ଆଜିର ଯୁଗ ହେଉଛି ବିଜ୍ଞାନ, ତଥ୍ୟ ଓ ଦୂତଗତିର ଯୁଗ। ଏହି ବିକାଶର ଲାଭ ଯେତେବେଳେ ଆମ ଯୁବପିଢି ପାଉଛି, ସେତେବେଳେ ଏହି ଉନ୍ନତି ସହ ବଢ଼ି ଆସୁଛି ଅନେକ ଆଶଙ୍କା, ଭୟ, ଓ ଆତଙ୍କର ଶୃଙ୍ଖଳା। ଆମ ପିଲାମାନେ ଆଜି କେବଳ ବିଦ୍ୟା ଓ ଖେଳନା ରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନେ ଏମିତି ଜଗତର ଅଂଶ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଯାହା ସେମାନେ ବୁଝି ପାରୁନାହାନ୍ତି, ଓ ଯାହାରେ ସେମାନେ ଖୋଲା ଆଖିରେ ଆତଙ୍କର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି।

ବାଟବଣାର ପରିବର୍ତ୍ତନ

ଏକ ଦିନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ପିଲାମାନେ ଗାଁର ଖେତରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଗଛ ଚଢ଼ୁଥିଲେ, ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ନାଚୁଥିଲେ। ଆଜି ଏହି ପିଲାମାନେ ଘର ଭିତରେ ଆଟିକି ବସି ମୋବାଇଲ ଓ ଟିଭି ପାଖରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ବାହାର ଜଗତ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜଣା ଏବଂ ଆଶଙ୍କାପୂର୍ଣ୍ଣ। ବଢ଼ୁଥିବା ଅପରାଧ, ହିଂସା, ଡ୍ରଗ୍ସ, ଓ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ପ୍ରବଣତା ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜି ଏକ ଅନ୍ଦାରି ମନସ୍ତିତି ରେ ଠେଲି ଦେଉଛି।

ଆତଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ

(୧) ସମାଜିକ ମାଧ୍ୟମ ଓ ଡିଜିଟାଲ ଭୟ – ପିଲାମାନେ ଆଜି ଟିକ୍ଟକ, ଇନ୍‌ଷ୍ଟାଗ୍ରାମ, ଫେସବୁକ ରେ ଅତ୍ୟଧିକ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠି ତାଲିଆ, ଫଲୋଅର, ଲାଇକ୍ ଏବଂ ଟ୍ରେଣ୍ଡ୍ ପାଇଁ ଆତ୍ମମୂଲ୍ୟ ଖୋଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ପିଲାଙ୍କ ସଫଳତା ଦେଖି ଏମାନେ ନିଜକୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବୁଛନ୍ତି।

(୨) ଅଭିଭାବକଙ୍କ ଚାପ – ଅନେକ ସମୟରେ ଅଭିଭାବକ ନିଜ ସ୍ଵପ୍ନ ପିଲା ଉପରେ ଥୋପି ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଚାପ ତଳେ ଅନେକ ପିଲା ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ହାରାଇ ଜାଣି ନଥିବା ମାନସିକ ଆତଙ୍କରେ ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି।

(୩) ଅନୁଶାସନ ଓ ଅନୁରାଗର ଅଭାବ – ଆଧୁନିକ ଅଭିଭାବକ ଅନେକ ସମୟ ଚାକିରିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହି ପିଲାଙ୍କୁ ସମୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ପିଲାମାନେ ଆତ୍ମୀୟତା, ଆଶ୍ରୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ର ଅଭାବ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଫଳସ୍ୱରୂପ ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ମୁଖ କରନ୍ତି।

(୪) ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀର ଦୂରବଳତା – ଆଜି ଯେଉଁ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଛି, ତାହା ଜୀବନ ଜୀବିକା ଓ ମୂଲ୍ୟ ବୋଧ ଉପରେ କମ୍ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛି। ପିଲାମାନେ ପାଠ ପଢିବାରେ ଦାନ୍ତରୁ ଦନ୍ତ ଦିଆଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନ ଗଢ଼ିବାରେ ହେଉଛି ଅସଫଳ।

(୫) ଡ୍ରଗ୍ସ ଓ ଅପରାଧିକ ଜାଲ – ଅନେକ ଯୁବପିଢି ବେକାରି ଓ ଦିଗଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଅପରାଧିକ ଚକ୍ର ରେ ଫସିଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଆରମ୍ଭରେ ଲାଭ ମିଳେ କିନ୍ତୁ ଶେଷ ରେ ଅନ୍ଧକାର ମୃତ୍ୟୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥାଏ।

ଏହି ଆତଙ୍କର ପ୍ରଭାବ

ମନୋବୃତ୍ତି – ପିଲାମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖିପାରୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ, ଗୁମ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଉଛନ୍ତି।

ଆତ୍ମହତ୍ୟାର ପ୍ରବଣତା – ଏହି ଆତଙ୍କ ଓ ଦାବ ତଳେ ଅନେକ ଯୁବକ-ଯୁବତୀ ଜୀବନ ସମାପ୍ତ କରୁଛନ୍ତି।

ସମାଜରେ ଅସ୍ଥିରତା – ଯେତେବେଳେ ଯୁବପିଢି ଦିଗଭ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ।

ସମାଧାନ ଓ ଉପାୟ

(୧) ଅନୁରାଗ ଓ ସଂବାଦ – ଅଭିଭାବକ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକମାନେ ନିମିତ୍ତ ରେ ପିଲାଙ୍କ ସହ ଖୋଲା ମନରେ କଥାହେବା ଦରକାର। ସେମାନଙ୍କ ମନ ଶୁଣିବା, ଭୟ ବୁଝିବା ଓ ସହଯୋଗ କରିବା ପ୍ରଥମ କାମ ଅତୁଟ ରଖିବ।

(୨) ମନୋବିଜ୍ଞାନିକ ସାହାଯ୍ୟ – ଜଦି ପିଲା କାହାକୁ କିଛି କହିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମନୋବିଜ୍ଞାନିକ ପରାମର୍ଶ ଦେବା ଦରକାର।

(୩) ସଂସ୍କାର ଓ ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା – ଏକ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀ ଆଣିବା ଦରକାର ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚିନ୍ତନ ସହ ନୈତିକତା ଓ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଦେଖିବାକୁ ଶିଖାଏ।

(୪) ସାମୁଦାୟିକ ଭୂମିକା – ଗ୍ରାମ, ସହର, କଲେଜ ଓ ସଂସ୍ଥାଗତ ସ୍ତରରେ ଯୁବ ଜାଗୃତି ଶିବିର, ଅଭିନବ ପାଠ୍ୟଚର୍ଚ୍ଚା ଓ ମନୋରଞ୍ଜନ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ପଥ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଉପାୟ ଦେଖାଯିବା ଦରକାର।

ପରିଶେଷରେ

ଏ ଆତଙ୍କ ଜାଲ କେବଳ ବିରାମ ଦେଉନି, ଏହା ମଧ୍ୟରୁ ଆମକୁ ପାର ହେବାକୁ ଲାଗିବ। ଯୁବପିଢି ଦେଶର ଆଗାମୀ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷା, ସଂସ୍କାର ଓ ମନୋବୃତ୍ତି ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଆତଙ୍କରୁ ବାହାର କରି ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଦେଇପାରିବା।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ବାଟବଣା ଯୁବପିଢି : ଆମର ପିଲାମାନେ କିପରି ଆତଙ୍କର ଜାଲରେ ଫସି ଯାଆନ୍ତି?

ବାଟବଣା ଯୁବପିଢି : ଆମର ପିଲାମାନେ କିପରି ଆତଙ୍କର ଜାଲରେ ଫସି ଯାଆନ୍ତି?