ସତରେ ଦୁନିଆରେ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ସବୁଠୁ ନିଆରା, ମୁଁ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କଠୁ ଶୁଣିଥିଲି ମାତ୍ର ମୋର କେହି ଭଉଣୀ ନଥିବାରୁ କେବେ ଅନୁଭବ କରିପାରି ନଥିଲି। ମୋ ପିଲାଦିନେ ସବୁ ପିଲା ମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭାଇଭଉଣୀ ବି ସେମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ ମାତ୍ର ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଏକୁଟିଆ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି। ସବୁଠୁ ବେଶୀ ଏକୁଟିଆ ସେବେ ଲାଗେ ଯେବେ ଗାଁ ରେ ରାକ୍ଷୀପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଥାଏ। ସେଦିନ ସବୁ ଭଉଣୀ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ହାତରେ ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧିଥାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚକୋଲେଟ ଦେଇଥାନ୍ତି। କାହା ହାତରେ ଥାଏ ଗୋଟେ ତ କାହା ହାତରେ ୩, ୪ ଟା ରାକ୍ଷୀ କିନ୍ତୁ ମୋ ହାତ ସବୁ ଦିନଭଳି ଖାଲି ରହେ। ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ ଲାଗେ ସେ ସବୁ ଦେଖିଲେ।

ଦିନେ ରାଗି ଯାଇ ଘରେ ଆସି କହିଦେଲି ମା' ସମସ୍ତଙ୍କର ଭଉଣୀ ଅଛନ୍ତି ମୋର କାହିଁ ନାହିଁ ମୋର ଗୋଟେ ଭଉଣୀ ଦରକାର ମୋ ସହ ଯିଏ ଖେଳିବ, ମୋ ସହ ମାଡ଼ ଗୋଳ କରିବ, ମତେ ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧିବ, ମୁଁ ତା ପାଇଁ ବାପାଙ୍କୁ କହି ବହୁତ୍ ସାରା ଖେଳନା ଆଣିଦେବି, ଆଉ ଯିଏ ତା ସହ ଲାଗିବ ତାକୁ ମାରିବି।

ଏକଥା ମୋ ଜେଜେମା ଶୁଣୁଥିଲେ ସେ ମତେ ବୁଝାଇବାକୁ ଯାଇ କହିଥିଲେ ମୁଁ ବାନ୍ଧି ଦଉଚି ଆସେ ରାକ୍ଷୀ। ମୋ ବଡ଼ ବାପାଙ୍କ ଝିଅ ମାନେ ବି ମତେ ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଆସନ୍ତି ମାତ୍ର ମୁଁ ଖଟ ତଳେ ଲୁଚି ରହେ ବାନ୍ଧିବିନି ବୋଲି କାହିଁକି ନା ସେମାନଙ୍କର ଭାଇଥିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ମୋର ଭଉଣୀ ନାହିଁ ମାନେ ମୁଁ ବାନ୍ଧିବି ନାହିଁ। ମୋ ଜେଜେମା ବହୁତ୍ ବୁଝେଇବା ଫଳରେ ମୁଁ ସେଦିନ ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧି ଥିଲି। କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଭଉଣୀ ନଥିବାର କଷ୍ଟ ହୃଦୟରୁ ଯାଇନଥିଲା।

କିଛିବର୍ଷ ପରେ ଏପ୍ରିଲ୍ ୫ ତାରିଖ ଆସିଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ଖୁସି ଖବର ମୋ ସାନ ବାପାଙ୍କର ଗୋଟେ ଝିଅ ହୋଇଥିଲା। ଶୁଣିଲା ପରେ ମୋର ଭଉଣୀ ହେଇଛି ମୋ ଖୁସିରେ ନଥିଲା ବିରାମ।

ସେଦିନ ମୁଁ ଗାଁର ସବୁ ପିଲାଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ହେଇ କହିଥିଲି ମୋର ବି ଗୋଟେ ଭଉଣୀ ହେଇଛି। ଯେଉଁ ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ମନକୁ ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା ସେମାନଙ୍କୁ ତ ବେଶି କରି କହି ଖୁସି ହେଉଥିଲି ମୁଁ। ସେଦିନ ମୋ ମନରେ ଏକ ଖୁସିର ଲହରୀ ଛୁଟି ଯାଇଥିଲା ଯାହାକୁ ମୁଁ ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ବି ଭୁଲି ପାରିବିନି। ଭଉଣୀକୁ ନ ଦେଖି ବି ତାକୁ ମନରେ କଳ୍ପନା କରି ବସିଥିଲି।

କିଛି ବର୍ଷପରେ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା ମୋର ସେଇ ସୁନାନାକି ଭଉଣୀ ସହ ମିଶିବାକୁ ତାକୁ ଥରେ ଦେଖିବାକୁ। ସାନ ବାପା ବାହାରେ ରହୁଥିବାରୁ ଛୋଟ ପିଲା ଟାକୁ ଧରିକି ଗାଁ କୁ ଆସିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇ ପାରୁନଥିଲା। ସେତେବେଳକୁ ସେ ବହୁତ୍ ବଡ଼ ହେଇଯାଇଥିଲା।

ମୋ ଭଉଣୀକୁ ପ୍ରଥମଥର ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୋ ମନ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଇଯାଇଥିଲା, ବସ୍ ରେ ଯିବା ସମୟରେ ଖାଲି ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା କେମିତି ଯାଇ ଆଗ ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଦେଖିବି ତା ସହ ଖେଳିବି କେମିତି ଜଣେଇବି ମୁଁ ତା ବଡ଼ ଭାଇ ବୋଲି। ଜେଜେମା କୁ କହି ତା ପାଇଁ ଚକୋଲେଟ ବି ଅଧିକ ନେଇ ଆସିଥିଲି ଗୋଟେ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ ସବୁ ତା ପାଇଁ। ଏତେ କଥା ଭାବି ଭାବି ବସ୍ ରେ ମୋର ନିଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଭୋର ୫ଟା ବେଳକୁ ମୋ ସାନବାପା ଆମକୁ ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡରୁ ନେଇଗଲେ। ମୁଁ ଖାଲି ରାସ୍ତା ସାରା ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରୁ ଥାଏ ବାପା ମୋ ଭଉଣୀ କେତେ ବଡ଼ ହୋଇ ଯାଇଥିବ ନା, ତାକୁ ତାର ଗୋଟେ ବଡ଼ଭାଇ ଅଛି ବୋଲି କହିଛ ନା, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବ ନା ଖେଳିବାକୁ, ମତେ ରାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧିବ ନା ଏବେ, ଏମିତି ଅନେକ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ।

ଏତିକିରେ ଆମେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଗଲୁ।

ଘରେ କାହାକୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଧାଇଁ ଯାଇଥିଲି ସେ ଶୋଇଥିବା ଘରକୁ ଖାଲି ଟିକେ ତାର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ।

ସେ ସେତେବେଳେ ସାନ ମା'ଙ୍କ ପାଖେ ଶୋଇଥିଲା। ଶୋଇଥିବା ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଓହ୍! ମନ ଭରିଗଲା ମୋର। ବହୁତ୍ ଖୁସି ଲାଗୁଥିଲା ତାକୁ ଦେଖି ସତେ ଯେମିତି ମୋ ର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଖୁସି ମୁଁ ପାଇ ଯାଇଛି। ମୋର ଖାଲି ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା ତାକୁ ନିଦରୁ ଉଠେଇ ତା ସହ ଖେଲିବା ପାଇଁ।

ମୁଁ ଆଉ ଶୋଇପାରିଲି ନାହିଁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲି କେତେବେଳେ ସେ ଉଠିବ ଆଉ ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖିବି। କିଛି ସମୟ ପରେ ତାର କୋମଳ କାନ୍ଦ ଶୁଭିଲା ମୁଁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲି ତା ପାଖକୁ, ମୁଁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ତାର କୋମଳ ପାଦର ପାଉଁଛି ଝମ୍ ଝାମ କରି ଦଉଡି ଆସିଲା ମୋ ପାଖକୁ ଟିକେ ଅଚିହ୍ନା ପାଇଲା କିନ୍ତୁ ଆସିଲା ମୋ ପାଖକୁ। ମୋର ଆଜି ବି ମନେ ଅଛି ସେ କୋମଳ ପାଦର ଝମ ଝୁମ୍ ସ୍ୱର। ସେ ସ୍ୱର ଥିଲା ମୋ ପାଇଁ ମୋ ଖୁସିର ସାଗର।

ସେଦିନ ଖାଲି ତା ସହ ଖେଳି ମୁଁ ମୋ ମା' କୁ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି, ମା' ଠୁ ଦୂରରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ମା' ମନେ ପଡ଼ିନଥିଲା।

ତାକୁ ମୋ ସାନ ବାପା ଆଉ ସାନମା ମୁଁ ତା ବଡ଼ ଭାଇ କହିଥିଲେ ବୋଧେ ସେତେବେଳକୁ ସେ ଭାଇ କଣ ଭାଇ ଭଉଣୀର ପ୍ରେମ କଣ ଜାଣି ଯାଇଥିଲା, ବହୁତ୍ ଖୁସି ହେଇଥିଲା ସେ।

ଆମ ଘର ଗେଟ୍ ପାଖେ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଡାକି କହିଥିଲା ଶୁଣ ମୋ "ଭାଇ ଆସିଛନ୍ତି"। ମୋ ଭାଇ ଆସିଛନ୍ତି ମତେ ଲାଗିଥିଲା ମୋ ଭଳି ସେ ବି ବୋଧ ହୁଏ ଭାଇଭଉଣୀର ସମ୍ପର୍କକୁ ଝୁରି ହେଉଥିଲା.......

ନିଶିକାନ୍ତ ନାଥଶର୍ମା

ଛେଣ୍ଡ କଲୋନୀ, ରାଉରକେଲା

ଭାଇ ଆସିଛନ୍ତି

ଗଳ୍ପ