ରବିବାର,ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳ ।ଆଜି ଦ୍ୱିପ୍ରହର ରେ ଚୁନା ମାଛ ଭଜା, ଟମାଟ ମୁନିକା ଖଟା,ସାରୁ,ଆଳୁ ପିଠଉ ଦିଆ ତାୱା ଭଜା ।ତା ସାଙ୍ଗକୁ ବୋଇତାଳୁ ଫୁଲ ରାଇ ଆଉ କାକୁଡି,ପିଆଜ ସାଙ୍ଗକୁ ଦହି ପଖାଳ ହୋଇଥିଲା। ଘରେ ସମସ୍ତେ ଖାଇସାରିଲେ।ଆଉ ଆମ ବାବୁ ତ ପେଟେ ଖାଇ ଟିଭି ସାମ୍ନାରେ ହିଁ ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ମାରୁଥିଲେ। ଶ୍ଵଶୁର ଖାଇ ସାରିବା ପରେ କିଛି ସମୟ ପେପର ପଢ଼ନ୍ତି ଆଉ ତା ପରେ ଟିକେ ବିଶ୍ରାମ ନିଅନ୍ତି।ଶାଶୁ ଯାଇଥିଲେ ମାମୁଁ ଘରକୁ ।ଏଇ ସହରରେ ତାଙ୍କ ଭାଇଘର।ମୋର ସବୁ କାମ ସରିଲା ।ପଖାଳ ର ନିଶାରେ ମୋର ବି ଆଖି ମାଡ଼ି ମାଡ଼ି ପଡୁଥିଲା ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଟିକେ ଗଡିଛି କି ନାହଁ ବାଜିଉଠିଲା କଲିଂ ବେଲ୍।ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ, ଶ୍ରୀମନ ନାରାୟଣ ନାରାୟଣ ହରେ ହରେ,।ଆରେ ବାପ୍ ରେ ୟାଙ୍କ ର ଯଦି ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ତ କଥା ସରିଲା।ଏ କଲିଂ ବେଲ ଟା ବଦଳେଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ବେଳୁ ବିତର୍କ ଚାଲିଥିଲା କିନ୍ତୁ କାହା ପାଖରେ ସମୟ ନାହିଁ।ଲାଗିଛି ତ ଲାଗିଛି।

ହଁ ତ, ତେଣେ ମୁଁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଦେଖିଲି ଏଡେ ବଡ଼ ଖରାବେଳେ ଟା ରେ କିଏ ଡାକୁଛି କେଜାଣି।ବାହାରେ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି ସାଇକଲ ଟି ଧରି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି । ସାଇକଲ ହ୍ୟାଣ୍ଡେଲ ରେ ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଗ୍ ଆଉ ପଛରେ ଗୋଟିଏ ଗଣ୍ଠିଲି ଅଛି।ମତେ ବୁଝିବାକୁ ଅବୁଝା ହେଲାନି ଯେ ସେ କିଛି ବିକିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।ବଡ଼ ବିରକ୍ତ ଲାଗିଲା ।ଇଏ କି କଥା? ଏମିତି ଦିନ ଦ୍ବିପହରରେ କିଏ ଶୋଇଥିବା,ବସିଥିବ।କିଏ ଏମିତି ବେଲ ମାରି ଜିନିଷ ବିକ୍ରି କରେ। ରୋଡ଼ ସାଇଡ ଘର ଆଉ ପୁଣି ଆଜିକାଲି ଚୋର ଖଣ୍ଟ ଙ୍କ ର ବି ବହୁତ ଉତ୍ପାତ । ତେଣୁ ମତେ ଟିକେ ଡର ବି ଲାଗୁଥିଲା ତଥାପି ମୁଁ ଅଧା କବାଟ ପଛପଟେ ରହି ପଚାରିଲି କଣ ହେଲା ମଉସା ? ମଉସା କହିଲେ ଝିଅ ଦେଖ ମୁଁ ତତେ ଗୋଟେ ଜିନିଷ ଦେଉଛି ଧର କହୁଛି,ମନେ ରଖିବୁ ମଉସାକୁ। ହାତ କୁ ଫୁଙ୍କି ଫୁଙ୍କି କଣ ମନ୍ତ୍ର ପଢିଲେ ଆଉ ମତେ କହିଲେ ଧର , ତୋ ଘରର ସବୁ ରିଷ୍ଠ କଟିଯିବ। ମୁଁ କିନ୍ତୁ ହାତ ବଢାଇଲିନି ଆଉ ମନା କରିଦେଲି।ନା ନା ଆମକୁ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ଏତିକି ବେଳେ ପଛରୁ ବାବା ପଚାରିଲେ ,କିଏ ଆସିଛି , କ'ଣ କହୁଛି? ମୁଁ ମଉସା ଙ୍କୁ କହିଲି ଆମର ଏସବୁ ରେ ବିଶ୍ବାସ ନାହଁ କିନ୍ତୁ ମଉସା କହିଲେ ଦେଖ ତୋ ଇଚ୍ଛା,ହେଲେ ଝିଅ ଏଇ ମୋ ବୋତଲ ରେ ଟିକେ ପାଣି ଦେବୁ । ମୁଁ ଦୁଆର କବାଟ ଟିକେ ଆଡୁଖା କରି ବୋତଲ ନେଇ ଭିତରକୁ ଆସିଲି ଆଉ ବାବା ଙ୍କୁ ହସି ହସି କହିଲି "ବୁଝିଲ ବାବା ,ଭଲ ରୋଡ଼ ପାଖ ଘର କଲ ତ ଏ ଫେରିବାଲା ଙ୍କୁ ଭଲ ସୁବିଧା, ବୁଲିବୁଲି ଶେଷକୁ ଆମରି ଦୁଆରେ ।ମାଛ ବିକାଳି,ପରିବା ବିକାଳି ସବୁ ଯା‌ହା ବଳକା ବାକି ଆଣି ଅଜାଡି ଦେଇ ଜାଉଛନ୍ତି।ଇଏ ଆସିଛନ୍ତି ଡେଉଁରିଆ ବିକି ।ମା ଥିଲେ ନା ଏମାନଙ୍କୁ ଠିକ୍ ବୁଝିଥାନ୍ତେ । ମୁଁ ଜିନିଷ ନେବାକୁ ମନା କରି ଆସିଛି ଆପଣ ଟିକେ ଯାଆନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପାଣି ଟିକେ ନେଇ ଆସୁଛି।

ବାବା ସେଠୁ ମତେ କହିଲେ ,ନା ନା ସେସବୁ ଆମର କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ ଯେ ବି କଣ କରିବ।ଆଜିକା ସମୟରେ କେତେ ଜଣ ବା ଡେଉଁରିଆ କିଣିଥିବେ।ଆଉ ପୁଣି ସେ ତ ଚୋରି କରୁନି କି ଭିକ ମାଗୁନି।ତା ର ବୟସ ଦେଖ ଯୋଉ ବୟସରେ ସେ ଘରେ ଶାନ୍ତି ରେ ବସିବା କଥା ସେ ଖଟୁଛି ଏଡେ ବଡ଼ ଖରାକୁ ଖାତିର ନକରି। ଚିନ୍ତା କର ତା ର ପରିସ୍ଥିତି।ବୋଧେ ଭୋକ କରୁଥିବ ? କିଛି ବିକ୍ରି ହୋଇ ନଥିବ?ଭୋକ ବିକଳରେ ତ ଆଉ ଭିକ ତ ମାଗି ପାରିବନି ତେଣୁ ତତେ କିଛି କିଣି ନେବାକୁ ନେହୁରା ହେଉଛି।ଦେଖ ଘରେ କଣ ଖାଇବାକୁ ଅଛି ମୁଠାଏ ଦେ ତାକୁ। ମୋର ବି ନିଦ ଟା ଟଂ କରି ଭାଙ୍ଗିଲା ।ସତ କଥାତ! ମୁଁ ହୁଣ୍ଡି ଏତିକି କଥା ଜାଣି ପାରିଲିନି।ନିଜେ ନିଜକୁ କୋଷିଲି ଆଉ ରୋଷେଇ ଘରକୁ ଗଲି।ବେଶି ତରକାରୀ ପତ୍ର କଲେ ଇଏ ସବୁବେଳେ ବିଗଡନ୍ତି । କୁହନ୍ତି ଏତେ ଏତେ ରାନ୍ଧୁଛ ପୁଣି ଫ୍ରିଜ ରେ ରଖିବ ଆଉ ବାସି ଖାଦ୍ୟ ଆମକୁ ମଡେଇବ। କିନ୍ତୁ ମାଆ ସବୁବେଳେ କହିବେ ଟିକେ ଅଧିକ ରାନ୍ଧିବୁ ଯେମିତି ଘରେ ହାଣ୍ଡି କେବେ ଖାଲି ରହିବନି।ବଳକା ପଛେ ଆମେ ଖାଇଦେଲା ନହେଲେ ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ଙ୍କୁ ଦେଖାଦେବା।ଆଉ କେହି ଯଦି କେବେ ମାଗିବ ସେ ଖାଲି ହାତରେ ଫେରିବନି ଯେମିତି।ମୋର ବି ସେଇ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇ ଗଲାଣି।ଆଉ ଆଜି ତାର ପରିକ୍ଷା ବି ହୋଇଗଲା।ମତେ ସତରେ ବଡ଼ ଖୁସି ଲାଗିଲା ଯେ ଜଣେ ଭୋକିଲା କୁ ଖାଇବା ଦେଇ ପାରିଲି।

ମୁଁ ଜାଇ ଦେଖେ ତ ସେ ମଉସା ଜଣକ ଡ୍ରଇଂ ରୁମରେ ବସିଛନ୍ତି।ଆଉ ବାବାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।ମୁଁ ଖାଇବା ନେଇ ତ ଆସିଲି କିନ୍ତୁ ମଉସା ଖାଇବା ଦେଖି ଥତମତ ହେଲେ। କହୁଥିଲେ ଏ ମା ଶୁଣ ମୋତେ ଭୋକ ନାଇଁ ତୁ ଖାଲି ପାଣି ଟୋପେ ଦେଇଦେ ମୁଁ ଯାଏଁ।ବାବା ଜୋର୍ କରି କହିଲେ ,ଶୁଣ ତୁମେ ଆଗ ଖାଇଦିଅ ତାପରେ ଯାଇ ଆମେ ତୁମଠୁ ଡେଉଁରିଆ ନେବୁ ହେଲା। ନାଇଁ ନାଇଁ କରି ସେ ହାତ ଧୋଇ ବସିଗଲେ ଆଉ ଖିଆ ସାରି ବିଚରା ବୁଢ଼ା ଟି ସେଇଠି ତା ଚାଦର ପାରି କିଛି ସମୟ ସୋଇଗଲେ।ବାବା ସେଇଠି ସୋଫା ରେ ଗଡୁଥିଲେ।ଚାରି ଟା ବାଜିଲା । ସମସ୍ତେ ଧିରେ ଧିରେ ଉଠିଲେ।ମୋ ସ୍ବାମୀ ଉଠି ଆସି ଦେଖିଲେ ଘରେ ଜଣେ କିଏ ଶୋଇଛନ୍ତି ଆଉ ଭାବୁଛନ୍ତି ଇଏ କିଏ କୁଣିଆ ଜଣେ।ତାପରେ ସବୁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣି ମତେ ଅର୍ଡର ଆସିଗଲା ମଉସା ଯିବାକୁ ହେଲେଣି ଚା ବସାଅ।ଚା କପେ ପିଇ ମଉସା ବାହାରିଲେ ହେଲେ ଯିବା ପୁର୍ବରୁ ସେ ବାବା ଙ୍କ ହାତ ମୁଠା ଭିତରେ ମୁଠାଏ ଡେଉଁରୀଆ ଦେଲେ ଏକ ନାଲି କପଡା ରେ ରଖି କହିଲେ ଏ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ କାଢି ନିଅ।ବାବା କାଢି ନେଲେ।ସେ କହିଲେ ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ କହିବ ଇଷ୍ଟ ଙ୍କୁ ସୁମରଣା କରି ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ଦେବ।ତା ପରେ ବାବା କିଛି ଟଙ୍କା ତାଙ୍କୁ ବଢାଇ ଦେଲେ।ସେ ସାଇକଲ କାଢିଲେଣି,ଆଉ ମୁଁ ଦେଖିଲି ତାଙ୍କ ବୋତଲ ଟି ରହିଯାଇଛି। ମୁଁ ବୋତଲ ନେଇ ବାହାରକୁ ଆସିଲି ତ ସେ ବୋତଲ ଟି ନେଇ ସାଇକଲ ପ୍ୟାଡେଲ ଉପରେ ଗୋଡ଼ ରଖି ମତେ କହିଲେ "କଥା ଟେ କହୁଛି ତତେ, ମନେ ରଖିଥିବୁ ମତେ""ତୋର ଏ ଶଶୂର ବୁଢ଼ା ଟି ଭଲ ଲୋକ କିନ୍ତୁ ଶରୀର ରେ କଷ୍ଟ ରହିବ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଅଧିକ ପର କୁ ଦେଖିବ , ପୁଣି ତା ଭାଗ୍ୟରେ ସ୍ତ୍ରୀ ବିଚ୍ଛେଦ ଅଛି ତେଣୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖି ଯଦି ଡେଉଁରିଆ ଟା ପିନ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ...ହଉ ଆସୁଛି ଝିଅ କହିକହି ସେ ଚାଲିଗଲା।ସେତିକି ଯେ ମୁଁ ଆଉ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନି।ତାପରେ ଶାଶୁ ଆସିଲେ । ସନ୍ଧ୍ୟା ରେ ରାନ୍ଧିବା ବେଳେ ମୁଁ ଦିନ ଯାକର କଥା ତାଙ୍କୁ କହୁଥିଲି। ରାଧା ମାଉସୀ ପରିବା କାଟୁଥିଲେ ସେ ବି ସବୁ ଶୁଣୁଥିଲେ‌।ମାଆ ତ ହସିଲେ , ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ !!ରାଧା ମାଉସୀ କହିଲେ ,ଛାଡ ଛାଡ କି କଥା ଲୋ ମା ।ଭୋକରେ ଥିଲା ଖାଇଲା ଗଣ୍ଡେ ତ ଗଲା ଆଉ । ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ କଣ ! ମୁଁ କହୁଛି କାନି ରେ ଗଣ୍ଠି ପକା ବୋହୁ ମାଆ ତମ ଶାଶୁ ଯୋଉ ଠେଙ୍ଗଣୀ କି ସେଇ ଠେଙ୍ଗେଣୀ ହୋଇକି ଥିବ ତମେ ସବୁ ବୁଢ଼ୀ ହେଇଯିବ ଦେଖିବ ରୁହ।ହେଇଟି ତୁମ ବୁଢ଼ା ଟା କୁ ଦୁନିଆ ରୋଗ ସେଇଟା ଗଲେ ପଳେଇ ପାରେ।ମାଆ ସେଆଡୁ ରଡ଼ି ପକେଇଲେ ତୁ ପରିବା କାଟୁଚୁ ନା ନାଇଁ ଯେ।ଛାଡ ସେସବୁ ଚର୍ଚ୍ଚା। ଯେଉଁ ପ୍ରକାର ତାଙ୍କ ଦେହର ଅବସ୍ଥା ମତେ ବି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟ ଲାଗୁଛି ଆଉ ଇଏ ଏଠି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ କରୁଛି। ବାସ୍ ଏତିକିରେ ସେ ଦିନ କାହାଣୀ ସରି ଯାଇଥିଲା ।ଭୁଲି ହୋଇଗଲା ଆମ ମାନସପଟ୍ଟରୁ।

ବାବାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରାଦ୍ଧବାର୍ଷିକୀ। ପୁରୋହିତ କହିଲେ କିଛି ବାବା ଙ୍କ ପୁରୁଣା ଜିନିଷରୁ କିଛି ତାଙ୍କ ଫୋଟ ପାଖରେ ରଖ ।ଲୁଗା ପଟା ବା ଆସବାବପତ୍ର କିଛି ବି।ଏ ଭିତରେ ବହୁତ ଥର ଆଲମାରୀ ଖୋଲା ହୋଇଛି ଆଉ ତ କିଛି ନାହିଁ ସେଠି। ତାଙ୍କ ର ସବୁ ଜିନିଷ ଦାନ ଦିଆ ସରିଛି କିନ୍ତୁ ଥିଲା ଏକ ପୁରାଣା ସୁଟକେସ ।ତା ଭିତରେ ଥିଲା ମାଆଙ୍କର ଏକ ପୁରୁଣା ସଲ,ଆଉ ବାବାଙ୍କ ସ୍ବେଟର ।ସବୁ ବାହାରକୁ ବା ଆର କଲା ବେଳେ ହାତରେ ଆସିଲା ସେହି ଲାଲ କପଡା ରେ ବନ୍ଧା ଡେଉଁରିଆ ଟି। ମୋ ସ୍ବାମୀ ପ୍ରଶ୍ନ ଭରା ଆଖିରେ ଥରେ ମୋ ଆଡେ ଚାହିଁଲେ। ମୁଁ ବି କିଛି ସମୟ ତାକୁ ହାତରେ ଧରି ଭାବୁଥିଲି କଣ ଏଇଟା କୋଉଠୁ ଆସିଲା।ପୁରା ଦିନ ମୁଁ ସେହି ଚିନ୍ତା ରେ ।ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ଆଡକୁ ବଢିଲା। ପୁରୋହିତ କହିଲେ କଥାଟି କହୁଛି ଝିଅ ,ମନେ ରଖିଥିବୁ ମଉସା କୁ ।,ଘରେ ହନୁମାନ ଚାଳିଶା ଟେ କର ବୁଝିଲୁ ଘରର ସର୍ବାରିଷ୍ଠ ଶାନ୍ତି ହେବ। ଆଉ ମୋର ହଠାତ୍ କିଛି ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ଏଇ ନାଲି କପଡା ଟି କଥା ।ହଁ ତ ଏ ତ ସେହି କପଡା।ବାବା ଏତେ ଦିନ ହେଲା ତାକୁ ସାଇତି ରଖିଥିଲେ। କାହାର ତ ସେସବୁ ରେ ଟିକେ ବି ବିଶ୍ବାସ ହିଁ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏଇଟା ବି ସତ ଯେ ଛଅ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲା ଶାଶୁ ଚାଲିଗଲେ ଆଉ ଏବେ ବର୍ଷେ ହେଲା ଶ୍ବଶୁର ବି।ତେବେ କଣ ସେଦିନର ସେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ସତ ଥିଲା ନା ଏକ ସଂଯୋଗ ମାତ୍ର। ସେ ଯାହାହେଉ ଆମର ଅବଶୋଷ ର ଅଶ୍ରୁ ତ ବହି ଯାଉଥିଲା।ଆଉ ମନେ ହେଉଥିଲା କାଶ୍ .....rm

ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ

କଥା ଟେ କହୁଛି ତତେ ,ମନେ ରଖିଥିବୁ ମତେ