ବିଶ୍ବ ଐତିହ୍ୟର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ହେଲେ ଭଗବାନ ବୁଦ୍ଧ। ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଉପଦେଶ ଓ ଧ୍ୟାନ ପଦ୍ଧତି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମାନବ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ଦୀପ ଶିଖା ଭଳି ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି। “ବୁଦ୍ଧଂ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛାମି” ମାନେ ହେଉଛି — ମୁଁ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ଏକ ମାନସିକ ଶୁଦ୍ଧିର ପଥ, ଜୀବନର ଶାନ୍ତିର ଶପଥ ଓ ଧର୍ମର ନିଶ୍ଛଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅତୁଟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।

ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଅବତାର

ଭଗବାନ ବୁଦ୍ଧ ଅନ୍ୟାୟ, ଅନାଚାର ଓ ଅଧର୍ମର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ଧର୍ମର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ପାଇଁ ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଏକ ଦୟାଳୁ ମନୋଭାବ, ଯାହା ଏତେ ଗଭୀର ଥିଲା ଯେ, ଯଜ୍ଞର ନାମରେ ପଶୁବଳି ଦେଖି ବେଶି ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ତାଙ୍କୁ ମନରେ ଅପାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା। ସେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ – ଆତ୍ମନିର୍ଝରଣ କରିବେ ନାହିଁ, ଅହିଂସା ପଥରେ ଚାଲି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ପଥ ଦେଖେଇବେ।

ବୈଶାଖ ପୂର୍ଣିମା ଓ ବିଷ୍ଣୁର ନବମ ଅବତାର

ଏହି ଶାନ୍ତି ଓ ଦୟାର ଦୂତ ବୈଶାଖ ପୂର୍ଣିମା ଦିନରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନବମ ଅବତାର ରୂପେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଆସି, ସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସାର ବାଣୀ ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ,ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ କୌଣସି ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ବ୍ୟବହାରିକ ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଓ ମାନବତାର ଉଦ୍ଧାର ଥିଲା।

କପିଳବସ୍ତୁର ସାକ୍ୟ ବଂଶ ଓ ଜନ୍ମ କାହାଣୀ

ଖ୍ରୀ ପୂ ୫୬୭ ରେ ହିମାଳୟର ପାଦଦେଶରେ ଅବସ୍ଥିତ କପିଳବାସ୍ତୁ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଲୁମ୍ବିନୀ ଉପବନରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । କପିଳାବାସ୍ତୁ ଶାକ୍ୟବଂଶୀୟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ଗୌତମଙ୍କର ପିତା ଶୁଦ୍ଧୋଦନ ଏହି ଶାକ୍ୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ମାୟାଦେବୀ । ଜନ୍ମ ଲାଭ କରିବାର ଏକ ସପ୍ତାହ ପରେ ତାଙ୍କର ମାତା ମାୟାଦେବୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରୁ ବିମାତା ଗୌତମୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ସେ ପରିପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ । ରାଜପୁତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜକୀୟ ଭୋଗବିଳାସ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ମନ ଆଦୌ ଆକୃଷ୍ଟ ନଥିଲା । ସେ ସଂସାରବିରାଗୀ ଥିଲେ । ପୁତ୍ରର ମନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନିମନ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧୋଦନ ଗୌତମଙ୍କୁ ଗୋପାନାମ୍ନୀ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କରାଇଥିଲେ । ବିବାହ ପରେ ଗୌତମଙ୍କର ଏକ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଜାତ ହୋଇଥିଲା । ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ୱେ ଗୌତମଙ୍କର ମନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇନଥିଲା ।ଶିଶୁ ରୂପେ ସେ ଅତି ଶାନ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଓ ଧ୍ୟାନୀ ଥିଲେ। ସେ ଅଳ୍ପ ବୟସରୁ ମହାପୁରୁଷ ଭାବର ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।

ତିନିଟି ଦୃଶ୍ୟ ଓ ବୌଦ୍ଧ ଧ୍ୟାନପଥ

ଏକ ଦିନ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ରଥ ଉପରେ ବହି ସହର ବାହାରକୁ ଗଲେ। ସେଠି ସେ ଦେଖିଲେ ଜଣେ ରୋଗୀ, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଜଣେ ମୃତ ଦେହ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏମିତି ଅସାଧାରଣ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଲା ଯେ, ସେ ଭାବିଲେ – ଏ ଲୋକ ଜନ୍ମ, ବୃଦ୍ଧାକ୍ୟ, ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ବନ୍ଧା। ଏହି ଦୁଃଖର ମୂଳ କାରଣ ଜଣିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ମନ ଧ୍ୟାନ ପଥରେ ଚାଲିଗଲା।

ବୋଧିବୃକ୍ଷ ତଳର ଜ୍ଞାନପ୍ରାପ୍ତି

ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଗୌତମ ସେହିବେଳେ ସବୁ ରାଜସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ବୋଧିବୃକ୍ଷ ତଳରେ ବସି ଧ୍ୟାନ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ଅନ୍ତତଃ ସେ ଜ୍ଞାନପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଏହିଠାରୁ ସେ “ବୁଦ୍ଧ” ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ — ଅର୍ଥାତ ଜ୍ଞାନୀ।

ଚାରି ଆର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ଓ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗିକ ମାର୍ଗ

ଭଗବାନ ବୁଦ୍ଧ ଜଣାଇଲେ — ଜୀବନ ଦୁଃଖମୟ, ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ଆସକ୍ତି, ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏବଂ ଏହି ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗିକ ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ଯାହା ଶିଖାଇଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି, କ୍ଷମା ଓ ଦୟା ରେ ଭରିଥିଲା।

ବିଶ୍ୱରେ ଅହିଂସା ଓ ଶାନ୍ତିର ପ୍ରଭାବ

ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଏକ ଭାଷା ନୁହେଁ, ଏହା ଜୀବନର ଅନୁଭବ ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ। ତାଙ୍କ ଅହିଂସା ଓ ଶାନ୍ତିର ନିତି ଆଜି ବିଶ୍ୱର ପ୍ରତିଟି ଦେଶରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଛି। ଗାନ୍ଧୀଜୀ ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଅହିଂସା ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରି ଆଜାଦିର ଆନ୍ଦୋଳନ କରିଥିଲେ।

ଆଜିର ପରିବେଶ ଓ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଅବଶ୍ୟକତା

ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱ ଯୁଦ୍ଧ, ଆତଙ୍କବାଦ, ଘୃଣା ଓ ସନ୍ଦେହର ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କି ଯାଇଛି। ମଣିଷ ମଣିଷଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି। ଏମିତି ସମୟରେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ବାଣୀ — “ମାନବତା ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖ, ଅହିଂସା ଓ ଦୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କର” — ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅମୃତ ମନ୍ତ୍ର ଭଳି। ତାଙ୍କ ବାଚନ ନିଜେ ଏକ ନେତୃତ୍ୱ, ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ସତ୍ୟ।

ପରିଶେଷରେ

ଭଗବାନ ବୁଦ୍ଧ ଆମେକୁ ଶିଖାଇଦେଲେ — ଜୀବନ ହେଉଛି ଶିକ୍ଷା ଓ ସାଧନାର ଆଖର। ଅସତ୍ୟ, ହିଂସା ଓ ମୂଢ଼ତାର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଲୋକ ଆଣିବା ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧ ଏବେ ବି ଆବଶ୍ୟକ। ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା “ବୁଦ୍ଧଂ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛାମି” — ଓ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାକୁ ଜୀବନର ଅଂଶ କରି ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ଶାନ୍ତିମୟ ତୀର୍ଥ କରିବାରେ ଅବଦାନ ରଖିବା।

ସତ୍ୟ ଓ ଦୟାର ବାଟେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା, ଏହା ହେଉଛି ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପନ୍ଥା

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ବୁଦ୍ଧଂ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛାମି: ଶାନ୍ତି, ଅହିଂସା ଓ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ

ବୁଦ୍ଧଂ ଶରଣଂ ଗଚ୍ଛାମି: ଶାନ୍ତି, ଅହିଂସା ଓ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ