ଗଙ୍ଗାନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ଗାଁରେ ବାସ କରୁଥିଲେ ଏକ ଗରିବ ବୈଦିକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାର। ବାପା ଥିଲେ ସଂସ୍କୃତ ପଣ୍ଡିତ ଓ ମନ୍ଦିରର ପୂଜକ। ମାଆ ଉତ୍ତମ ଗୃହିଣୀ। ବାପା ବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଓ ପୂଜାପାଠ କରି ବହୁତ ପଇସା କମାନ୍ତି। ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ତିନି ପୁଅ ଓ ଗୃହିଣୀଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସୁଖରେ କଟିଯାଏ। ଲୋକମାନେ ବି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ତାଙ୍କ କଥା ମାନନ୍ତି। ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ଭଲ ଜମିବାଡ଼ି ବି ଥାଏ। ଭଲ ନଡ଼ିଆ ବଗିଚା ବି ଥାଏ। ପ୍ରତିଦିନ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ସେ ଯାଆନ୍ତି। ଶିବଙ୍କ ବଡ଼ ଭକ୍ତ ଅଟନ୍ତି। ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ପଇଡ଼ ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରାନ୍ତି। ପଞ୍ଚାମୃତ ଓ ଭୋଗ ଲଗାନ୍ତି। ତିନି ପୁଅ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ କାରଣ ସେ ଉତ୍ତମ ସଂସ୍କୃତ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲା ଓ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଦେଉଥିଲା। ତତ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କୌଳିକ ବୃତ୍ତି ମଧ୍ୟ ଆପଣେଇଥିଲେ। ଧିରେଧିରେ ସେମାନେ ବଡ଼ ହେବାରେ ଲାଗିଲେ। ବଡ଼ ପୁଅ ଜଣେ ବେଦଜ୍ଞ ଓ ଈଶ୍ଵର ଉପାସକ ହୋଇଗଲେ। ଗୀତା ପ୍ରବଚନ ଦେବାରେ ଲାଗିଲେ। ବାପା ଖୁବ୍ ଖୁସି ହେଉଥାନ୍ତି, ବଡ଼ ପୁଅର କାର୍ଯ୍ୟରେ। ମଝିଆ ପୁଅ ଡାକ୍ତର ପାଠ ପଢ଼ି ଏକ ସୁନାମଧନ୍ୟ ଡାକ୍ତର ହେଲା। ସାନ ପୁଅ ଜମିବାଡ଼ି ଦାୟିତ୍ଵ ବୁଝି ଭଲ ରୋଜଗାର କଲା। ବାପାମାଆ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ତିନି ପୁଅଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ବାଣ୍ଟି ଦେଲେ। ଏମିତି ସମୟକ୍ରମେ ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କ ପରଲୋକ ହୋଇଗଲା। ପରିବାରରେ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କ ଆୟ ସବୁଠାରୁ କମ୍ ରହିଲା ଅନ୍ୟ ଦୁଇଭାଇଙ୍କର ତୁଳନାରେ।

ଦିନେ ସାନ ଦୁଇଭାଇ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଭାଇ! ଆପଣଙ୍କ ଆୟ ବହୁତ କମ୍। କିଛି ତ ରୋଜଗାର କରୁନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାରକୁ ପୋଷିବା ଆମ ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭବ ନୁହଁ। ଆପଣ ଆମଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ରୁହନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଲା।

ତଥାପି ସେ ଭାଇମାନଙ୍କ କଥାରେ ରାଜି ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଭାଗର ଜମିବାଡ଼ି, କଂସାବାସନ, ଘରର ଜିନିଷ ଗୁଡ଼ିକୁ ବିକି ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆଶ୍ରମଟିଏ ଖୋଲିଲେ। ସେଠାରେ ବସବାସ କରି ବେଦ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ, ସମୟକ୍ରମେ ତାହା ବି ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ସେମାନଙ୍କ ଦାରିଦ୍ର୍ୟତା ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା। ସବୁଜିନିଷ ବିକି ଭାଙ୍ଗି ଖାଇଦେଲେ। ଦିନେ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, "ଏବେ ଚଳିବା କିପରି? ସବୁ ତ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।" ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ ସେ କହିଲେ, "ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ କୀଟ ପତଙ୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭରଣ ପୋଷଣ କରନ୍ତି; ସେ ଆମ କଥା ବୁଝିବେନି?! ଭଗବାନ ପରା କହନ୍ତି- ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ଯୋଗକ୍ଷମ ବହନ କରେ।"

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଗୃହ ନିକଟରେ ଥିବା ନଦୀକୁ ଦିନର ଦୁଇବେଳା ଯାଇ ନଦୀକୂଳରେ ଜପ, ଧ୍ୟାନ, ସ୍ବାଧାୟ କରନ୍ତି। ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ପତିବ୍ରତା। ସ୍ବାମୀଙ୍କର ଅନୁଗାମିନୀ।

ଦିନେ ନିଦ୍ରା ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଇ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଲେ - ଈଶ୍ଵର ତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଯୋଗକ୍ଷମ ବହନ କରନ୍ତି ଆମେ ଦୁଇପ୍ରାଣୀ ଡ଼ାକି ଡ଼ାକି ଥକିଗଲୁଣି, ଆମ କଥା କ'ଣ ପ୍ରଭୁ ଜାଣିପାରୁନାହାନ୍ତି। ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା ପୁଣି ଈଶ୍ଵର କହିଥିବା ସେହି ସଂସ୍କୃତ ଶ୍ଳୋକଟି ମନେ ପଡ଼ିଗଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବିଲେ, ଏହି ଶ୍ଳୋକଟି ଈଶ୍ଵର କହି ନଥିବା ଜଣାପଡ଼ୁଛି। ଏହା ଏକ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତ ଶ୍ଳୋକ ହୋଇପାରେ। ତେଣୁ ସେ ଏହି ଶ୍ଳୋକ ଉପରେ ହଳଦୀ ବୋଳିଦେଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମନୋଭାବ ଲକ୍ଷ୍ୟକରି ଭଗବାନ ଶିଷ୍ୟ ରୂପେ ସ୍ବୟଂ ତାଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ସାଙ୍ଗରେ ଆଣିଥିବା ଖାଦ୍ୟସାମଗ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଇ ପଚାରିଲେ- ଗୁରୁଦେବଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ଆସିଛି, ସେ ନାହାଁନ୍ତି?! ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୋ ସ୍ବାମୀ ନଦୀକୁ ତର୍ପଣ କରିବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ... ମୋ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ଆଗ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ସେ କାହାଠାରୁ କିଛି ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଆପଣ ଏମିତି କୋଉ ଶିଷ୍ୟ?! ଏହା ଫେରାଇ ନେଇଯାଅ। ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ସେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେବେ।" ଭଗବାନ ହସି ହସି କହିଲେ, "ମୋତେ ବିଶ୍ଵାସ କର, ମାଆ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ବହୁତ ବଡ଼ ଭକ୍ତ। ତୁମେ କେବଳ ଏତିକି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆସିଲେ କହିବ ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହଳଦୀ ବୋଳି ଦେଇଥିଲ ସେହି ଶିଷ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଏସବୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ସେ ସବୁ କିଛି ଜାଣନ୍ତି ମୋ ବିଷୟରେ। ମନା କରନ୍ତୁନି, ମାଆ। ମନ କଷ୍ଟ ହେବ ମୋର।" ଏତକ କହି ଭଗବାନ ସେଠାରେ ସବୁକିଛି ଦେଇ ଉଭାନ ହେଇଗଲେ।

ସ୍ନାନ ସାରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସବୁକଥା ଶୁଣିଲା ପରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଉଠିଲା। ସେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମ ଜୀବନ ଧନ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ମୁଁ ଅଧମ ସେ ସୌଭାଗ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲି। ଯିଏ ଆସିଥିଲେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ବୟଂ ଭଗବାନ। ମୁଁ ଦିନେ କ୍ଷୁଧା କଷ୍ଟ ସହି ନ ପାରିବାରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ଅଭିମାନ କରି ମୋର ଯୋଗକ୍ଷମ ବହନ କରିନଥିବାରୁ ଗୀତାର ଗୋଟିଏ ଶ୍ଳୋକ ଉପରେ ହଳଦୀ ବୋଳି ଦେଇଥିଲି। ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦର୍ଶନ ନଦେଇ ଖାଦ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ରଖିଦେଇଗଲେ। ମୁଁ କେଡେ ପାପୀ! କେଡେ ଉଦାର ସତେ ପ୍ରଭୁ! ସେ ଭାବଗ୍ରାହୀ।

ଭୋଜନ ଶେଷ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତି ବସି ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲା ବେଳେ ଭଗବାନ ପ୍ରକଟ ହେବାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପାଦତଳେ ପଡ଼ି କହିଲେ - ପ୍ରଭୁ! ମୋ ପରି ହତଭାଗ୍ୟର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ପ୍ରେମ, ବିଶ୍ଵାସ କେଉଁଠୁ ଆସିବ! ଭଗବାନ କହିଲେ- ବତ୍ସ! ତୁମର କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ, ମୋର ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଗଲା। କ'ଣ ମାଗିବ ମାଗିନିଅ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ- ପ୍ରଭୁ! ମୋ ମନରେ ଆଉ ଯୋଗକ୍ଷମର କାମନା ନ ରହୁ ଆପଣଙ୍କଠାରେ ବିଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମ ରହୁ। ଭଗବାନ ତଥାସ୍ତୁ କହି ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ।

💖💝

ନାମ- ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ସାହୁ

ଗ୍ରାମ/ପୋଷ୍ଟ୍- ବି.ନୂଆଁ ପଲ୍ଲୀ

ଭାୟା- କବିସୂର୍ଯ୍ୟନଗର

ଜିଲ୍ଲା- ଗଞ୍ଜାମ

ରାଜ୍ୟ- ଓଡ଼ିଶା

ପିନ୍ କୋଡ ନଂ- ୭୬୧୧୦୪

ଦୂରଭାଷ/ WhatsApp no. - ୭୮୭୩୨୯୩୫୦୮

ଭକ୍ତର ଭଗବାନ

ଭକ୍ତି ହିଁ ଶକ୍ତି