ଆୟୁର୍ବେଦର ପିତା କିଏ? - ଚରକ, ଇତିହାସ, ଅବଦାନ ଏବଂ ଚରକ ସହମିତା

ଆୟୁର୍ବେଦ ସମୀକ୍ଷା

ଚରକ (150-200 CE) ଆୟୁର୍ବେଦର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲା, ଯାହାକି ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଔଷଧୀୟ ତଥା ଜୀବନଶୈଳୀ ପ୍ରଣାଳୀ | ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଔଷଧ ଏବଂ ଆୟୁର୍ବେଦର ଅନ୍ୟତମ ମୂଳ ଗ୍ରନ୍ଥ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିବା ବ୍ରିହାଟ-ଟ୍ରାଇ ଡାକ୍ତରୀ ଚିକିତ୍ସା ଚରକ ସହମିତାଙ୍କୁ ସମ୍ପାଦନା ପାଇଁ ସେ ବେଶ୍ ଜଣାଶୁଣା |

ଆୟୁର୍ବେଦ କ’ଣ?

ଆୟୁର୍ବେଦ, ସାଧାରଣତଃ ଆୟୁର୍ବେଦ ଔଷଧ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା, ଏହା ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଚିକିତ୍ସା ବ୍ୟବସ୍ଥା | ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ହଜାରେ ବର୍ଷରୁ ଏହାର ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତ ମୂଳ, "ଆୟୁସ୍" (ଜୀବନ) ଏବଂ "ଭେଡା" (ଜ୍ଞାନ) ରୁ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇପାରେ | ଏହା ଜୀବନ ବିଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରେ, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଏବଂ ବିକଳ୍ପ ଔଷଧର ଆଧାର | ଆୟୁର୍ବେଦ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱର ସର୍ବ ପୁରାତନ ଅଭ୍ୟାସିତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ବ୍ୟବସ୍ଥା | ଏହା ଏକ ପାରମ୍ପାରିକ ଭାରତୀୟ ଚିକିତ୍ସା କୌଶଳ | ଯୋଗ, ମସାଜ୍, ଆକ୍ୟୁପେଙ୍କଟର୍ ଏବଂ ହର୍ବାଲ୍ ଔଷଧ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଚିକିତ୍ସା ମାଧ୍ୟମରେ ଏହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ସୁସ୍ଥତାକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିଥାଏ | ସଂକ୍ଷେପରେ, ଏହା ଏକ ସୁସ୍ଥ ଜୀବନଯାପନ ଉପରେ ଏକ ସାମଗ୍ରିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ପ୍ରଦାନ କରେ |

ଆୟୁର୍ବେଦକୁ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବ ପୁରାତନ ଦାର୍ଶନିକ କାର୍ଯ୍ୟ (ପ୍ରାୟ 6,000 ବର୍ଷ) ରଗ ବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ବେଦ ପଦଗୁଡ଼ିକ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଖ୍ୟ ଉପାଦାନ ସହିତ ଜଡିତ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପ୍ରମୁଖ ଶକ୍ତି ଆୟୁର୍ବେଦର ଔଷଧୀୟ ଶୃଙ୍ଖଳା ଭାବରେ ମୌଳିକ ମୂଳଦୁଆ ଅଟେ | ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତିରୋପଣ ଏବଂ ହର୍ବାଲ ଆରୋଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।

ଆୟୁର୍ବେଦର ପିତା କିଏ?

ଚରକ ଆୟୁର୍ବେଦ ବା ଆୟୁର୍ବେଦିକ ଔଷଧର ପିତା ଭାବରେ ପରିଗଣିତ ହୁଏ | ସେ ଚରକ ସହମିତା ନାମକ ଏକ ଔଷଧ ଉପରେ ଏକ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବିଭିନ୍ନ ରୋଗ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା। ସେ ପ୍ରାୟ 300 B.C. ଚାରାକା ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 150 ରୁ 200 ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା | ସେ ଆୟୁର୍ବେଦର ତଥା ପାରମ୍ପାରିକ ଭାରତୀୟ ଔଷଧର ମୂଳ ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟରୁ ଚରକ ସହମିତା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ବେଶ୍ ଜଣାଶୁଣା |

ଆୟୁର୍ବେଦର ପିତା ମଧ୍ୟ ପାରମ୍ପାରିକ ଭାରତୀୟ ଔଷଧର ପିତା ଭାବରେ ପରିଗଣିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଔଷଧ ଉପରେ ଏକ ଜଣାଶୁଣା ପୁସ୍ତକ ଲେଖିଥିଲେ, ଯାହାର ଆଖ୍ୟା ତାଙ୍କ ନାମ | କନିଷ୍କା ତାଙ୍କୁ ରାଜ ବିଦ୍ୟା ନାମ ଦେଲେ। ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ଆୟୁର୍ବେଦିକ ଦର୍ଶନ ଅନୁଯାୟୀ କୌଣସି ରୋଗକୁ ରୋକିବା ସେମାନଙ୍କ ଆରୋଗ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଆୟୁର୍ବେଦ ଏବଂ ଚରକ ଇତିହାସ :-

ବୈଦିକ କାଳରେ ଆୟୁର୍ବେଦର ମୂଳ ରହିଛି। ଅଥର୍ବ ବେଦରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଅସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଅନେକ ତଥ୍ୟ ଅଛି | ଐତିହାସିକମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଆୟୁର୍ବେଦ ଅଥର୍ବ ବେଦର ଏକ ଶାଖା | ଅବଶ୍ୟ, ପୁରାତନ ବେଦ, ରିଗ୍ଭେଡା, ରୋଗ ଏବଂ ଆରୋଗ୍ୟକାରୀ ଉଦ୍ଭିଦକୁ ବୁଝାଏ | ଆୟୁର୍ବେଦର ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଫର୍ମ ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ ଆୟୋଜିତଷି ସମ୍ମିଳନୀର ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଚାରୁକା ସମିତି ହେଉଛି ଆୟୁର୍ବେଦ ଉପରେ ପ୍ରଥମ କୋଡାଇଡ୍ ଗ୍ରନ୍ଥ | ଅନ୍ୟ ଏକ କୋଡାଇଡ୍ ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟ୍ ହେଉଛି ସୁଶ୍ରୁତା ସମିତା | ଧନଭନ୍ତୀ ସୁଶ୍ରୁତା ପରମ୍ପରାରୁ ଆସିଥିବା ଏବଂ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଆଟ୍ରେୟା ଚାରାକା ପରମ୍ପରାରୁ ଓହ୍ଲାଇଥିବା କୁହାଯାଉଥିଲା।

ଚରାକା ସମିତା ମଧ୍ୟ ଆଟେରିଆର ପ୍ରଥମ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିଭେଶ, ଭେଲା, ଜାଟୁକର୍ନା, ପର୍ଶର, ହରିତା, ଏବଂ କ୍ଷରପାନିଙ୍କ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଚିକିତ୍ସା କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜସ୍ୱ ଉପଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ଚରାକା ସମିତା ଏବଂ ଭେଲା ସମିତା ଆଜି ଉପଲବ୍ଧ ଦୁଇଟି ବୈଧ ସଂସ୍କରଣ; ହରିତା ସମିତା ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ, ଯଦିଓ ଏହାର ବୈଧତା ସନ୍ଦେହଜନକ ଅଟେ | ଅନେକ ଲେଖା ବିଦେଶୀ ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କ ଦ୍ବରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଜୀବନର ଏହି ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନରେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା |

ଆୟୁର୍ବେଦ ଉପରେ ଚାରାକା ଦୃଶ୍ୟ |

ଚାରାକା ଆୟୁର୍ବେଦର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଭାବରେ ପରିଗଣିତ, ଏକ ଭାରତୀୟ ଔଷଧୀୟ ଅଭ୍ୟାସ ଯାହା ପ୍ରାୟ 2,000 ବର୍ଷ ବ୍ୟାପିଥାଏ | ଏହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଏହାର ମୂଳ ରୂପରେ ସଂପନ୍ନ ହୋଇଛି କିନ୍ତୁ ସମସାମୟିକ ଔଷଧ ସହିତ ଅନୁରୂପ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇଛି | ସେ ଜଣେ ଚିକିତ୍ସକ ଏବଂ ପଣ୍ଡିତ ଯିଏ ଆୟୁର୍ବେଦ ଉପରେ ଅନେକ ପ୍ରକାଶନ କରିଥିଲେ। ଚରକ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କେବଳ ଅସୁସ୍ଥ ନହେବା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଥିଲା: ଏହା ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଉପାଦାନରେ ଶାରୀରିକ, ମାନସିକ ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସନ୍ତୁଳନ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ | ଆୟୁର୍ବେଦ ହଳଦୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାକୃତିକ ଚିକିତ୍ସାର ମିଶ୍ରଣ ବ୍ୟବହାର କରି ରୋଗ ଏବଂ ବ୍ୟାଧି ଚିକିତ୍ସା କରେ; ଏହା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାୟାମ, ଖାଦ୍ୟ, ଜୀବନ ଶୈଳୀ ପସନ୍ଦ ଯେପରିକି ଶୋଇବା ଶୈଳୀ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କୌଶଳ (ଯେପରିକି ଯୋଗ କିମ୍ବା କାଇଗଙ୍ଗ) ଇତ୍ୟାଦି ମାଧ୍ୟମରେ

ସାମଗ୍ରିକ ଭାବରେ ଉନ୍ନତ ଜୀବନଯାପନ କରିବାକୁ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ |

ଚିକିତ୍ସା ଉପରେ ଆୟୁର୍ବେଦର ପିତା |

ଚାରା ଆୟୁର୍ବେଦକୁ ଔଷଧର ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଣାଳୀ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ ଯାହା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାର ଉଭୟ ପ୍ରତିଷେଧକ ଏବଂ ଉପଶମକାରୀ ଉପାଦାନକୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରିଥିଲା | ସେ ଭ୍ରୁଣ ଗଠନ ଏବଂ ବିକାଶ, ମାନବ ଶାରୀରିକ ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଶାରୀରିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅସୁବିଧା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ | ଚରକଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ, ଶରୀରର କାର୍ଯ୍ୟକାରିତା ପାଇଁ ତିନୋଟି ଦୋସା ବା ନୀତି ଦାୟୀ: ଗତିବିଧି (ଭାଟା) , ରୂପାନ୍ତର (ପିଟା) , ଏବଂ ତେଲ ଏବଂ ସ୍ଥିରତା (କଫ) | ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତିରେ ଆମେ କିପରି ହାସ୍ୟ, ପବନ, ପିତ୍ତଳ ଏବଂ ଚମକକୁ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ କରୁ, ଏହି ଦୋସାଗୁଡ଼ିକ ଅନୁରୂପ ଅଟେ |

ଅଧିକନ୍ତୁ, ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ମାନବ ଶରୀରରେ ଥିବା ତିନୋଟି ଦୋସର ସନ୍ତୁଳନରେ ବ୍ୟାଘାତ ହେତୁ ରୋଗ ହୁଏ। ହୋମିଓଷ୍ଟାସିସ୍ ପୁନରୁଦ୍ଧାରରେ ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବାକୁ ସେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଶରୀରରେ ଜୀବାଣୁ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିନଥିଲେ।

ଆୟୁର୍ବେଦିକ ଚିକିତ୍ସା ନୈତିକତାର ପିତା :-

ଚରକଙ୍କ କେତେକ ନୀତି ନିମ୍ନଲିଖିତ-

ଆପଣ ଡ୍ରଗ୍ସ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନକାରାତ୍ମକ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ ରହିବା କିମ୍ବା ଖରାପ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଜଡିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ |

ଅସୁସ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରେ ଯାହା କିଛି ଘଟେ ତାହା ବାହାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ରୋଗୀର ଅବସ୍ଥା କାହାକୁ କୁହାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ଯିଏ ପୀଡିତ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇପାରେ।

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଜଣେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ଦେଖା କର, ତୁମର ଶବ୍ଦ, ଚିନ୍ତାଧାରା, ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ କେବଳ ତୁମର ରୋଗୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆରୋଗ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ |

ରୋଗୀଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ନିରନ୍ତର ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଉଚିତ୍ |

ତୁମେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହିବା, ବହୁତ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଏବଂ ଅଧିକ ଜାଣିବାକୁ କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା |

ତୁମ ରୋଗୀଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ଏହା ତୁମ ଜୀବନକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଥାଏ |

ଏହି ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ନୈତିକ ସଂକେତ ଆଜି ଯେତିକି ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ |

ଆୟୁର୍ବେଦ ଅବଦାନର ପିତା |

ମହାରାଣୀ ଚାରାକ ସଂସ୍କୃତରେ ଲେଖିଥିବା ଚକ୍ର ସମିତାର ଲେଖକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆୟୁର୍ବେଦର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ସାହିତ୍ୟ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ 120 ଉପାଦେୟ (ଅଧ୍ୟାୟ) ଗଠିତ, ବିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ | ଦୁଇ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ଧରି, ଚରାକା ସମିତା ଏକ କ୍ଲାସିକ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ଏବଂ ଆରବୀ ଏବଂ ଲାଟିନ୍ ଭଳି ଅନ୍ୟ ଭାଷାରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା | ପରେ ଧରମ୍ବାଲା ଚାରା ସମିତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଲିଖନ କଲେ |

ଚାରାକା ସିଦ୍ଧାନ୍ତରେ, ଆୟୁର୍ବେଦ ସାଧାରଣତଃ ଆଠଟି ଶାଖାରେ ବିଭକ୍ତ, ଯାହା ହେଉଛି-

ଚିକିତ୍ସା ସ୍ଥାନ, ଚିକିତ୍ସା

ଅର୍ଥ-ଅବସ୍ଥାନ, ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ |

କଲ୍ପ-ଷ୍ଟାନ୍, ଫାର୍ମାସି |

ନିରାକରଣ, ପାଥୋଲୋଜି |

ଶାରା-ଷ୍ଟାନ୍, ଫିଜିଓଲୋଜି ଏବଂ ଆନାଟୋମି |

ସିଦ୍ଧ-ଷ୍ଟାନ୍, ସଫଳ ଚିକିତ୍ସା |

ସୂତ୍ର-ସ୍ଥାନ, ସାଧାରଣ ନୀତି |

ବାୟୁସ୍ଥାନ, ନିରାକରଣ ।

ଆୟୁର୍ବେଦ ଚରକ ସହମିତାଙ୍କ ପିତା :-

ଚରକ ସହମିତା, ଏକ ଆୟୁର୍ବେଦିକ (ଭାରତୀୟ ପାରମ୍ପାରିକ ଔଷଧ) ପୁସ୍ତକ ସଂସ୍କୃତ ଭାଷାରେ ଲେଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଆୟୁର୍ବେଦର ଦୁଇଟି ମୈଳିକ ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ, ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ସୁଶ୍ରୁତ ସହମିତା। ଏହା ଆରବୀ ଏବଂ ଲାଟିନ୍ ସମେତ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷାରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଦୁଇ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ବିଷୟ ଉପରେ ଏକ କ୍ଲାସିକ୍ ପାଠ୍ୟ ରହିଲା | ପୈରାଣିକ କାହାଣୀ ଅନୁଯାୟୀ, ଚରକ-ସମିତା ପ୍ରଥମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଏହାର ସାମ୍ପ୍ରତିକ ରୂପରେ ବିକଶିତ ହେଲେ | ଅଗ୍ନିଭେସା ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ସପ୍ତମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚିକିତ୍ସକ ଆଟ୍ରେୟାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ ବ୍ୟବଧାନରେ ଏକ ଜ୍ଞାନକୋଷ ମେଡିକାଲ୍ କମ୍ପେଣ୍ଡିଅମ୍ ଲେଖିଥିଲେ।

ତଥାପି, ପ୍ରକଳ୍ପ ଉପରେ ଅଳ୍ପ ଧ୍ୟାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା କାରଣ ବିଷୟବସ୍ତୁରେ ଗଭୀରତା ନଥିଲା ଏବଂ ଖରାପ ଗୁଣବତ୍ତା ଥିଲା | ଏହିପରି, ଚାରାକୃଷ୍ଣ ସମ୍ମିତାରେ ସଂଶୋଧନ କରି ଏହାକୁ ଚରକ ସହମିତା ନାମରେ ନାମିତ କଲେ |

ଚରକ ଏହି ପୁସ୍ତକକୁ ଆଠଟି ବିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରି "ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଷ୍ଟାନାସ":

ସୂତ୍ର

ନିଦାନ

ଭିମାନା

ସାରିରା |

ଏଣ୍ଡ୍ରିଆ |

ଚିକିଟା

କାଲପ

ସିଦ୍ଧ

ଲେଖକ ଧବାଲ ପରେ ଚରକ ସମିତିରେ ଆଉ ସତର ଅଧ୍ୟାୟ ଯୋଡିଥିଲେ | ଡାକ୍ତରୀ ଅଭ୍ୟାସର ଚାରୋଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାଦାନ ଉପରେ ପୁସ୍ତକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ-

ରୋଗୀ

ଚିକିତ୍ସକ

ନର୍ସ

ଔଷଧ

ଆରୋଗ୍ୟ ଏବଂ ପୁନରୁଦ୍ଧାର ପାଇଁ ବାଇବଲ ଚାରିଟି ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ବିବେଚନା କରେ | ପ୍ରାଚୀନ ହିନ୍ଦୁ ସାହିତ୍ୟର ଅଧିକାଂଶ ପରି ଚରକ ସମିତି ହିନ୍ଦୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଏହାର ଜ୍ଞାନର ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ସ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ କରେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ କରେ | ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ଉଦ୍ଭିଦ, ପନିପରିବା, ହ୍ରଦ ଏବଂ ନଦୀ, ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ପଶୁମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଜଙ୍ଗଲା, ଅନୋପା, ଏବଂ ସାଧରାନା ପରି ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରି ଭୈତିକ ଭୌଗୋଳିକ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥାଏ |

ଆୟୁର୍ବେଦର ପିତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାରାଂଶ :-

ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ଜୀବନଶୈଳୀ ପ୍ରଣାଳୀ ଉପରେ ଚାରୁକାଙ୍କର ଗଭୀର ପ୍ରଭାବ ପଡିଥିଲା ଆୟୁର୍ବେଦ (150–200 ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ) | ଚାରୁକା ସମିତା, ସୁଶ୍ରୁତ ସମିତାଙ୍କ ସହିତ ଆୟୁର୍ବେଦର ଦୁଇଟି ମୌଳିକ ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ | ଉଭୟ ଆୟୁର୍ବେଦିକ ପ୍ରଣାଳୀ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ସେମାନଙ୍କୁ ଆରୋଗ୍ୟ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ରୋଗରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରିଛନ୍ତି।

ଭାରତର ପ୍ରାଚୀନ ଚିକିତ୍ସକ - ଚରକ | Charak - The Ancient Doctors of India |

..