ଜୀବନରେ ଆମେ ଶାନ୍ତି, ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଏକ ଗଭୀର ଅର୍ଥ ଖୋଜୁ। ଆମେ ନିଜଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ସହିତ ଜଡ଼ିତ ହେବାର ଏକ ଉପାୟ ଖୋଜୁ। ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ, ଏହି ଅନୁସନ୍ଧାନ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଥାଏ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମେ ଭଗବାନ ବୋଲି ଜାଣୁ। ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଆମେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟତମ ସୃଷ୍ଟି। ମହାଜନ ଋଷିମୁନିଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଏକ ଗୁଣବାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ଆମେ ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁ, ଏହା ଆମର ବିଶେଷତ୍ୱ।

କିନ୍ତୁ ଏକ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ଭଗବାନଙ୍କ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ହୋଇପାରେ? ଏହି ପନ୍ଥା ଅସୁବିଧାଜନକ ଏବଂ ଜଟିଳ ଲାଗିପାରେ। ଆମେ ବହୁତ କିଛି କରିପାରିବା ଭଳି ମନେ ହୁଏନାହିଁ, ମନ ଯୋଗୀ ହୋଇପାରେନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପାପରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହୁଏ, ଆମେ ନରକର ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଦାୟୀ ହୁଏ।

ମହାନ ଶାସ୍ତ୍ର ଯେପରି ଭାଗବତ, ଏଥିରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିର ଏକ ନୂତନ ଉପାୟ ଅଛି। ଯଦି ଆମେ ନଅଟି ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମନିବେଦନ କରୁ, ତାହା ହେଲେ ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟଦେଇ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଗଭୀର ସଂଯୋଗ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଭକ୍ତ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଜୀବନର ବାସ୍ତବତା ଏହାକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲା, ନିମ୍ନଲିଖିତଗୁଡିକ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଭକ୍ତି ପଦ୍ଧତି।

୧. ଶ୍ରବଣ: କାନରେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଓ ବିଶେଷ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣିବା। ଭଗବାନଙ୍କ ଗାଥା, ତାଙ୍କ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଏବଂ ଗୁଣଗାନ ବିଷୟରେ ଧର୍ମୀୟ ବକ୍ତୃତା, ଭାଗବତ ପରି ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗାନ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା କରାଯାଇପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଦିବ୍ୟ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଆମର କାନ ଭରିଦେଉ, ଆମର ମନ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ।

୨. କୀର୍ତ୍ତନ: ମୁଖରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଗୀତ ଏକତାଳରେ ପଢ଼ିବା। ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଗାନ କରିବା କିମ୍ବା ଜପ କରିବା। ଆମର ସ୍ୱର ଭଲ ଅଛି କି ନାହିଁ ଏଥିରେ କିଛି ଫରକ ପଡ଼େନା। ଆମ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଭାବନା ହେଉଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏକତ୍ରିତ ଭାବରେ ଏକତ୍ରିତ ଭାବରେ ଗାନ କରିବା (ଭଜନ) ବାୟୁମଣ୍ଡଳକୁ ସକରାତ୍ମକ ଶକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ ଏବଂ ଆମର ନିଜର ହୃଦୟକୁ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଦେଇଥାଏ।

୩. ସ୍ମରଣ: ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ନାମ ଧ୍ୟାନ କରିବା। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ କରିବା। ଦିନସାରା ଆମ ମନରେ ତାଙ୍କ ନାମ ଓ ରୂପ ରଖିବା। ଏହା ଧ୍ୟାନର ଏକ ରୂପ ଯେଉଁଠାରେ, ଏକାଗ୍ର ମନୋଯୋଗ ସହିତ, ଆମେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁ। ଏହି ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ ଆମ ଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରାଏ ଯେ ଆମେ କଦାପି ଏକା ନଥିଲୁ; ଭଗବାନ ସର୍ବଦା ଆମ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।

୪. ପାଦସେବନ: ଏକାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ ଭାବରେ ଯାଏଁ ଜୀବିତ ରହିଛ ଓଁ ଜପୁ। ଏହା ହେଉଛି ସେବାର ଭକ୍ତି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ସେବା କରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା। ଆମେ ଗରୀବଙ୍କୁ ସେବା କରିପାରିବା, ଅସହାୟଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବା, କିମ୍ବା ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ଯତ୍ନ ନେଇପାରିବା। ହନୁମାନଜି ଏହାର ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦାହରଣ। ସେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାତ୍ୱିକ ଭାବରେ ସେବା କରିଥିଲେ, ସର୍ବଦା ତାଙ୍କ ପାଦରେ ରହି, କୌଣସି କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ମନରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସହିତ ସମାନ।

୫. ଅର୍ଚ୍ଚନା: ଭଗବାନଙ୍କ ବିଗ୍ରହର ନିତ୍ୟ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତି, ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ, ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁଖରେ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସମ୍ଭବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେଣୁ, ଏହି ପଦ୍ଧତି ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆତ୍ମ-ଆରୋପିତ ଭକ୍ତି ପଦ୍ଧତି। ଘରେ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଆମେ ଯେଉଁ ପୂଜା କରୁ, ତାହା ଏହି ଭକ୍ତିର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଆମେ ଫୁଲ, ଦୀପ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କ ବିଗ୍ରହ ବା ଛବିକୁ ଅର୍ପଣ କରୁ। ଏହା କେବଳ ଏକ ରୀତି ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ। ଆମେ ଯେଉଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରୁ, ତାହା ଆମର ଉତ୍ତମ ଗୁଣଗୁଡିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ପରି। ଆମେ ଯେଉଁ ଦୀପ ଜଳାଉ, ତାହା ଆମ ଭିତରେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ ଜଳାଇବା ପରି।

୬. ବନ୍ଦନା: ଭଗବାନଙ୍କ ବିଗ୍ରହ ପରେ, ଭକ୍ତମାନେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ନମସ୍କାର ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ଏହା ହେଉଛି ନମ୍ର ପ୍ରାର୍ଥନା ଏବଂ ନମସ୍କାର କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ। ଆମେ ମସ୍ତକ ନତ କରି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆମର ସମ୍ମାନ ଅର୍ପଣ କରୁ। ଏହି ସରଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଆମର ଅହଂକାର ଏବଂ ଗର୍ବକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ। ଏହା ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ ଯେ ଆମେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଆଗେ ଛୋଟ, ଏବଂ ଏହା ଆମକୁ ନମ୍ରତା ଶିଖାଏ, ଯାହା ଭକ୍ତିର ଭିତ୍ତିଭୂମି।

୭. ଦାସ୍ୟ: ଷଷ୍ଠ ପଦରେ, ତେଲେ ପ୍ରଶଂସା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ତା’ପରେ ସେମାନେ ସେବା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ହନୁମାନ ନିଜେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ପାଦରେ ଥିଲେ। ଏହା ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କର ଏକ ଭକ୍ତ ସେବକ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରିବା। ଜଣେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସେବକ ପରି ଯିଏ ତାଙ୍କ ମାଲିକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ସହିତ କାମ କରେ, ଆମେ ଆମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁ। ଆମେ ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅର୍ପଣ ଭାବରେ କାମ କରୁ। ଏହି ମନୋଭାବ ଆମର ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜାରେ ପରିଣତ କରେ।

୮. ସଖା : ଅଷ୍ଟମରେ, ଅର୍ଜୁନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ଏହା ହେଉଛି ଭକ୍ତିର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଘନିଷ୍ଠ ରୂପ - ଭଗବାନଙ୍କୁ ଏକ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଦେଖିବା। ଯେପରି ଅର୍ଜୁନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ହେଉଛି ଯାହାଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ଆମର ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ, ଗୁପ୍ତ କଥା ଏବଂ ଭୟ ବାଣ୍ଟିପାରିବା। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭଗବାନଙ୍କ ସହିତ ବନ୍ଧୁତାର ଏହି ଅନୁଭବ ବିକଶିତ କରୁ, ଆମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମୁକ୍ତଭାବରେ କଥା ହେଇପାରିବା ଏବଂ ଆମ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମମୟ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିପାରିବା।

୯. ଆତ୍ମନିବେଦନ: ନବମରେ, ନିଜର ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବନା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନବମ ଭକ୍ତି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ତାଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଏହା ହେଉଛି ଭକ୍ତିର ଚରମ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପର୍ଯ୍ୟାୟ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଆମର ଯାହା ଅଛି ଏବଂ ଆମେ ଯାହା ଅଛି ସବୁକିଛି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା। ଆମେ ଆମର ମନ, ଆମର ଶରୀର, ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ଆମର ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁ। ଆମେ ଆମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ଆଶା ଛାଡିଦେଉ ଏବଂ କହୁ, "ମୋର ଇଚ୍ଛା ନୁହେଁ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ହେଉ।" ଏହା ଏକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ, ଭଗବାନ ସବୁକିଛି ଯତ୍ନ ନେବେ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରି।

ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପନ୍ଥା

ନବଧା ଭକ୍ତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ। ଆପଣ ଜଣେ ଗାୟକ, ଚିନ୍ତକ, ସହାୟକ, କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ହୋଇଥାନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପନ୍ଥା ଅଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ନଅଟି କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ। ଆପଣ ଯେଉଁଟି ସହଜ ଏବଂ ସ୍ୱାଭାବିକ ଲାଗେ ସେହି ଗୋଟିକୁ ଆରମ୍ଭ କରିପାରିବେ।

ସଫଳତା କିମ୍ବା ପୁରସ୍କାରର କୌଣସି ସ୍ୱାର୍ଥପର ଆଶା ନକରି ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା। ଆମେ କିଛି ବଦଳ ପାଇବା ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉନାହିଁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉ କାରଣ ସେହି ପ୍ରେମ ଆମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ। ଏହି ନଅଟି ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରି, ଆମେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିଚଳିତ କରୁଥିବା ବିଘ୍ନ ଏବଂ ପାପଗୁଡିକୁ ଦୂର କରୁ ଏବଂ ସେହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମକୁ ଆବିଷ୍କାର କରୁ ଯାହା ସର୍ବଦା ସେଠାରେ ଥିଲା।

ଶେଷରେ, ନବଧା ଭକ୍ତି ଏକ ଦୂରାତୀ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିବା ନୁହେଁ। ଏହା ଏଠାରେ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ଭଗବାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିବା, ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନ ଜୀବନକୁ ଶାନ୍ତି, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା। ଯେଉଁ କେହି ବିଫଳତାର କୌଣସି ଆଶା ବିନା, କେବଳ ପ୍ରେମରେ ଏହି ପନ୍ଥାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ପାଇଥାଏ।

!!ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇବାର ନଅଟି ସରଳ ପନ୍ଥା: ନବଧା ଭକ୍ତି

ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇବାର ନଅଟି ସରଳ ପନ୍ଥା: ନବଧା ଭକ୍ତି