ଥରେ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଜନୈକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ପଦାର୍ପଣ କଲେ । ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦମ୍ଭୀ , ଅହଙ୍କାରୀ ଓ ନାସ୍ତିକ ପ୍ରକୃତିର ଥିଲେ ।

ରାଜା ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଦେଖି କୌଣସି ଆଦର ସତ୍କାର ତ କଲେନାହିଁ ବରଂ ନିଜର ଗର୍ବିତା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ରାଜସଭାସଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାଜ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସି ତାଛଲ୍ୟ କରି ସାଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ -

" ହେ ମହାନୁଭବ ! ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର କେବଳ ୩ଟି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାର ଅଛି । ଆପଣ ସେସବୁର ଉତ୍ତର ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ ।

ସାଧୁ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ -

" ଆଛା ପଚାରନ୍ତୁ । ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନର ସଠିକ ଉତ୍ତର ଦେବାପାଇଁ ।

ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ -

୧/ ଭଗବାନ କିପରି ମିଳିବେ ?

୨/ ଭଗବାନ କେଉଁଠି ଥାନ୍ତି ?

୩/ ଭଗବାନ କଣ କରି ପାରନ୍ତି ?

ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ସାଧୁ କହିଲେ -

" ରାଜନ୍ ! ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପାତ୍ରରେ କିଛି ଦୁଗ୍ଧ ଆଣିଦିଅ ।

ସାଧୁଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେଲା । ପାତ୍ରରେ ଦୁଗ୍ଧ ଦେଖି ଏଥର ସାଧୁ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ -

" ମହାରାଜ ! ମୋତେ ତ ଏଇ ଦୁଗ୍ଧରେ ଆଦୌ ସରଲହୁଣୀ , ଦହି ଓ ଘୃତ ଦେଖାଯାଉନି ! ଦୁଗ୍ଧରେ କଣ ଏସବୁ ନାହିଁ କି ?

ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ -

" ଏଇଟା କିପରି ସମ୍ଭବ ଆଜ୍ଞା ? ସରଲହୁଣୀ , ଘିଅଦହି ଇତ୍ୟାଦି ପାଇବାକୁ ହେଲେ କେତେକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ( process ) ଅବଲମ୍ବନ କରିବାକୁ ପଡିବ ।

ସାଧୁ ଏଥର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ -

" ମହାରାଜ ! ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ପାଇଲେ ତ ? ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମଗ୍ର ସଂସାରରେ କେବଳ ଭଗବାନ ହିଁ ସର୍ବତ୍ର ପୂରି ରହିଛନ୍ତି । ଦୁଗ୍ଧରେ ଦଧି , ଘୃତ , ଲବଣୀ ଅପ୍ରକଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଗ୍ଧକୁ ମନ୍ଥନ କଲେ ଯେପରି ଏସବୁ ସାମଗ୍ରୀ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ , ସେହିପରି ଅଖିଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଭଗବାନ ଅବର୍ତ୍ତମାନରେ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ

କେବଳ ଭକ୍ତର ସାଧନା ଓ ଭକ୍ତିବଳରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇଥାନ୍ତି !

ରାଜା କହିଲେ - " ଏଥର ମୋ ୨ୟ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ !

ସାଧୁ କହିଲେ - " ମଣିମା ! ଦୟାକରି ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଜଳନ୍ତା ପ୍ରଦୀପ ଆଣି ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ସମଗ୍ର ସଭାଗୃହକୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅନ୍ଧାର କରି ଦିଆଯାଉ ।

ସାଧୁଙ୍କ କଥନ ତୁରନ୍ତ ପାଳିତ ହେଲା । ସାଧୁ ଏଥର ସଭାଗୃହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ପ୍ରଦୀପ ରଖିଦେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ -

" ହେ ନରେଶ ! ଆପଣ କହି ପାରିବେ କି ଏହି ପ୍ରଦୀପର ରଶ୍ମୀପୁଂଜ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ପଡୁଛି ?

ରାଜା କହିଲେ - " ଏଥିରେ କହିବାର କଣ ଅଛି ? ସଭାଗୃହର ସବୁଆଡେ ପ୍ରଦୀପର ରଶ୍ମି ବିଛୁରିତ ହେଉଛି ଯାହା ଫଳରେ ସମଗ୍ର ଗୃହଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକିତ ହେଉଛି ।

ସାଧୁ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ କରି କହିଲେ -

" ରାଜନ୍ ! ଆପଣ ଯଥାର୍ଥ କହିଛନ୍ତି । ଏହି ସଚରାଚର ବିଶ୍ଵବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କେବଳ ଏକମାତ୍ର ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଜ୍ୟୋତିରେ ଉଦଭାସିତ ହେଉଛି ! ସଂସାରର କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କ ସତ୍ତା ହିଁ ବିଦ୍ୟମାନ !

ରାଜା ତାପରେ ସାଧୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ -

" ହେ ମହାତ୍ମା ! ଏଥର ମୋ ଅନ୍ତିମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କହନ୍ତୁ ।

ସାଧୁ କହିଲେ - " ରାଜନ୍ ! ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଗୁରୁ ଭାବରେ ପଚାରୁଛନ୍ତି ନା ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ?

ତହୁଁ ରାଜା କହିଲେ -

" ମୁଁ ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଜିଜ୍ଞାସା କରୁଛି ।

ସାଧୁ କହିଲେ -

" କିନ୍ତୁ ମହାରାଜ ! ଆପଣଙ୍କର ବିଚାର ଓ ଆଚରଣରେ ମୁଁ କୌଣସି ସମାନତା ଦେଖିବାକୁ ପାଉନାହିଁ । ଆପଣ ଶିଷ୍ୟ ହୋଇ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି । ଆଉ ମୁଁ ଗୁରୁ ହୋଇ ତଳେ ଠିଆ ହୋଇଛି । ତେଣୁ ଆପଣ ଶିଷ୍ୟ ହେବାକୁ ଦୟାକରି ଆପଣ ମୋ ସ୍ଥାନକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ମୋତେ ଵସିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଉ ।

କିଛି ସମୟ ଭିତରେ ରାଜା ନିଜ ସିଂହାସନରୁ ଓହ୍ଲାଇ ସାଧୁଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ ଏବଂ ସାଧୁ ରାଜାଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ବସି ପଡିଲେ । ଏଥର ସାଧୁ ତଳେ ଛିଡା ହୋଇଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ -

" ରାଜନ୍ ! ଏହାଥିଲା ଆପଣଙ୍କ ଶେଷ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର !

ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ -

" ହେ ମହାତ୍ମା ! ଆପଣଙ୍କ କଥାର ମର୍ମ କିଛି ବୁଝି ପାରିଲି ନାହିଁ !

ଏଥର ସାଧୁ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ କରି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ -

" ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର ! ଭଗବାନ ଚାହିଁଲେ ସବୁକିଛି କରି ପାରନ୍ତି । ଜଗତରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ବି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।

କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଭିକାରୀ ଥିଲି ଆଉ ଆପଣ ସମ୍ରାଟ ! କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ମାୟା ଦେଖନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ହେଉଛି ରାଜା ଆଉ ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଭିକ୍ଷୁକ !

ମୋ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପ୍ରଭୁ ଏପରି ହିଁ ଚମତ୍କାର କରି ପାରନ୍ତି । ସେ ଇଛାକଲେ କ୍ଷଣକରେ ରାଜାକୁ ଫକୀର ତ ଫକୀରକୁ ରାଜରାଜେଶ୍ଵର କରି ଦେଇପାରନ୍ତି । ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କ ଚମତ୍କାରିତା ( ଲୀଳା ) !

ଭଗବାନ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ

ଭଗବାନ ସର୍ବ ଶକ୍ତିମାନ