ସୁମନ୍ତ ସାମନ୍ତରାୟ ନାଁଟି ସିନା ବଡ଼ଲୋକ ପରି ମନେହେଉଛି, ହେଲେ ନିହାତି ମାମୁଲି ମଣିଷଟାଏ । ବୟସ ସେତେବେଳକୁ ପାଖାପାଖି ଅଶି-ପଞ୍ଚାଅଶି । ସେଦିନ ବଡ଼ି ସକାଳୁ ଉଠି ଅନିତାଙ୍କ ଫଟୋକୁ ଅପଲକ ଆଖିରେ ଅନେଇ ରହିଥିଲେ । ଆଜି ତୁମର ଆରପାରିକୁ ଯିବାର ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପୁରିଲାଣି, ଅନି ହେଲେ ଏଇ କାଲି ପରି ଲାଗୁଛି, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରେୟସୀ ହୋଇ ଆସିଥିଲ ଆଗାମୀ ଦିନ ପାଇଁ କେତେ ସପନ ବୁଣି ଦେଇଥିଲ । ହେଲେ ସବୁ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଇଛି । କେମିତି କେଜାଣି ତଥାପି କେବେ ବି ତୁମକୁ ନିରାଶ ହେବାର ଦେଖିନାହିଁ। ସତରେ କେତେ ଆଶାବାଦୀ ମଣିଷ ହୋଇପାରେ ତା'ର ଜୀଅନ୍ତା ନମୁନାଟିଏ ତୁମେ । ବୟସ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ବି ମା’ ହେବାର ଅଭିଳାଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ନାହିଁ, ତଥାପି ଭଗବାନଙ୍କ ଇଛା ଭାବି ଆଦରି ନେଇଥିଲ ସେ ଅଧୁରା ସ୍ବପ୍ନକୁ। କିଛି ବି ଆପତ୍ତି ନ ଥିଲା, ନା ଥିଲା ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁଶୋଚନା । ମୋର ମନ ବିଚଳିତ ହେଲେ, ବୁଝେଇ କହୁଥିଲ - ଦରକାର କ'ଣ ଯେ? ନ ହେଲା ନାଇଁ, ତମେ-ମୁଁ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ଆଉ କଣ ଦରକାର ? କୋଉ ପୁଅ-ଝିଅ ଆଜି କାଲି ପଚାରୁଛନ୍ତି ଯେ ,ସେଥିପାଇଁ ଆଉ ମନଦୁଃଖ କରନାହିଁ, ଯେତେ ଦିନ ଯାଏ ଦିହେଁ ଅଛୁ ଚିନ୍ତା କରିବାର ନାହିଁ । ଆଉ ଯିଏ ପଛରେ ରହିବା ସିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେବା ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମର । ହେଲେ ମତେ କଥା ଦିଅ ସେଇଠି ବି ଆମେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କର ହୋଇ ରହିବା ଆଉ କେହି ଯେମିତି ଆମ ମଝିରେ ନ ଆସେ। ଫିକା ହସଟିଏ ଖେଳିଗଲା ତାଙ୍କ ପାକୁଆ ପାଟିରେ । ନାରୀ ଜାତିଟା ଭାରି ସନ୍ଦେହି ....ସାମ୍ନା ରୁମର ବାସିନ୍ଦା ମମତା ଦେଇଙ୍କ ଭଜନ ଭାସି ଆସୁଥିଲା, ସକାଳର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶକୁ ଆହୁରି ମଧୁମୟ କରୁଥିଲା ତାଙ୍କ ସୁଲଳିତ କଣ୍ଠରେ “ଜଗନ୍ନାଥ ଜଣାଣ” ‘ଆହେ ନୀଳ ଶଇଳ ପ୍ରବଳ ମତ୍ତ ବାରଣ....….…’

ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ସମ୍ବଲପୁର

ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟ (ଓଡ଼ିଆ)

କୁଲିତାପଡ଼ା,ମୋଦିପଡ଼ା

ସମ୍ବଲପୁର

ପିନ୍ କୋଡ଼-୭୬୮୦୦୨

ଯୋଗାଯୋଗ -୭୯୭୮୮୬୪୬୧୨

ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ

ଡକ୍ଟର ସଙ୍ଗୀତା ନାଏକ ପୁରୋହିତ