ଦେବାଧିଦେବ ମହାଦେବ କେତେବେଳେ ହଳାହଳ ପିଇ ନୀଳକଣ୍ଠ ସାଜନ୍ତି, ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ଭସ୍ମାସୁରକୁ ଵରଦାନ ଦେଇ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି । ଭୋଳାନାଥଙ୍କ ପରି ଭୋଳାମଣିଷ ତା’ ବାପା । ମା’ ସର୍ଵସହନୀ ମାଟି ପରି କେବେ ପ୍ରତିବାଦ୍ କରନ୍ତି ନାଇଁ ବାପାଙ୍କ କଥାରେ । ଭାବନା ବାପା-ମା’ଙ୍କ ଫଟୋରୁ ଫୁଲମାଳ ବଦଳେଇଲା ବେଳକୁ ଆଖି ଲୁହ ଭିଜା ଥିଲା । କାହିଁ କେତେ ଦିନ ବିତି ଗଲାଣି, ଭାବନାର ମା’-ବାପା ଆରପାରିକୁ ଯିବାର, ହେଲେ ସେମାନଙ୍କୁ କ’ଣ ପାସୋରି ହଉଛି । ତା’ ବାହା ଘର ବରଷେ ନ ପୂରୁଣୁ ମା’ ଆଉ ମା’ର ଯିବାର ଦୁଇ ବରଷ ନ ପୂରୁଣୁ ବାପା ଚାଲିଗଲେ ଆଗ-ପଛ ହୋଇ । ଲୁହ ପୋଛି ଭଲରେ ଟିକେ ନିରେଖି ଦେଖିଲା ମା’-ବାପାଙ୍କର ସେ ଫଟୋକୁ, ମା’ ଆଖିର ସେଇ ମମତା ଆଉ ସ୍ନେହବୋଲା ଭାବଟା ସେମିତି ନିଖୁଣ ହୋଇ ରହିଥିଲା, ବାପାଙ୍କର ସେ ତାଗିଦ୍ ଚାହାଣୀଟା ବି ଅବିକଳ ସେମିତି ହିଁ ଥିଲା । ସ୍ମୃତିର ପେଡ଼ି ଖୋଲି ଦେଇଥିଲା ଭାବନା । ତା’ ବାହାଘର ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଲା ଦିନ ବାପା ଭାରି ଖୁସି ଥିଲେ, ହେଲେ ମା’କୁ ସେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଏତେ ପସନ୍ଦ ନ ଥିଲା । ସେ ଉଦାସୀ ଭାବେ ଚାହିଁଲା ଭାବନାକୁ, ବୋଧ ହୁଏ ଭାବନାର ସହମତି ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା । ଲାଜରେ ମୁହଁ ତଳକୁ ପୋତି ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଭାବନାର ମୁହଁରେ କିଛି ବି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନ ଥିଲା । ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ବାପା-ମା’ଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେଇଥିଲା । କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହିଁ ତା’ର ଗ୍ରହଣୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ୍ ।

ଭାବନା ସତ୍ୟ ମାଷ୍ଟରଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଝିଅ । ସେ ବି ବାହାଘରର ଏଗାର ବର୍ଷ ପରେ କେତେ ପୂଜା ପାଠ କରି ସେମାନେ ତା’କୁ ପାଇଥିଲେ । ମାତ୍ର ମାଟ୍ରିକ୍ ପାସ୍ ଭାବନାର ମା’ ଘର ଶାଶୂ-ଶ୍ୱଶୁର, ସ୍ଵାମୀ ଓ ଝିଅକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ମାଟ୍ରିକ୍ ପରୀକ୍ଷା ସରୁ ସରୁ ସେ ଏ ଘରକୁ ବୋହୂ ହୋଇ ଆସିଥିଲା । ଶାଶୂ-ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ତା’ର ହାତ ଧରିଥିବାରୁ ଘରକରଣା ପାଇଁ ସେମାନେ ତା’କୁ ବୋହୂ କରି ଆଣିଥିଲେ, ତାହା ବେଶ୍ ବୁଝିଥିଲା ମା’। ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ସେ କେବେ ହେଳା କରି ନାହିଁ, କି ଗୁରୁଜନଙ୍କ ଆଗରେ ବଡ଼ପାଟିରେ କଥା ବି କହି ନାହାନ୍ତି | ଶାଶୂ-ଶ୍ୱଶୁର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଭରି ଭଲ ପାଉଥିଲେ । ମୋଟାମୋଟି ଭାବେ କହିବାକୁ ଗଲେ ସୁଖୀ ପରିବାରଟିଏ ।

ବଦଳୁଥିବା ସମୟ ଭିତରେ ସବୁ ବଦଳିଯାଏ । ଏଗାର ବର୍ଷର କୋଳ ଶୂନ୍ୟ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନରେ କେତେ ଛୁଆଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପାରିବାରରେ ନିଜ ଛୁଆ ଭଳି କୋଳେଇ-କାଖେଇ ଆଦର କରୁଥିଲେ । ଭାବନା ବି ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଭାଇ-ଭଉଣୀ ପରି ସମ୍ମାନ ଦିଏ । ମା’-ବାପା ତାକୁ ସେମିତି ବଢ଼େଇଥିଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ଯେମିତି ସେମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ । ସ୍ନେହ ତରାଜୁରେ ଧନ ମାପିବା ସେମାନେ ଶିଖି ନଥିଲେ । ସେଥି ପାଇଁ ମା’ ତା’ର ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ନ ହେବାର କାରଣ ବି ବୋଧେ ସେଇଆ ଥିଲା । ବାପା ପାଠ ପଢ଼େଇ ମଣିଷ ଗଢ଼ି ଦେଉଥିଲେ ସିନା, ମଣିଷର ଚରିତ୍ରକୁ ନିର୍ଭୂଲ୍ ଭାବେ ମା’ ପଢ଼ି ପାରୁଥିଲେ । ଭାବନାର ଶାଶୂ ଘର ଲୋକଙ୍କ ଧନ ଲୋଭଟାକୁ ସେ ପଢ଼ି ପାରିଥିଲା । ସେଥିପାଇ ଅମଙ୍ଗ ହେଉଥିଲେ ମା’ ସେ ପ୍ରସ୍ତାବରେ । ହେଲେ, “ଦଇବ ଦଉଡ଼ି ମଣିଷ ଗାଈ, ଯେଣିକି ଟାଣଇ ତେଣିକି ଯାଇ ।” ପିଲାଦିନୁ ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଭାବନାର ଜନ୍ମ, ସେଠି ପରସ୍ପର ଭଲ ପାଇବାର ପୁଞ୍ଜି ଥିଲା । ଧନ ଦଉଲତରେ ସେମାନେ ସ୍ନେହକୁ ତଉଲିବା ଜାଣି ନଥିଲେ, ହେଲେ ଯେଉଁ ପରିବାରକୁ ସେ ବୋହୂ ହୋଇ ଆସିଲା, ସେମାନେ ସବୁକିଛିର ହିସାବରେ ଧନକୁ ହିଁ ତଉଳୁ ଥିଲେ । ଯିଏ ଦେଲା ସେ ଭଲ, ଯିଏ ନଦେଲା ସେ ଖରାପ । ମା’ କେତେଥର ଭାବନାକୁ ବୁଝାନ୍ତି, ଧନରେ! ସବୁକିଛି ଭିତରେ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରି ଚାଲିବୁ । ଆଜି ନ ହେଲେ କାଲି ଠାକୁର ତତେ ତୋ’ର ପ୍ରାପ୍ୟ ଅବଶ୍ୟ ଦେବେ । ଭାବନାର ଆଖିରେ ପୁଣି ଲୁହ ଜକେଇ ଆସିଲା । ହଁ ମା’! ତୁମେ ଠିକ୍ କହିଥିଲ । ଜୀବନ ଜିଇଁ ଜାଣିଲେ ମଧୁର, ନ ହେଲେ ବେକାର, ବ୍ଯର୍ଥ ହୋଇଯାଏ ମଣିଷ ଜନମ | ତୁମ ଶିଖେଇବା ପାଠ ଆଉ ବାପା ଦେଖେଇଥିବା ବାଟରେ ମୁଁ ସଂସାର ଗଢ଼ିଛି । ତମ ନାତିକୁ ତୁମେମାନେ ଆରପାରିରୁ ଆଶୀଷ ଢାଳିବ ମା’! ସେ ବି ଭଲ ମଣିିଷଟେ ହେଉ । ମତେ ଆଉ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ l ସେ ଭଲମଣିିଷର ମା’ ଭାବେ ମୁଁ ଶାନ୍ତିରେ ମରି ପାରିବି । ଆଜିକାଲିର ଭ୍ରଷ୍ଟ ସମାଜର ପ୍ରଭାବରେ ଯଦି ସେ ପଡ଼େ, ତେବେ ତା’ଠୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ବୋଧେ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ । ମୋ’ ଛାତି ଥରି ଯାଏ ମାଆ! ଯେତେବେଳେ ସେ ସମାଜର ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ମୋ’ ଆଗରେ ବଖାଣେ । ମନ ହୁଏ ମାଆ! ମୋ’ ପୁଅକୁ ନେଇ ଏମିତି ଗୋଟେ ରାଇଜକୁ ଚାଲି ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଖାଲି ତୁମମାନଙ୍କ ପରି ମଣିଷ ଥାଆନ୍ତେ । ହେଲେ ଏବେ….ସେ ଦିବା ସପନ । ଦିନ ଥିଲା ସରକାରୀ ସହାୟତା ପାଇଁ ଗରିବ ଲୋକ ବି ଲାଜ କରୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଏବେ ବିନା ପରିଶ୍ରମରେ ସରକାରୀ ସହାୟତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକ ବି ଉପାୟ ଖୋଜନ୍ତି । ଆଉ ଗରିବମାନେ ସରକାରଙ୍କ ଟଙ୍କାକିଆ ଚାଉଳ ଆଣି ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟରେ ବିକ୍ରୀ କରନ୍ତି । କି ଥିଲା ଏ ରାଜ୍ୟ, କି ହୋଇଛି ଆଜ । ଏ ଜାତି ଶ୍ରମକାତର ପାଲଟି ଯାଇଛି । ତା’ ରକତରେ ଆଉ ସ୍ୱାଭିମାନ ନାହିଁ । ପାଇବାକୁ ହେଲେ କାହାରି ବି ଆଗରେ ହାତ ପତେଇବାକୁ ସଙ୍କୋଚ କରେ ନି | ନିଜ ମୁହଁରେ ନିଜର ତାରିଫ୍ କରିବା ତ ଯେମିତି ଚଳଣି ହୋଇଗଲାଣି । ବାପା ଜାଣିଛ! ମା’ର ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ତୁମେ ଏ ଘରକୁ ପଠେଇ ଦେଇଥିଲ ବୋହୂ କରି । ମୁଁ ଜାଣେ ବାପା! ତୁମର ମୋ’ ଉପରେ ଭରସା ଥିଲା । ଶହେ ଅମଣିଷକୁ ମଣିଷ କରିବ ସିନା,ମୋ’ ଝିଅ ହେଲେ ନିଜେ କେବେ ବି ଅବାଟରେ ଯିବନି । ତଥାପି ମା’ ଗଲା ପରେ ତମେ କେମିତି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼଼ିଲ ଯେ ଆଉ କାହାକୁ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ । ସଵୁବେଳେ ଖାଲି ଉଦାସୀ ଆଖିରେ ଶୂନ୍ୟକୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲ, କାହିଁକି ବାପା ? ନିଜକୁ ତୁମେ ଦୋଷୀ ବୋଲି କେବେ ଭାବିବ ନି । ତୁମ ଝିଅ ତୁମରି ଆଦର୍ଶରେ ଗଢ଼ା ବାପା! ମତେ କିଛି ସମୟ ଲାଗିଲା ସତ; ମା’ ଦେଖି ପାରିଲେନି ସିନା, ହେଲେ ମୋ’ ପରିବାରକୁ ମୁଁ ପୁରା ସଜାଡ଼ି ଦେଇଛି । ଆମର ଅଭାବ କେବେ ବି ଆମ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରଭାବ ପକାଇ ନାହିଁ । ତମ ନାତିକୁ ତା’ ସାଙ୍ଗ ମହଲ ମାଇଚିଆ ମଫସଲିଆ କହନ୍ତି l ହେଲେ ଜାଣିଛ, ସେ ହସି ଦିଏ ବାପା! କେବେ ପ୍ରତିବାଦ କରେ ନି । ଆଉ ତୁମ ଜ୍ବାଇଁ କାହାଠୁ କେବେ ଲାଞ୍ଚ ନେଇ ନାହାନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଅଫିସରେ ବି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଘରିଆ କରି ଦେଇଛନ୍ତି, ହେଲେ ସେ ବି ତାଙ୍କର ନୀତି ଆଦର୍ଶରେ କେବେ ବୁଝାମଣା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ସେଥି ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରୋମୋସନ୍ ବି ହେଉନି । ହେଲେ ଆମ ପରିବାରର ସୁଖ-ଶାନ୍ତି ଅଛି ବାପା! ମା’କୁ କହିଦେବ ତା’ ଝିଅ ବେଶ୍ ଖୁସିରେ ଅଛି । ହଁ ବାପା! ନିରାଶ ହେବନି। ଦୁନିଆରେ ଏବେ ବି ଭଲ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି । ସ୍ୱାର୍ଥ ପଛରେ ଗୋଡ଼େଇବା ଲୋକ ତ ସବୁ ଯୁଗରେ ଥାଆନ୍ତି । ହେଲେ ଶିବଙ୍କ ପରି ଆକଣ୍ଠ ବିଷ ପିଇ ସଂସାରକୁ ବଂଚେଇଚ୍ଚା ଲୋକ ଥିବା ଯାଏ ଦୁନିଆରୁ ଧରମ ଯିବନି । ଆଉ ସେଇ ଧରମ ଥିବା ଯାଏ ସଂସାର ଚଳିବ, ବଂଚିବ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚ୍ଚ……l

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

କୁଲିତାପଡ଼ା,ମୋଦିପଡ଼ା

ସମ୍ବଲପୁର

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

ଭାବନା Bhabanaa

ଡକ୍ଟର ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ ପୁରୋହିତ Dr Sangita Naik Purohit