ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଛୋଟ ଗାଁରେ ରମେଶ ନାମକ ଏକ ଯୁବକ ରହୁଥିଲା। ସେ ଜଣେ ଖୁବ ଦୟାଳୁ ଏବଂ ପରିଶ୍ରମୀ ଲୋକ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏକ ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା, ସେ ଆତୁର ହୋଇଯାଏ। କାହିଁକିନା ଏକାଠି କିଛି କରିଲେ, ସେ ତାର ଫଳ ଦ୍ରୁତ ଚାହିଁଥାଏ।

ରମେଶଙ୍କ ପିତା ଦୁର୍ଗାପ୍ରସାଦ ଜଣେ ଆଦର୍ଶ ଚାଷୀ ଥିଲେ। ସେ ଛୋଟବେଳୁ ରମେଶକୁ କହିଥାନ୍ତି, "ପରିଶ୍ରମ ହେଉଛି ସଫଳତାର ଚାବି। ଯଦି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି କାମ କରିବୁ, ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ମିଠା ହେବ।" କିନ୍ତୁ ରମେଶ ସେଇ ଉପଦେଶକୁ ଗମ୍ଭୀରଭାବରେ ନେଇ ନଥିଲା।

ଧୈର୍ଯ୍ୟର ପରୀକ୍ଷା

ଏକ ଦିନ ରମେଶ ଚିନ୍ତା କଲା, "ମୁଁ ଜମିକୁ ଏତେ ଦିନ ଚାଷ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠିର ମଣ୍ଡିରେ ମୋ ଫସଲ ଭଲ ଦାମ ପାଉନାହିଁ।" ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲା, "ଆମେ ଏହି କାମକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ।"

ପିତା ହସି କହିଲେ, "ଜୀବନରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ। ତୁମେ ଦେଖ ଏକ ଗଛ ଫଳ ଦେବାକୁ ବର୍ଷ ନେଇଥାଏ, ଶେଷରେ ତାହାର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିଠା ହୋଇଥାଏ।" କିନ୍ତୁ ରମେଶ ଏହି କଥା ବୁଝିପାରିଲା ନାହିଁ।

ଏକ ଦିନ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଗାଁକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକ ନୂଆ ପ୍ରକାରର ବୀଜ ଦେଉଥିଲେ ଯାହାର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିଠା ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ଗଛକୁ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଅନେକ ବର୍ଷ ଲାଗିଯାଏ। ରମେଶ ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲା, "ଏହି ବୀଜ ଏତେ ବର୍ଷ ନେବ, ଏହା ଲାଭଦାୟକ ହେବ କି?" ତଥାପି, ସେ ଏକ ବୀଜ ନେଇ ତାହା ଜମିରେ ପୋତିଲା।

ବର୍ଷ ଗତିଲା ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ, ତା’ର ଗଛ କେବଳ ଛୋଟ ଅଂକୁର ହେଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷ, ଏହାର ଦୁଇଟି ଶାଖା ଗଢ଼ିଲା। ତୃତୀୟ ବର୍ଷ, ଏହି ଗଛ ଆଉ କିଛି ଉଚ୍ଚତା ଅଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲା। ତେବେ ରମେଶ ବିରକ୍ତ ହୋଇପଡିଲା। ସେ ମନେ କଲା, "ମୁଁ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ପରିଶ୍ରମ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠି କୌଣସି ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।"

ସେ ଏକ ଦିନ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲା, "ମୁଁ ଏହି ଗଛକୁ କାଟିଦେବି, ଏହାର କୌଣସି ଉପକାର ନାହିଁ।" ତେବେ ତାଙ୍କ ପିତା ହସି କହିଲେ, "ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର ପୁଅ ବିଳମ୍ବର ଫଳ ସଦାବେଳେ ମିଠା ହୋଇଥାଏ।"

ଏହିପରି କରି ଅନେକ ବର୍ଷ ଗତିଲା। ଏକ ଦିନ ରମେଶ ଦେଖିଲା, ଏହି ଗଛରେ ଫଳ ଲାଗିଛି। ଏବଂ ସେ ଦେଖିଲା ଯେ ଏହି ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମିଠା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ। ଏହା ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତା’ର ଦାମ ଅନ୍ୟ ଫଳ ଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଥିଲା।

ଗାଁର ଅନ୍ୟମାନେ ଏହା ଦେଖି ରମେଶଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଧୈର୍ୟ ଧରି ଏହି ଗଛକୁ ଚାଲୁ ରଖିଲ, ଏବଂ ତାହାର ଫଳ ଆଜି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପ୍ୟାୟନ କରୁଛି।"

ଶିକ୍ଷା

ରମେଶ ଏବେ ବୁଝିଗଲା ଯେ, "ଯଦି ମୁଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ପରିଶ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି, ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ଫଳଦାୟକ ହୋଇଥାଏ।"

ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଚରଣେ ଲୁହ ଝରି କହିଲା, "ମୁଁ ଏବେ ବୁଝିଗଲି, ଅପେକ୍ଷା ଓ ପରିଶ୍ରମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ମିଠା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।"

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!