ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍

ଅୟଂ ନିଜଃ ପରୋ ବେତି ଗଣନା ଲଘୁଚେତସାମ୍।

ଉଦାର ଚରିତାନାମ୍ ତୁ ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍।।

ସଂସ୍କୃତର ମହା ଉପନିଷଦରୁ ଆନୀତ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଶ୍ଳୋକଟିର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ; ଏହା ମୋର ବା ଏହା ତୁମର, ଏହା ନିଜର, ଏହାର ପରର ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତାଧାରା ନୀଚ ସ୍ତରର ଲୋକମାନଙ୍କର ହୋଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ବିପରୀତ ଅର୍ଥାତ୍ ଉଦାର ଚରିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସମଗ୍ର ମେଦିନୀ ହିଁ ଗୋଟିଏ ପରିବାର ହୋଇଥାଏ। ଭେଦ ଭାବ ,ବାଛ ବିଚାର, ଉଚ୍ଚନୀଚ, ଛୁଆଁ ଅଛୁଆଁ, ରଙ୍ଗ, ପୋଷାକ,ଜାତି ଅଜାତି ତଥା ଜାତି ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିଶେଷରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ କୁ ନିଜର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପରିବାର ଭାବିବା ଉଚିତ୍।

"ପରିବାର" ଏହି ଚାରୋଟି ଅକ୍ଷର ବିଶିଷ୍ଟ କ୍ଷୁଦ୍ର ଶବ୍ଦ ଟିଏ ସିନା କିନ୍ତୁ ମହନୀୟତା ଓ ସମ୍ପର୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହା ଖୁବ୍ ଗରୀୟାନ୍। ଆଜି ବିଶ୍ୱ ପରିବାର ଦିବସ, ହେଲେ ମନରେ ଅନେକ ଭାବନା ସବୁ ଉଙ୍କି ମାରେ। କ'ଣ ଆଜିର ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିରରେ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତା ସହ ଚାରି ପାର୍ଶ୍ବରେ ଅନ୍ୟ ଦେବାଦେବୀ ଥିବା ଭଳି ଆଉ ସେ ଯୌଥ ପରିବାର ଅଛି? କଣ ଆଜି ଗୋଟିଏ ପରିବାରରେ ଜେଜେବାପା ,ଜେଜେ ମାଆ, ଦାଦା, ଖୁଡି,ପିଉସୀ,ପିଇସା,ନନା,ବୋଉ, ଭାଇ,ଭଉଣୀ ସବୁ ମିଶିକି ଏକାଠି ଗୋଟିଏ ଘରେ ରହୁଛନ୍ତି? ରାମ,ଲକ୍ଷ୍ମଣ,ଭାରତ,ଶତୃଘ୍ନ ଭଳି କଣ ଭାଇ - ଭାଇ ବିପଦେ ଆପଦେ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ସାହସ ଓ ଶକ୍ତି ହୋଇ ଠିଆ ହୋଉଛନ୍ତି? ଏକତାର ମନ୍ତ୍ର କଣ ଆଜି ସୁରକ୍ଷିତ? ଗୋଟିଏ ଡଙ୍ଗାର ଯାତ୍ରୀ ଭଳି ମିଶିକି ବଞ୍ଚିବା ଓ ମିଶିକି ମରିବାର ଅତୁଟ ଭାବନା ରେ ବନ୍ଧା? ନା ଯେଝା ବାଟରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଡଙ୍ଗା ଧରି ବିଚ୍ଛେଦ ହୋଇ ଗଲେଣି ସଭିଏଁ? ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ।

ସତରେ ଖାଲି ପରିବାର ଦିବସ ସିନା ଅଛି, ହେଲେ ପରିବାର ପରି ପରିବାର ଟିଏ ଆଜିକାଲି ଆଉ କେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି ଯେ? ଏହି ଭୌତିକ ସଂସାରର ରାଗ, ଋଷା, ମାନ,ଅଭିମାନ, ଭୋଗ ବିଳାସ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ତ ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧା , ମିଶିକି ରହିବା କଥା ଆଉ କିଏ ଚିନ୍ତା କରୁଛି ଯେ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ସୁବିଧା ଦେଖି ବାହୁଡ଼ି ଗଲେଣି।

ଆଗରୁ କାଠ,ମାଟି,ଛପରର ଛୋଟ ଘର ସବୁ ଥିଲା , ନା ସେଥିରେ ଦେଖିବାକୁ ଟି. ଭି ଟିଏ ଥିଲା ନା ମୋବାଇଲ୍ ଥିଲା, ନା ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ରେଡ଼ିଓ ଖଣ୍ଡେ ଥିଲା ନା ପିନ୍ଧିବାକୁ ଭଲ ବସ୍ତ୍ର ଥିଲା ନା ଛଅ ତିଅଣ ନା ଭଜା କରି ଖାଇବାର ସଉକ ଥିଲା ନା ହାତରେ ବିଡା ବିଡା ଟଙ୍କା ଥିଲା ନା ଶୋଇବାକୁ ଭଲ ପଲଙ୍କ ଥିଲା, ସେଇ ଦରଛିଣ୍ଡା ମଶିଣାରେ ହସ ମଜା କରି ସବୁ ମିଶିକି ଶୋଉଥିଲେ ,ବସୁଥିଲେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ସେଇ ଛୋଟ ମାଟି ଘରଟିରେ ଏକତା ସୂତାରେ ଗୁନ୍ଥି ହୋଇ ସୁଖରେ ପରିବାର ସହ ରହୁଥିଲେ। ଆପଣା ପର ବୋଲି କିଛି ନଥିଲା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜର କରି ଦିନ ଯେ କେତେବେଳେ ଅତିବାହିତ ହୋଇଯାଏ ଜଣାପଡେନି। ହେଲେ ସମୟର ଚକ୍ର ଆଜି ଏତେ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ଆଗକୁ ଯାଇଛି ଯେ, ଲୋକେ ଆଜି କାଲି ଆଉ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ରହିବାକୁ ଭଲ ପାଉନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କୁଆଡେ ନିଜ ପରିବାର ବୋଝ ଭଳିଆ ଲାଗୁଛି !

ସେ କୁଆଡେ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇପାରୁ ନାହାନ୍ତି ? ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୁଆଡେ ପ୍ରାଇଭେଟ ରୁମ୍ ଦରକାର। ମାଟି ପିତଳ ରେ ଆଉ କିଏ ଖାଇବ ତାଙ୍କୁ ଶଙ୍ଖ ଆଉ ଫାଇବର୍ ପ୍ଲେଟ ଦରକାର। ଆଉ ବୋଉ ହାତ ରନ୍ଧା ନୁହେଁ ପଞ୍ଚତାରକା ହୋଟେଲର

ସେଫ୍ ଙ୍କ ହାତରନ୍ଧା ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ପରିବାର ଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛନ୍ତି।

କହିବାକୁ ଗଲେ ଆଗରୁ ନିଜ ପାଖରେ ଐଶ୍ବର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି କିଛି ନଥିଲା, ଥିଲା ତ ପରିବାରରେ ବନ୍ଧା ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ବୋଉର ପଣତକାନି, ବାପା-ଦାଦାଙ୍କ ଠିକ ଭୁଲର ତାଗିତ୍, ଜେଜେ, ଜେଜେ ମାଆ ଙ୍କ ଗପ ଆଉ ଗଲା ଆସିଲା ବେଳେ କାନି ଗଣ୍ଠିର କରଟରୁ କାଢି ହାତରେ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିବା ଦଶ, କୋଡିଏ ଟି ଟଙ୍କା, ପିଇସୀ ନାନୀ ସାଙ୍ଗରେ ବସି ଖରାବେଳର ପଖାଳ ଭାତ ଆଉ କଳାଧଳା ଟି.ଭି ର ମାଟିଙ୍ଗ୍ ସୋ, ଭାଇ ଭଉଣୀ ସହ ଆନେକ ଝଗଡା ଓ ଭଲପାଇବା ।

ହେଲେ ଏବେ ତ ପାଖରେ ସବୁ କିଛି ଅଛି କୋଠା, ବାଡ଼ି, ବିଲ, ଗାଡି,ଘୋଡା,ଧନ,ସମ୍ପତି ,ସୁନାଗହଣା ସବୁ ଅଛି ହେଲେ ପରିବାର ପାଇଁ ଟିକେ ସମୟ ନାହିଁ । ପରିବାର ଠାରୁ ଅଲଗା ରହି ଦୂରରେ ରହି ସୁଖରେ ରହିବେ ବୋଲି ଭ୍ରମ ଚଢେଇ ମନରେ ବସା ବାନ୍ଧି ରହିଛି। ନିଜ ପୁଅ ଝିଅଙ୍କୁ ଆଉ ସେ ଗାଁ ସ୍କୁଲରେ ବୋର୍ଣ୍ଣବୋଧ ପାଠ ପଢେଇବେନି ବୋଲି ସବୁ ବିଦେଶ କୁ ଯାଇ ରହିଲେଣି। ବାପା, ମାଆଙ୍କର କ'ଣ ହେଲା କ'ଣ ଦରକାର, ତାଙ୍କ ମନ କଥା ବୁଝିବାକୁ ସମୟ କାଇଁ? ମାସ ଶେଷରେ ଦରମା ମିଳିଲେ ଘରକୁ ତ ପଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ବାକି କିଏ ମଲେ ଗଲେ, ହଜିଲେ ତାଙ୍କର ବା କ'ଣ ଯାଏ ଆସେ!

କଥାରେ ଅଛି; "ଢ଼ିଙ୍କିଶାଳ କଥା ନ ଜାଣି ଢେଙ୍କାନାଳ କଥା!" ଅର୍ଥାତ୍ ନିଜ ପରିବାରର ସୁଖ ଦୁଃଖ ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝିବା ପାଇଁ ପାଖେ ସମୟ ନଥାଉ ପଛକେ,ଆଉ କାହା ଘରେ କଣ ହେଲା ନ ହେଲା ତାହା ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବେ ଜଣା ଥିବ। ଆଜିକାଲି କୁଆଡେ ପୁଅ ବୋହୂ,ଝିଅ ଜ୍ଵ୍ଵାଇଁ ସବୁ ମର୍ଡନ ହୋଇଗଲେଣି ବୋଲି କାଁ ଭାଁ ଗାଁ କୁ ଆସୁଛନ୍ତି , ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ହୋଟେଲ ନହେଲେ ଲଜ୍ ରେ ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି; ପରିବାର ସହ ସମୟ ବିତାଇବାକୁ ତାଙ୍କୁ ପରା ଆଉ ଭଲ ଲାଗୁନି, କିନ୍ତୁ ପୁଳାଏ ଫୋଟୋ ଉଠେଇ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ Quatily time spend with my family, A best day with my family, My family is my everything ଏପରି ଅନେକ ମନଗଢ଼ା କଥା ଲେଖିବାକୁ ତିଳେ ପଛଉନାହାନ୍ତି, ପଛେ ବର୍ଷରେ ଦୁଇ ଚାରିଦିନ ପରିବାର ସହ ସମୟ କାଟି ନ ଥାନ୍ତୁ କାହିଁକି!

ସତରେ ପରିବାରରୁ କେତେ କେତେ ଯେ ଡାଳ ହାଣି ଦେଲାଣି ଏ ଯୁଗ, ଆଧୁନିକ ବୋଲି ବୋଲାଏ ସିନା କିନ୍ତୁ ହଜାଇଛି ସେ ଦିଗ। ପରିବାରର ପ୍ରକୃତ ପରିଭାଷା ଭୁଲିଗଲେଣି ସଭିଏଁ। ମନ ଅଲଗା ଘର ଅଲଗା ଭାଇ ଆଜି ଭଗାରି ସାଜିଲେଣି। ବଡବାପା, ବଡମା,ଦାଦା,ଖୁଡି,ଜେଜେ ଆଦି ଅନେକ ଚରିତ୍ର ବିଲୁପ୍ତ ପ୍ରାୟ କାହିଁକି ନା ଯୌଥ ପରିବାରର ଭଗ୍ନାବଶେଷରେ ଏକକ ପରିବାରରେ ସୃଷ୍ଠି ହୋଇସାରିଛି। ପରିବାରର ଆକାର କମି କମି ଚାଲିଛି, ଗୁରୁଜନଙ୍କ ସଂସ୍କାର ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆଜି ସ୍ଵପ୍ନ ଭଳି ଲାଗୁଛି।ଭାଇ ଭଉଣୀ ଗୋଟେ ଘରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ କେହି କାହା ସହ ପଦ ଟିଏ କଥା ହେଉନାହାନ୍ତି ଏପରି ଅନେକ କଥା।

ମନେରଖନ୍ତୁ ଆମ ଜୀବନରେ ଯେତେ ବଡ଼ ବିପଦ ଆସିଲେ କେହି ସାଥ ଦିଅନ୍ତୁ ଅବା ନ ଦିଅନ୍ତୁ କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆମ ପରିବାର ଆମ ସହିତ ରହିିଥିଲା ଓ ରହିଥିବ, ଏଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ଅନୁରୋଧ ସେହି ଶାଶ୍ଵତ ଭାବନା , ନିର୍ମଳ ଚେତନାର ଗନ୍ତାଘର ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ଗୋଟିଏ ସୂତାରେ ଗୁନ୍ଥା ଯାଇଥିବା ଫୁଲମାଳ ଭଳି ଏକତା ସୂତାରେ ବାନ୍ଧିହୋଇ ପରିବାର ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ। ପରିସ୍ଥିତି ବଶତଃ ଯେଉଁଠି ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ପରିବାରକୁ କେବେ ଭୁଲନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣା ପର ନକରି ସାରା ପୃଥିବୀ କୁ ନିଜର ଗୋଟିଏ ପରିବାର ବୋଲି ଭାବନ୍ତୁ ଏବଂ ସବୁଦିନ କୁହନ୍ତୁ "ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍"।

_ ଶାଶ୍ଵତୀ ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ

କଳା ତୃତୀୟ ବର୍ଷର ଛାତ୍ରୀ

ରମାଦେବୀ ମହିଳା ବିଶ୍ଵ

ବିଦ୍ୟାଳୟ, ଭୁବନେଶ୍ୱର

ବସୁଧୈବ କୁଟୁମ୍ବକମ୍

ଅଧୁନା ଯୌଥ ପରିବାରର ଭଗ୍ନାବଶେଷ ରେ ଏକକ ପରିବାର !!!