ସୋମନାଥ ଭାବନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁନନ୍ଦ ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିଆ।ତେଣୁ ସେ ତାକୁ ସହରକୁ ଶିକ୍ଷକ ସତାନନ୍ଦଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇ କହିଲେ କି ଯେପରି ସେ ଭଲ ଭାବରେ ଶିକ୍ଷା ପାଏ।

କିଛି ଦିନ ପରେ ସୋମନାଥ ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।

ତାକୁ ଦେଖି ସଦାନନ୍ଦ କହିଲେ " ତୁମ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅ କୁ ପଢାଇବା ମୁସ୍କିଲ। "

ସୋମନାଥ କିଛି ବୁଝି ନପାରି କହିଲେ " ମୋ ପୁଅର ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି।ଆପଣ ତାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ପଢାଉନାହାଁନ୍ତି ବୋଧହୁଏ।"

ଗୁରୁ ସୋମନାଥଙ୍କ କଥାରେ ଟିକିଏ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ । ତେଣୁ ସେ ଭାବିଲେ ସୋମନାଥ ତା ପୁଅ ର ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରଖରତା ଟିକିଏ ଜାଣିବା ଦରକାର।ତେଣୁ ସେ ସୁନନ୍ଦକୁ ଡାକି କହିଲେ ଶୁଣ ସୁନନ୍ଦ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଆମ ଦେଶର ତନ୍ତୀମାନେ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ବୁଣୁଥିଲେ ଯେ ତାହା ଗୋଟିଏ ଦିଆସିଲି ଖୋଳରେ ରଖାଯାଇପାରୁଥିଲା । ବୁଝିପାରିଲ ?

" ଆଜ୍ଞା ହଁ "ସୁନନ୍ଦ କହିଲା ।

" କଣ ବୁଝାଇଲ ଟିକିଏ "ଗୁରୁ କହିଲେ।

"କଥାହେଉଛି ସେ କାଳରେ ଦିଆସିଲି ଖୋଳ ଏତେ ବଡ କରି ତିଆରି ହେଉଥିଲା ଯେ ସେଥିରେ ଶାଢ଼ିଟିଏ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗ କରି ରଖାଯାଇ ପାରୁଥିଲା।"ସୁନନ୍ଦା ଉତ୍ତର ଦେଲା ।

ଏବେ ସୋମନାଥ ବୁଝିପାରିଲେ ଗୁରୁଙ୍କର ବକ୍ତବ୍ୟ କଣ ଥିଲା।ତେଣୁ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅତିବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରଭେଦ ସେ ଭଲ ରୂପେ ବୁଝି ପାରିଲେ।ସେ ଗୁରୁ ସତାନନ୍ଦଙ୍କ ପାଖରେ କ୍ଷମା ମାଗିଲେ।ତାପରେ ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ କି, ଯେପରି ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଭଲ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଠିକ୍ ରାସ୍ତାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।ନହେଲେ ଚଗଲା ହୋଇଥିବ।ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଶ୍ୱାସନା ବାଣୀ ପାଇବା ପରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।

_________________________________________

ଅଧିକ ରୋଚକ ଗଳ୍ପ ପାଇଁ ଫୋଲୋ କରନ୍ତୁ

ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅତିବୁଦ୍ଧି

ଶାନ୍ତନୁ ତ୍ରିପାଠୀ