ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଗାଁରେ ଚାରି ଜଣ ବନ୍ଧୁ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବାକୁ ବହୁତ ଭଲପାଉଥିଲେ ଏବଂ ଗାଁର ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କୁ "ପଣ୍ଡିତ" ଡାକୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକାଧିକ ପଢ଼ିବା ଯୋଗୁଁ ସେମାନଙ୍କର ମସ୍ତିଷ୍କ ଗୋଳାମାଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସାଧାରଣ ଜିନିଷ ବୁଝିବାରେ ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି କାମ କରୁନଥିଲା। ସେଥିପାଇଁ ଗାଁର ଲୋକେ ଖୋସାମଦ କରି ସେମାନଙ୍କୁ "ଚାରି ମୁର୍ଖ ପଣ୍ଡିତ" ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ।

ଦିନେ ସେମାନେ ଗାଁର ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ। ହଠାତ୍ ରାସ୍ତାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦେଖାଗଲା, ଯାହା ଜମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ସିଂହକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିଛି ଦୂର ଯାଇ ପଛକୁ ଚାହିଁଲେ, କିନ୍ତୁ ସିଂହଟି ନ ଚଳିଲା। ତାପରେ ସେମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଫେରି ଦେଖିଲେ ଯେ ସିଂହଟି ତ ମରିଯାଇଛି!

ଭୟ ଦୂର ହେବାପରେ ସେମାନଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ନାନାପ୍ରକାର ଯୋଜନା ଆସିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଜଣେ କହିଲା, "ମିତ୍ରମାନେ, ଚାଲ ଆମେ ଏହି ସିଂହକୁ ଗାଁକୁ ନେଇଯାଉ। ଗାଁର ସମସ୍ତ ଲୋକେ ଆମକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯିବେ! ସେମାନେ ଭାବିବେ ଯେ ଆମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ସିଂହକୁ ମାରିଛୁ!"

ଦ୍ୱିତୀୟ ପଣ୍ଡିତ କହିଲା, "ହଁ, ହଁ! ବହୁତ ଭଲ ଉପାୟ। ଆମର ଖ୍ୟାତି ସାରା ଅଞ୍ଚଳରେ ଖେଳିଯିବ।"

କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ପଣ୍ଡିତ ଏକ ଅସୁବିଧା ଦେଖିଲା। ସେ କହିଲା, "ଏହା ତ ବଡ଼ ଭାରୀ ପଶୁ। ଆମେ ଚାରିଜଣେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ କିପରି ଟାଣିନେବୁ?"

ଚତୁର୍ଥ ପଣ୍ଡିତ, ଯିଏକି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିଥିଲା, ସେ ଏକ ଯୁକ୍ତି କହିଲା, "ଚିନ୍ତା କର ନାହିଁ, ମୁଁ ଏକ ଉପାୟ ଜାଣେ। ଦେଖ, ଏଠାରୁ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଏକ ନଦୀ ବହି ଯାଉଛି। ଆମେ ଏହି ସିଂହକୁ ଏକ ଡଙ୍ଗାରେ ବୋହି ନେଇପାରିବା। ଡଙ୍ଗା ଯାତ୍ରା ତ ବହୁତ ସହଜ!"

ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଯୋଜନା ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା। ସେମାନେ ମିଶି ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମ କରି ସିଂହର ଶରୀରକୁ ଟାଣି ନଦୀ କୂଳକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ଛୋଟ ଡଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସିଂହକୁ ତା’ଭିତରେ ପକାଇଲେ।

କିନ୍ତୁ ସିଂହ ଭାରୀ ହେବାରୁ ଡଙ୍ଗାଟି ପାଣିରେ ବୁଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଡଙ୍ଗା ଯେପରି ଡୁବି ନ ଯାଏ, ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ଚାରିଜଣେ ଡଙ୍ଗାର ଚାରିକୋଣାରେ ବସିଯିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ। ସେମାନେ ଭାବିଲେ ଏହିପରି କଲେ ଡଙ୍ଗାଟି ସମତୁଲ ରହିବ ଏବଂ ଡୁବିବ ନାହିଁ।

ଏହିପରି ଭାବରେ ସେମାନେ ନଦୀ ପାର ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗାଁ ଲୋକେ ନଦୀକୂଳରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଚାରିଜଣ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ଏକ ମୃତ ସିଂହ ସହିତ ଡଙ୍ଗାରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଲେ ଯେ ସିଂହଟି ତ ମରିଯାଇଥିଲା, ତାହାକୁ ଡଙ୍ଗାରେ ବୋହି ଆଣିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା। ସେମାନେ ଜୋର୍ରେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଚାରି ପଣ୍ଡିତ ଲୋକଙ୍କ ହାସ୍ୟର କାରଣ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ ଜଣେ ବୁଢ଼ା ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲା, "ପୁଅମାନେ, ପଢ଼ିବା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ମୃତ ସିଂହ ପାଇଁ ତୁମେ ଏତେ ପରିଶ୍ରମ କଲ, କିନ୍ତୁ ଏହାର କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ। ବରଂ ତୁମେ ନିଜକୁ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ କରିନେଲ।"

ସେଦିନଠାରୁ ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଖୋଲିଗଲା। ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ କେବଳ ପୁସ୍ତକୀୟ ଜ୍ଞାନ ନୁହେଁ, ବରଂ ବ୍ୟବହାରିକ ବୁଦ୍ଧି ହେଉଛି ଜୀବନର ଅସଲ ସମ୍ପଦ।

ଶିକ୍ଷା: ଜ୍ଞାନର ଗର୍ବରେ ବୁଦ୍ଧି ହରାଇଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ହୁଏ। ସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବୁଝାମଣା ଜ୍ଞାନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।

!!ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

ଚାରି ମୁର୍ଖ ପଣ୍ଡିତ ଓ ସିଂହର କାହାଣୀ

ଚାରି ମୁର୍ଖ ପଣ୍ଡିତ ଓ ସିଂହର କାହାଣୀ