ଭବିଷ୍ୟ
ଜଣେ ବାବା ଆଉ ଜଣେ ଆଶାବାଦୀ ଯୁବକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା ମଝିରେ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ...
ବାବା : କୁଆଡେ ଯାଉଛ ବାବା ??
ଯୁବକ : ଏଇ ଅଡସପୁର ଆଡକୁ , ଛୋଟ କାମ ଟେ ଅଛି ବାବା , ଆପଣ କୁଆଡେ ଯାଉଛନ୍ତି ବାବା ??
ବାବା : ଯାଉଛି ଯଉ ଆଡେ ପ୍ରଭୁ ନେଇ କି ଯିବେ ଆଉ , ହେଲେ ବାବୁ ତମ ବାଭିଷ୍ୟ ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖା ଯାଉଛି , ହାତ ଟା ଦେଖେଇଲ ଟିକେ ...
ଯୁବକ : ଧନ୍ୟବାଦ ବାବା, କିନ୍ତୁ ମତେ କ୍ଷମା କରିବେ ବାବା ,ମୁଁ ଏ ସବୁ ଭବିଷ୍ୟ ଜାଣିବାରେ ଜମାରୁ ବି ରୁଚି ରଖେ ନି ..
ବାବା : କାହିଁକି ବାବା ? ଭବିଷ୍ୟ ଜାଣିଲେ ,ଜୀବନ କିଛିଟା ସହଜ ହେଇ ଯାଏ , ଆଉ କେମିତି ବଞ୍ଚିବାର ଅଛି ସେଟା ଜାଣି ହୁଏ ...
ଯୁବକ : ସେଇଟା ହିଁ ଟା ଜାଣିବାର ନାହିଁ ବାବା , ଯଦି ମୋ ଭବିଷ୍ୟ ଆପଣ କହିବେ , ନିହାତି କଉଠୁ ପଢି କି କହିବେ , ମାନେ ଭଗବାନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ଭବିଷ୍ୟ ଲେଖିଛନ୍ତି
ବାବା : ନିଶ୍ଚୟ ବାବା
ଯୁବକ : ବାବା ମୁଁ ନାସ୍ତିକ ନୁହିଁ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏ ସବୁ ଭବିଷ୍ୟ , ପୂର୍ବାନୁମାନ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେନି ,ଯଦି ଭଗବାନ ଚାହିଁଥାନ୍ତେ ତା ହେଲେ ମତେ ଆଗରୁ ମୋ ଭବିଷ୍ୟ ଜଣେଇଥାନ୍ତେ , ଆଉ ଯଦି ମୋ ଭବିଷ୍ୟ ଯଦି ଆଗରୁ ଲେଖା ହେଇଛି ତାହେଲେ ସେ ପରମାତ୍ମା କାହିଁକି ମତେ ଏ ସ୍ବଛନ୍ଦ ହୃଦୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଆଉ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ମତେ ନିଜେ ମୋ କର୍ମର ହିସାବ ଦେବାକୁ ପଡିବ ବୋଲି ;
ବାବା : ଚମତ୍କାର ଭାବନା
ଯୁବକ : ଚମତ୍କାର କିଛି ନୁହଁ ବାବା , କେବଳ ସେ ନିରାକାର ହିଁ ଚମତ୍କାର ,ଅଥଚ ଆଗକୁ କଣ ହେବ ଜାଣି ଗଲେ ବଞ୍ଚିବାରେ ଆଉ କି ମଜା ରହିବ ? ଯଦି ମୁଁ ମୋ ଭବିଷ୍ୟ ଜାଣି ଯିବି ତେବେ ମୁଁ ଆଉ ମୁଁ ହେଇ ରହିବିନି, ମୁ ଭବିଷ୍ୟ କୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ରେ ବଞ୍ଚିବାର ଚେଷ୍ଟାରେ ଉଭୟ ମୋ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆଉ ଭବିଷ୍ୟ ର ଉଦ୍ଦୀପନା କୁ ହରେଇ ଦେବି, ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥାଉ ,ତାଙ୍କ ଶରଣେ ଏ ଜୀବନ କଟୁ ଥାଉ , କାଲିକୁ ଦେଖିବାର ଇଚ୍ଛା ଆଉ ଉଦ୍ଦୀପନା ସେମିତି ବଞ୍ଚି ଥାଉ ବାବା
ବାବା : ଅତି ଚମତ୍କାର ଚିନ୍ତାଧାରା ବାବା , ଭଲ ରେ ଯାଅ ବାବା , ଈଶ୍ବର ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ

ଏତିକି କହି ଦେଇ ବାବା ବସରୁ ଓଲ୍ହେଇ ପଡିଲେ ଆଉ ଯୁବକ ଜଣକ ନିଜ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖିଲେ ।

ଭବିଷ୍ୟ

କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ