଣ ବନ୍ଧୁ ଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଫିସ ରୁମ୍ କୁ ଡାକି ନେଇଥିଲେ, କୌଣସି ବାହାନା କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ଯିବା ପାଇଁ କହିଥିଲେ । ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ତାଙ୍କ ଅସଲି ମୁଖା, ଦୁଷ୍କୁର୍ମ ଉଦ୍ୟମ କରିବାରୁ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲି ମୁଁ । ସବୁ ପିଲା ଚାଲି ଆସି ଆମ ଦୁହିଁକୁ ଦେଖି ନେଇ ଭାବିଲେ ଆମ ଭିତରେ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ଅଛି । ଯାହା କଲେଜ୍ ସାରା ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ଥିଲା । ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ସାର୍ ଙ୍କ ଗାଲରେ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡା ଟିଏ ବସାଇବା ପାଇଁ, କିଛି ବି ସମ୍ଭବ ହେଲାନି କାରଣ ଝିଅଟିଏ ମୁଁ ! ସାର୍ ଙ୍କୁ ନାମରେ କିଛି କହିଥିଲେ ହୁଏ ତ ମୋତେ ସମସ୍ତେ ଉପହାସ କରି ଥାନ୍ତେ ! ଘରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଇ ନଥିଲି କାରଣ ବାପା ପଢ଼ାପଢ଼ି ବନ୍ଦ କରି ଦେଇ ଥାନ୍ତେ, ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଦେଖିଥିବା ସ୍ବପ୍ନ ଗୁଡ଼ିକ ପୁରା ହୋଇ ନଥାନ୍ତା । ଠିକ୍ ଆଜିକୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳେ ଏଇ ଭଳି ବର୍ଷାରାତିରେ କାହାକୁ ନ ଜଣାଇ ଘରକୁ ଚାଲି ଆସିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି, ହେଲେ ଆଜି ଭଳି ସେଦିନ ବସ୍ ଟି ମିସ୍ ମଧ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲି । ଉପୟାହୀନ ହୋଇ ହଷ୍ଟେଲ କୁ ଫେରି ଯାଉଥାଏ । ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ରଜିତ୍ ସାର୍ ତାଙ୍କ କାର୍ ଅଟକାଇ ମୋ ଆଗରେ ଠିଆ ହେଲେ, ଅତି ନିକଟରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଇଗଲି ଆଉ ତା' ପରେ.....

     ଏତିକି ବେଳେ ବର୍ଷାର ବେଗ କମି ଯାଇଥିଲା । ଅଜୟ ତା'ର ହାତଘଣ୍ଟାକୁ ଅନାଇ ଦେଖିଲା ସମୟ ରାତି ସାଢ଼େ ଦୁଇ । ଓଃ, ବନ୍ଦନା ଆମେ ସେତେବେଳୁ କଥା ହେଉଛୁ ଯେ ବର୍ଷା କେତେବେଳୁ ଛାଡ଼ିଲା ସେକଥା ଆମକୁ ଅଜଣା ! ବାକି ତକ କଥା କାଲି ମୋତେ ଫୋନରେ କହିଦେବ, ଆଉ ରାଜିତ ସାର୍ ଙ୍କୁ ମୁଁ ଏକଥା କାଲି ନିଶ୍ଚୟ ପଚାରିବି କାରଣ ମୋତେ ଲାଗୁଛି ତୁମକୁ ସେ କ୍ଷମା ମାଗିନେବେ । ଏଇ ନମ୍ୱର୍ ଟି ରଖ ନିଅ ମୋ ଫୋନ ରେ ତୁମ ନମ୍ୱର୍ ଟି ସେଭ କରିଦିଅ । ବନ୍ଦନା ନମ୍ୱର୍ ଟି ସେଭ୍ କରିସାରିବା ପରେ ଅଜୟ କହିଲା, ଆଉ ହଁ ରହିଲା ତୁମ ଭଲ ପାଇବା ! ଶୁଣ ବନ୍ଦନା ତୁମେ ପ୍ରଥମରୁ କହିଛ ତୁମ ଭାଇ ଓ ଘର ପାଇଁ କିଛି ବି କରିବାର ଅଛି । ତେବେ ମୋ କଥା ରଖ ମୋ ଦ୍ଵାରା ସେ ଭଲ ପାଇବା ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ତଥାପି ଆମେ ଭଲ ସାଥି ହୋଇ ପରିବା । କ'ଣ ତୁମେ ମୋ କଥାରେ ଏକମତ ତ ? କାଲି ଠାରୁ ନିୟମିତ କଲେଜ୍ ଆସ ! ଆସ ବାଇକ୍ ପଛରେ ବସ ମୁଁ ତୁମକୁ ହଷ୍ଟେଲ ରେ ଛାଡ଼ିଦେବି । ଅଜିତ ଓ ବନ୍ଦନା ବାଇକ୍ ରେ ବସି ଯାଉଥିବା ବେଳେ ବନ୍ଦନା ଏକ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଘର ନିକଟରେ ଗାଡ଼ି ରଖିବା ପାଇଁ କହିଲା । "କଣ ହେଲା ଏଠାରେ କ'ଣ କରିବ ଗାର୍ଲ୍ ହଷ୍ଟେଲ ପାଖରେ ଛାଡ଼ିଦେବି ଆସ ।"

-" ନା ମୁଁ ଆପେ ଯାଇ ପାରିବି ! ତୁମେ ଯାଇପର ।"
-" ଆରେ ସେମିତି ମୋ ପକ୍ଷେ ଠିକ୍ ହେବନି ।"
-" କହିଲି ପରା ! ତୁମେ ଚାଲି ଯାଅ ଏଠୁ ।"
-" ଠିକ୍ ଅଛି, ଯାହା ତୁମର ଇଚ୍ଛା ।"
   ବନ୍ଦନା କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଅଜୟ ହଷ୍ଟେଲ କୁ ଆସି ତା' ସାଙ୍ଗ ଦେହର ତାପମାତ୍ରା ମାପି ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ରେ ଶୋଇପଡେ । ସକାଳ ନଅରୁ ଉଠୁ ଉଠୁ ତା'ର ସାଙ୍ଗ ମାନେ କହି ଉଠିଲେ " ଜାଣିଛୁ ଅଜୟ କି କାଣ୍ଡ ହୋଇ ଯାଇଛି "।
-"କଣ"
-" ରଜିତ ସାର୍ ଙ୍କ ସନ୍ଦେହଜନକ ମୃତ୍ୟୁ । କିଏ ମାରିଛି କି କେମିତି ମଲେ କେହି କହି ପାରୁ ନାହାନ୍ତି ।"
-" କଣ, କେତେବେଳେ ଏସବୁ ?"
-" ହଁ ଦେଖୁନୁ ନ୍ୟୁଜ୍ ସବୁ, ଗତ କାଲି ରାତି ରେ କେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଥିଲେ ଏକ ବସ୍ ଷ୍ଟପ୍ ର ଟିକେ ଆଗକୁ ଥିବା ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଘରୁ ତାଙ୍କ ଶବ ଉଦ୍ଧାର ହେଇଛି ।"

   ନ୍ୟୁଜ ରେ ରିପୋର୍ଟର ଜଣକ କହୁଥିଲେ -" ଆର୍.ଏମ୍ ବିଶ୍ଵ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗ ର ଅଧ୍ୟାପକ ତାଙ୍କ ବିଭାଗର ବିଭିନ୍ନ ଛାତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ମାରି ଏହି ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଘରେ ଜାଳି ଦେଇଛନ୍ତି ! ସେଥି ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକ ହାଡ଼ କଙ୍କାଳ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି । କଙ୍କାଳ ଟି ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳର ବୋଲି ଅନୁମାନ କରା ଯାଉଛି ।" ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା ଝିଅ ମାନଙ୍କ ପରିବାର ଲୋକ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ଝିଅ ମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହୁଥିଲେ । ଗୋଟିଏ ପରିବାର ଓ ଫଟୋ ଟିଏ ଦେଖି ଅଜୟ ଚମକି ପଡ଼ିଲା । ଝିଅଟିର ଫଟୋ ତଳେ ଲେଖା ହୋଇଥିଲା "ବନ୍ଦନା ରାଉତ ରାୟ" । ଝିଅଟିର ମୁହଁ ଅବିକଳ ସେଇ ବନ୍ଦନା ପରି ଥିଲା ଯାହାକୁ ସେ ଗତକାଲି ବର୍ଷା ରାତିରେ ଭେଟି ଥିଲା । ବନ୍ଦନା ର ବାପା କହୁଥିଲେ -" ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଖୁସି ଥିଲା ଆମର, ସେ ଯିବା ପରଠୁ ଖୁସି ହଜି ଯାଇଛି । ଚାକିରି ଖଣ୍ଡେ କରିଥିଲେ ଏ ପରିବାର ଚଲେଇ ଥାଆନ୍ତା । ହେଲେ କଲେଜ୍ ଆଡ଼ମିଶନ କରିବାର ତିନି ମାସ ଭିତରେ ତା'ର ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ଶୁଣି ଆମର ବିଶ୍ୱାସ ହେଉ ନଥିଲା । ହତ୍ୟାକାରୀ କିଏ ଜାଣିପାରିଲି ନାହିଁ, ଆଜି ଯେ ହତ୍ୟାକାରୀ ନିଜ ମୃତ ଦେହ ସହ ମିଳିଛି ମୋ ଝିଅ ସହ ଅକାରଣରେ ଜୀବନ ଯାଇଥିବା ଝିଅଙ୍କୁ ଠିକ୍ ନ୍ୟାୟ ମିଳିଛି ।" ସାନ ଭାଇଟି ତା'ର ଥର ଥର କଣ୍ଠ ରେ କହୁଥାଏ -" ଦିଦି ବଞ୍ଚି ଥିଲେ, ଆମର ଆଉ କୌଣସି ଅଭାବ ରହି ନଥାନ୍ତା । ଆମେ କ'ଣ ତାକୁ ଏଠାରେ ପଢ଼ାଇ ଥିଲୁ ତାର ମଲା ମୁହଁ ଦେଖିବା ପାଇଁ !"

     ଅଜୟର ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହ ଗଡ଼ି ଆସିବା ଆଗରୁ କେହି ଜଣେ ତାକୁ ପୋଛି ନେଲା ! ତାହାଲେ କାଲି ବର୍ଷାରାତି ରେ ଯିଏ ମୋ ସହ ଥିଲା ସେ କ'ଣ ଅଶରିରୀ ବନ୍ଦନା ? ଠିକ୍ ତା' ଆଗରେ ବନ୍ଦନା ବିଜୟ ହସ ଟିଏ ହସି ଆକାଶ ରେ ମିଶି ଗଲା, ଯେମିତି ସେ ରଜିତ୍ ସାର୍ ଙ୍କୁ ମାରି ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇ ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଉଥିଲା । ଅଜୟ ପାଟିରୁ ପଦ ଟିଏ ବାହାରି ଆସିଲା -" ବିଦାୟ, ସେଇ ବର୍ଷାରାତି ର ମୋ ଅଳ୍ପ ସମୟର ସାଥି !"

ବର୍ଷାରାତି : ଅଳ୍ପ ସମୟର ସାଥୀ ଭାଗ ୩ ଶେଷ ଭାଗ

ଭୟର ଛାୟା