ଆଜି ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ ଗାଁ ଶେଷ ମୁଣ୍ଡରୁ ପ୍ରାଇମେରୀ ସ୍କୁଲର ଘଣ୍ଟି। ଭାରି ମନେପଡେ ସ୍କୁଲ ବସ୍ତାନି, ପାଖ ଖନୀ ଦୋକାନ କୋଳି ଆଚାର। ସତରେ ଲାଗେ ଏ କଂକ୍ରିଟ ରୋଡଟା ଯେମିତି ମାଟି ରାସ୍ତା ଉପରେ ମୋ ପିଲା ଦିନର କବର ପରି। ଆଜି ଗାଁ ମାଟି ରାସ୍ତାଟା ବର୍ଷାରେ ଓଦା ହେଉନି । ଉପର ସାହି ବର୍ଷା ପାଣି ଆମ ସାହିଆଡେ ମାଡ଼ି ଆସୁନି । ନାହିଁ ସେଥିରେ କାଗଜ ଡଙ୍ଗା, ନା ଓଳି ପାଣିର ଶିଉଳି।

ପିଲାବେଳ ସାଇକେଲ ଭାଙ୍ଗି ଘର କୋଣରେ ପଡ଼ିଛି। ବିଚରାଟା କେତେ ବସ୍ତାନି ବୋହିଛି ମୋର ଓ ଭଉଣୀର। ହଷ୍ଟେଲ ଗଲାପରେ ସାଇକଲରେ ପୁରା ହକ ଥିଲା ମୋ ଭଉଣୀର। ମୋ ଭଉଣୀ ମୁଣ୍ଡର ସେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଚୁଟି ଗୁଡା ବଢ଼ି ଏବେ ଲମ୍ଭା ବେଣୀ ହେଇଗଲାଣି । ମୋ ହାତରୁ କୁଟା ଖାଉଥିବା , ସାତ ବୁଢ଼ୀ ଭଳି କଥା କହୁଥିବା ଛୋଟ ଝିଅଟିଏ ଏବେ ନାରୀ ହୋଇଗଲାଣି । ଭୁଲ ଠିକ ତଥା ଲୁଣ ଅଲଣା ବୁଝୁ ନଥିବା ଝିଅଟିଏ, ଆଜି ରୋଷେଇ ଘରେ କେତେ କଣ ରୋଷେଇ କରି ବାପା , ଭାଇଙ୍କୁ ପରଷି ଦେଲାଣି। ଯାହାକୁ ମୁଁ ହୁଣ୍ଡି ବୋଲି କହି ମାରୁଥିଲି। ସେ ଜୀବନ ବୁଝିଗଲାଣି। ଦେଖୁ ଦେଖୁ ମୋ ଭଉଣୀଟା ଅବୁଝା ଝିଅରୁ ନାରୀ ପାଲଟି ଗଲାଣି ।

କାହିଁ କେଜାଣି ହୃଦୟର ବେଳା ଭୂମିରେ ଲୁହର ସୁନାମି ଆସିଲାଣି । ସେ ସୁନାମି ଆଖି ପାଖରୁ ଲୁହର ବିରାଟ ପ୍ରଳୟଙ୍କରୀ ବନ୍ୟା ହୋଇ ଓଠ ଆଡ଼କୁ ମାଡ଼ି ଆସିବା ଆଗରୁ , ଏ କାହାଣୀ ଲେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ ।

ମୋ ଭଉଣୀକୁ ଲାଗେ ମୁଁ ତାକୁ ଅନୁଶାସନ ଭିତରେ ରଖୁଥିବା ଗୋଟିଏ କଠୋର ଭାଇଟିଏ । ହେଲେ ସେ କଣ ବୁଝିପାରେ। ମୁଁ ଯେ ଚାହେଁ ସେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ନାରୀଟିଏ ହେଉ । ସୁନ୍ଦର ସମାଜ ଗଠନ କରୁ। ନିଜର ପ୍ରତିଭା ଦ୍ଵାରା ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉ। ଯାହା ମୋ ଭଉଣୀ ବୁଝି ପାରେନି ତାହା ହେଲା, ମୁଁ ହିଁ କେବଳ ତାକୁ ଶାସନ କରେ । ହେଲେ ତା ଆଖିରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଲୁହ ଦେଲେ ଦେଖି ପାରେନି ମୁଁ। କାହିଁକି କେଜାଣି ରକ୍ତପାତ ଯାଏଁ ଖାତିର କରେନି ନାହିଁ ?

ଏ ଜୀବନଟା ବୋଉ ଦେଇଥିଲା , ହେଲେ କାହିଁକି କେଜାଣି ବାକି ଜୀବନ ସଜାଡି ହେଇଯାଏ ଆପଣା ଛାଏଁ ଭଉଣୀ ପାଇଁ? ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଇ କାହିଁ କେଜାଣି ଭଉଣୀ ଜୀବନ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ହୋଇ ପଡନ୍ତି? ବୋଧେ ବୋଉ ପରେ ପେଟର ଭୋକ ଓ ମୁହଁର ଲାଜ ବୁଝିଥିବା ନାରୀଟିଏ ହେଲା ଭଉଣୀ।

ଭଉଣୀ - ୧

ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଅବସରରେ ନିଆରା କାହାଣୀ