ଏହି ହେଉଛି "ଭୟର ଛାୟା" ର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ।

---

ଭୟର ଛାୟା – ଭାଗ ୨: ଆଇନାର ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୱାଳା

ଅନିମେଷ ଗାଁରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଗାଁ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତା ଛାଇଗଲା। ଲୋକେ ଆଉ ସେଉଁଠି ଚାଲିନଥିଲେ। ପାଳା ଘର ଆଉ ଅଧିକ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା। ଏହା ପରେ ଗାଁକୁ ଆସିଲେ ଏକ ନୂଆ ମେହମାନ – ଅନିମେଷଙ୍କ ଭଉଣୀ, ରିମି।

ରିମି ତାଙ୍କ ଭାଉଣ୍କ ଖୋଜରେ ଆସିଥିଲେ। ଗାଁ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସଂଘର୍ଷ କରି ଘର ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରିମି ଥିଲେ ବହୁତ ଧୃଢ଼ ମନର। ସେ ଭୂତପିଶାଚରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାଉଣ୍କ ଗାଢ଼ ଅନୁଭବ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲା।

ଘର ଭିତରେ ପସିବା ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅଜଣା ଠଣ୍ଡା ଓ ଅସୁବିଧାର ଅନୁଭବ ହେଲା। ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଚାଲିଚାଲି ଶେଷରୁ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ – ଆଇନା ଥିବା କୋଠାଘର। ଆଇନା ଅପୂର୍ବ ଧୂସର ଓ କଳା ଚମକରେ ଜଳମଳ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ମନ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭୟରେ ଭରିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଗକୁ ଯିଲେ।

ସେ ଆଇନାରେ ନିଜ ଛବି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ପଛରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ଇମେଜ ମଧ୍ୟ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଇନାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଜଣେ ଲୋକ। ଏହି ଲୋକ ଅନିମେଷ ଥିଲେ – ତାଙ୍କ ଭାଉଣ। ସେ ଆଇନା ଭିତରେ ରୁହିଛନ୍ତି, ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।

ରିମି ଡାକିଲେ: “ଭାଇ! ତୁମେ କେଉଁଠି ଅଛ? ଏହା କ’ଣ ହେଉଛି?”

ଅନିମେଷର ଆବାଜ ଆସିଲା, ଆଇନା ମଧ୍ୟରୁ – ମାନୋ ଏହା ସଂସାର ଅନ୍ୟ ଗଳି।
“ମୋତେ ଏଠି ଧରି ରଖିଛନ୍ତି। ସେ ବହୁତ ପୁରୁଣା ଆତ୍ମା। ଆଇନା ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଧରିଥିବା ଦ୍ୱାର। ଯଦି ତୁମେ ଏଠି ଅଧିକ ରହିବ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଧରା ପଡିବେ!”

ଏହା କହି ସହିତ, ଆଇନା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ ଏକ ମହିଳା ଆକୃତି ତାହାରୁ ଉଭୟପାଖେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଲମ୍ବା କେଶ, ଶୁନ୍ୟ ଆଖି, ଶବ ଗନ୍ଧ।

“ମୁଁ ଆମିନା। ମୋର ପତି ମୋତେ ଏଠି ଘରେ ଜୀବନ୍ତ ଚିତା କରିଦେଲେ। ମୁଁ ଏଠି ଅଟକିଗଲି, ମୋ ଆତ୍ମା ଶାନ୍ତି ପାଉନି। ଆଉ ଯେତେବେଳେ କେହି ଏଠି ଆସେ, ସେମାନେ ମୋ ସହ ଅଂଶ ହୋଇଯାନ୍ତି।”

ରିମି ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ, ନିଜ ମାନତିକ ଶକ୍ତିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ଲଉ ଜଳାଇଲେ। ଲଉର ଆଲୋକ ଆଇନା ଉପରେ ପଡିଲା, ଆଇନା କମ୍ପିଲା, ଆଉ ଅମ୍ଲାନ ଚିତ୍କାର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା।

ଅନିମେଷ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଇନାରୁ ବାହାରିଗଲେ। ସେ ଭୀତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ୍ତ।

“ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲି, ମୁଁ ଆଉ କେବେ ବାହାରିପାରିବି ନାହିଁ,” ସେ କହିଲେ।

ହେଲେ ରିମି ଆଇନା ଦିଗକୁ ଘୁରି ଦେଖିଲେ – ଆମିନା ଆଉ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇନଥିଲା।

ସେ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି। ହସୁଛି। ଘର ଆଉ ନିଜର ଏକ ନୂଆ ଛାୟା ଚୟନ କରିଛି।

(ଭାଗ ୩ ଆସୁଛି...)

ଭୟର ଛାୟା" ର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ।

ଏକ ଭୁତ କାହାଣୀ