ସବୁଦିନ ପରି ଆଜି ବି ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିଛନ୍ତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବ । ଆକାଶ ଟା ନୀଳ , ମଣିଷ ଗଢା ବାର ଟା କିନ୍ତୁ ବଦଳି ଯାଇଛି । କାଲି ଶନିବାର ଥିଲା, ଆଉ ଆଜି ରବିବାର । ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କର ଏ ବାର ବଦଳିବା ସହ କିଛି ଦେବା ନେବା ନଥାଏ । ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ, ସ୍କୁଲ ଆଉ କଲେଜ ପିଲାଙ୍କର ରବିବାର ଟା ଗୋଟେ ଉପହାର । ସବୁଦିନ ଠାରୁ ଟିକେ ଭିନ୍ନ । କାହିଁକି ? ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେବଳ ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଜଣା । ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେ କହିଲେ ବା ବୁଝାଇଲେ ବି ଉତ୍ତର ଟା ଯୋଗ୍ୟ ବିବେଚିତ ହେବା ତ ଦୂରର କଥା କେବେ ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶକାରୀ ମଧ୍ୟ ହୁଏନି ।

ନୂଆ ଜାଗା, ନୂଆ ପରିବେଶ । ମନଟା ସାଜିଯାଏ ଗୋଟେ ଗବେଷକ । ଇଛା ହୁଏ ଖୋଜି ଯିବ ସବୁ କିଛି ଆଉ ଜାଣିଯିବ ସବୁ ଯାହା ତାର ଅଜଣା । ଘର ଛାଡ଼ି ପାଠ ପଢିବାକୁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଆସିଛନ୍ତି ନୀରବ, ରାଜୁ, ଲୋପା, ଅଙ୍କିତା, ଉର୍ମିଳା । ଆହୁରି ସେମାନଙ୍କ ପରି ବହୁ ଯୁବକ ଯୁବତୀ । ବୟସ ସମସ୍ତଙ୍କର ୨୧ ଛୁଇଁ ସାରିଛି । ଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସବୁ ଯୁବକ ଆଉ ଯୁବତୀ ଭାବେ ନିଜକୁ ପାଇଛନ୍ତି । ମନରେ କେତେ ଯେ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ତାହା ତାଙ୍କୁ ହିଁ ଅଗୋଚର । ହେଲେ କଣ ସବୁଦିନ ପାଠ ପଢ଼ି ହୁଏ । କିଏ ଜଣେ କହିଥିଲେ “ଭ୍ରମଣ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶିକ୍ଷା” । ଆଜି ରବିବାର । ମନରେ ଏକ ଉନ୍ମାଦନା ଜାଗି ଉଠିଛି । ଉନ୍ମାଦନା ବୁଲି ଯିବାର । ଭୁବନେଶ୍ୱର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନୂଆ । ତେଣୁ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିବାରେ ଗୋଟେ ଭିନ୍ନ ଉତ୍କଣ୍ଠା ତାଙ୍କୁ ଘାରିଛି । ସ୍ଥିର ହୋଇଛି ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥାଗାର ଭ୍ରମଣରେ ଯିବାର । ବାଣୀବିହାର ଛକରୁ ମୋ ବସ୍ ରେ ଚଢ଼ି ବସ୍ ସହ ଧାଇଁଛନ୍ତି ଏକ ଉତ୍ସାହ ସହ ପାଞ୍ଚଜଣ । ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ନୂଆ ସମସ୍ତେ । ଗଳା ବାଟ କାହାରିକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ବସ୍ ଯାଇ ଅଟକିଲା ମାଷ୍ଟର କ୍ୟାନଟିନ୍ ରେ । ମାଷ୍ଟର କ୍ୟାନ୍ଟିନ୍ ରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବସ୍ ରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥାଗାର ସମ୍ମୁଖରେ । କଥାରେ ଅଛି ମଣିଷ ଯେତେ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ହେଁ ଯାହା ଭଗବାନ ସ୍ଥିର କରିଛନ୍ତି ତାହା ହିଁ ହୁଏ । ବାହାରୁ ଗ୍ରନ୍ଥାଗାରର ନିରବତା ଦେଖି ସବୁ ନାନା କଥା ଭାବୁଥାନ୍ତି । ନୀରବ ଆଗେ ଆଗେ ଯାଇ ସେଠିକାର କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝେ ତୋ ଜଣାଗଲା ରବିବାର ଦିନ ଗ୍ରନ୍ଥାଗାର ବନ୍ଦ । ମନରେ ଏକ ବ୍ୟଙ୍ଗ ମିଶା ନିରାଶା । ଅଙ୍କିତା ଦୋଷ ଦେଉଥାଏ ଲୋପାକୁ ଆଉ ଲୋପା ଦୋଷ ଦେଉଥାଏ ଉର୍ମିଳାକୁ । ନୂଆ ନୂଆ କରି ମିଶିଥିବା ମନ ଗୁଡା ପରସ୍ପରର ଏତେ ଘନିଷ୍ଟ ହେଇ ଯାଇଛନ୍ତି, ଯେ ବାହାର ଲୋକ କହିବେ ଏ ବୋଧେ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷର ସମ୍ପର୍କ । କିଛି ସମୟ ଥଟା ମଜା କରିବା ପରେ ଲୋପା କହିଲା “ହୋଉ ଇଏତ ବନ୍ଦ ଅଛି । ଚାଲ ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିର ବୁଲି ଆସିବା” । ପ୍ରସ୍ତାବ ଟା ବିନା ପ୍ରତିରୋଧରେ ସର୍ବସମ୍ମତି ଲାଭ କଲା । ସ୍ଥିର ହେଲା ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିର ଯିବାର । ଏତିକି ବେଳେ ଗୋଟେ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା । ଅଙ୍କିତା ସକାଳୁ କିଛି ନଖାଇ ବାହାରି ଆସିଥାଏ । ଯେହେତୁ ଟିକେ ଡେଙ୍ଗୀ ଝିଅଟେ, ତେଣୁ ତାର ପେଟରେ ମୂଷା ଦୌଡିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥାନ୍ତି । ଆଖ ପାଖରେ ଜଳଖିଆ ଦୋକାନ ଖୋଜି ବିଫଳ ହେବା ପରେ ପଇଡ଼ ପାଣି ପି ଲିଙ୍ଗରାଜ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।

ମନରେ ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ ନାନା କୌତୁହଳ । ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସଭିଏଁ ଦେଖିବେ ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିର । ପଢା ବହିରେ ନାନା କଥା ଶୁଣି ଥିବାରୁ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁରେ ସେସବୁ ଦେଖିବାକୁ ସମସ୍ତେ ବିଚଳିତ ହୋଇ ପଡୁଥାନ୍ତି । ନୂଆ ନୂଆ ବନ୍ଧୁ ସାଜିଥିବା ପାଞ୍ଚ ମିତ୍ର ଆଜି ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସ୍ଥାନ ଭ୍ରମଣ ରେ ଆଉ ନୂଆ ଅନୁଭୂତି ସାଉଁଟି ବାର ଅପେକ୍ଷା ରେ ଥାଆନ୍ତି । ମୋ ବସ୍ ଯାଇ ଅଟକିଲା ଲିଙ୍ଗରାଜ ଛକରେ । ବସ୍ ରୁ ଓଲ୍ହାଇ ଭାଳେଣି ପଡ଼ିଲା କେଉଁ ରାସ୍ତାରେ ଗଲେ ମନ୍ଦିର ପାଖେ ପହଞ୍ଚିବା ? ଲୋପା ଗୁଗୁଲ୍ ମ୍ୟାପ୍ ର ଆଶ୍ରୟ ନେବା ପାଇଁ ମତ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ନୀରବ ଯାଇ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥାଏ ଜଣେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନିକଟରେ । ସେ ଭଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ତାକୁ ମନ୍ଦିରର ରାସ୍ତା ବତାଇ ଦେବାରୁ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଲେ ମରୁଭୂମିରେ ଜଳର ସନ୍ଧାନ ପାଇଁ ଧାଡ଼ିରେ ଚାଲିଥିବା ଓଟ ଓ ତାଙ୍କ ମାଲିକ ମାନଙ୍କ ଭଙ୍ଗୀରେ । କିଛି ଦୂରରୁ ଦିଶିଲାଣି ପ୍ରଭୁ ଲିଙ୍ଗରାଜ ଙ୍କ ମନ୍ଦିର । ଉତ୍ସାହ ଓ ଭକ୍ତିର ସମନ୍ଵୟ ଉର୍ମିଳା ନିକଟରେ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତ ଜାହିର କରସାରିଥାଏ ।

ହାତ ଉପରକୁ ଟେକି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତ ତାର ପରିଚୟ ଦେଉଛି । ଲୀଳାମୟ ଈଶ୍ୱର ତ ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନର ମାଲିକ, ତାଙ୍କୁ କି ଅଜଣା । କିଏ କେତେ ଭାବ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ । ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ ସମୟରେ ଜୋତା ବାହାରେ ରଖିବାର ନିୟମ ରହିଥିଲା । ତେଣୁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଜୋତା ବାହାରେ ଏକ ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ ରଖିବାର ନିଷ୍ପତି ନେଲେ । ଯୁବ ପାଠ ପଢା ପିଲା ତେଣୁ ପଇସା ପତ୍ର ସଂଚୟ କରିବା ବା ବଞ୍ଚାଇ ବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ର ଥିଲା । ଆଗକୁ ଯାଉ ଯାଉ ହଠାତ୍ ଶୁଭିଲା “ଆସନ୍ତୁ ଭାଇ ଜୋତା ଏଠାରେ ରଖି ଯାଆନ୍ତୁ କୌଣସି ପଇସା ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ ଆସାନ୍ତୁ ! ଆସନ୍ତୁ !” ଦଶଟି ଆଖି ହଠାତ୍ ସେ ଦିଗକୁ ବୁଲିଯାଇଥିଲା । ଆଖି ଦଶଟି ସେମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରେ ନଥିଲା ବୋଧେ । ଯେତେବେଳେ ଯେ ସେ ଶବ୍ଦ ଆଡ଼କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲା ତାହା ସେମାନଙ୍କ ଅଗୋଚର ନଥିଲା ବୋଧେ । ଉତ୍ସାହର ସହ ସମସ୍ତେ ଆଗେଇ ଯାଇ ଯଥା ସ୍ଥାନ ରେ ଜୋତା ରଖି ଆସୁ ଆସୁ ପୁଣି ଶୁଭିଲା “ଦୀପ ନେଇ ଯାଆନ୍ତୁ, ଭୋଗ ନିଅନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଭୋଗ ଲଗାନ୍ତୁ” । ସେଇ ଗୋଟିଏ କଣ୍ଠ ସ୍ୱର ।

ଯେଉଁ ଦୋକାନୀ ଭାଇଙ୍କ ନିକଟରୁ ସେମାନେ ପୂର୍ବର ଆବିଳତା ଯୁକ୍ତ ସ୍ୱର ଶୁଣି ଆଗେଇ ଯାଇଥିଲେ, ଏବେ ଟିକେ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ । ଦୋକାନୀ ଜଣଙ୍କର କଣ୍ଠ ସ୍ୱର ଆଉ ଭାବରେ ଏ କି ପରିବର୍ତ୍ତନ ? ନୀରବ ଏ ପରିବର୍ତ୍ତନ ରେ କ୍ଷ୍ୟୁବ୍ଧ ହୋଇ ଉଠିଲା । ଦୋକାନୀ ଜଣଙ୍କ ପୁଣି କହି ଚାଲିଥିଲେ “ମନ୍ଦିର ଯାଉଛ ଖାଲି ହାତରେ ? ଦୀପଟେ ନେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ଏତେ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କାଇଁ” ? କଥା ଗୁଡାକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କରୁଥିଲା । ହେଲେ ନୀରବର ଛାତିରେ ଏହା ତୀକ୍ଷ୍ଣ କ୍ରୁଶ ପରି ବିଦ୍ଧ କରିଚାଲିଥାଏ । ତାର ଆଭ୍ୟନ୍ତର ଆତ୍ମା କହୁଥାଏ “ମନ୍ଦିର ଯିବୁ ଖାଲି ହାତରେ ଏଥିରେ ବିଚିତ୍ରତା କଣ ? କୁଣ୍ଠା ବୋଧ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ ? ମନୁଷ୍ୟ ତ ସବୁବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିକଟରୁ ପାଇଥାଏ, ସେ କଣ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ? ଯଦିବା ଦେବ, ତେବେ ନିଜର ଉକ୍ତିକୁ କେବଳ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି ପାରିବ । ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେବାକୁ ସେ କିପରି ଚିନ୍ତା କରି ପାରିବ । ଯେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ତାଙ୍କ ଠାରେ ପୁଣି ଅଭାବ । ଏହା ଭଗବାନଙ୍କ ଅଭିଳାଷ ନା ମଣିଷ ନିଜର ଅଭିଳାଷ ପୂରଣ ପାଇଁ ଏ ପ୍ରୟାସ ? “ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ଦୋକାନୀ ଜଣଙ୍କୁ ଦୀପର ଅନାବଶ୍ୟକତା ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ ହେଁ ସେ ତାହା କଲା ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାର ବାହାନାରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଠାରୁ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାରେ କିଛି ନେଇଯିବା ଭାବ ଟାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିପାରିଲା ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବରେ ।

ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଜଡ଼ିତ ମଣିଷ ଯେ କେବେ ହେଲେ ଏକ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ଭାବପୋଷଣ କରିନପାରେ ତାହା କାହିଁ ତାକୁ ଜଳଜଳ ଦିଶିଲା । ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରି ଘଟଣାଟିକୁ ଭୁଲିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି କରି ଆଗେଇ ଚାଲିଥିଲେ ପାଞ୍ଚ ମିତ୍ର । ମୋହ, ମାୟାକୁ ପରିହାର କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେବା ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କାର୍ଯ୍ୟ । ଆଧୁନିକ ମଣିଷର ମୋହ ମାୟା ସବୁ କେନ୍ଦ୍ରିତ ସେଇ କ୍ଷୁଦ୍ର ଯନ୍ତ୍ର ମୋବାଇଲ୍ ଠାରେ । ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ମୋବାଇଲ ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ ମୋବାଇଲ୍ ରଖିଦେଇ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ରାଜୁ, ନୀରବ, ଲୋପା, ଉର୍ମିଳା ଆଉ ଅଙ୍କିତା । ମନ୍ଦିରର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିମୋହିତ କଲା । ମୁଗ୍ଧ ମନରେ ମନ୍ଦିରର ଶିଳାଗୁଡ଼ିକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥାଏ ଦଶଟି ଆଖି । ପାଞ୍ଚଟି ଆତ୍ମା ସଚେଷ୍ଟ ଥାଆନ୍ତି ଗୋଟେ ପରମାତ୍ମାରେ ବିଲୀନ ହେବା ପାଇଁ । ମନ୍ଦିର ପରିସରରେ ସଂଖ୍ୟାଧିକ ମନ୍ଦିରକୁ ଦେଖି ସଭିଏଁ ବୁଝିଯାଇଥିଲେ, ମନ୍ଦିର ମାଳିନୀ ସହର ଭାବରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଖ୍ୟାତିର ଯଥାର୍ଥତା । ମନ୍ଦିରର ଗଠନ ଶୈଳୀ, ଚାରୁକଳ, ରୂପରାଜି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏପରି ବିମୋହିତ କରିଥାଏ ଯେ ମନ ଚାହୁଁ ନଥାଏ ବାହାରକୁ ଯିବା ପାଇଁ । କାରିଗରମାନଙ୍କର ଅବଦାନ, ପରିଶ୍ରମ ସବୁ ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରେ ଭାସି ଉଠୁଥାଏ । ସତେବା ପାଷାଣରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ାକ ଗୋଟେ ଗୋଟେ ଜୀବନ ଧାରିତ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ସେମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଯିବାକୁ ବ୍ୟଗ୍ର ହେଉଥାନ୍ତି । କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାନ୍ତି ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷର ତାଙ୍କ ଅକୁହା ଜୀବନ କାହାଣୀ । କେମିତି ସେମାନେ ଗୋଢା ହେଲେ ? କେତେ ନିହାଣ ମୁନର ଆଘାତ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତାକ୍ତ କରିଥିଲା ? ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେ ଭାଙ୍ଗିଲେ ଆଉ କେତେ ଅଟଳ ରହି ସେଦିନ ମନ୍ଦିରର କାନ୍ଥରେ ନିଜକୁ ସଜେଇ ନେଲେ, ଏହିପରି ନାନା କଥା । ଦଶଟି ପାଦ ଘୁରି ବୁଲୁଥାଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପମନ୍ଦିର ଚାରିପାଖରେ । ହଠାତ୍ ପୁଣି ଶୁଭିଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଣ୍ଠସ୍ୱର । କଣ୍ଠସ୍ୱର ଯଦିଓ ଅଦ୍ଭୁତ, ତେବେ ସେ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ାକ ଧ୍ଵନିଟିକୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ କରିଦେଉଥିଲା । ଶବ୍ଦ ଆଡେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ନୀରବ ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା । ଶୁଭୁଛି “ଆସନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସାଦ ଚଢ଼ାନ୍ତୁ, ଆମେ କିଛି ମଗୁନାହୁଁ । ଆମକୁ କିଛି ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବନାହିଁ । “ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ବାକ୍ୟଟିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣଙ୍କ ଥିଲେ ଗୋଟେ ଉପ ମନ୍ଦିରର ପୂଜକ ମହାଶୟ । କିଛି ସମୟ ସେଠାରେ ରହି ନୀରଦ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲା ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ତାଙ୍କର ଏ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ମନ୍ଦିରରେ ମୁଣ୍ଡିଆଟିଏ ମାରିଛି, ଠିକ୍ ଏତିକି ବେଳେ ପୁଣି ଶୁଭିଲା “ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଦାନ କରନ୍ତୁ” । ସେହି ପୂଜକଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଏ ବାକ୍ୟର ଉତ୍ପତ୍ତି । ଏବେ କହୁଥିଲେ ଆମେ କିଛି ମାଗୁନାହୁଁ, ଏବେ କହୁଛନ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତୁ | ଭଗବାନ କଣ ସତରେ ଭକ୍ତର ଦାନ ପାଇଁ ଏମିତି ବିକଳ ହୁଅନ୍ତି ?

ପୂଜକଙ୍କ ଦ୍ଵିତୀୟ ବାକ୍ୟରେ ସମାପ୍ତିରେ ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁଙ୍କ ମୁଖର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱତଃ ବୁଝିଯାଇପାରନ୍ତା ପୂଜକଙ୍କ କଥାର ଯଥାର୍ଥତା | “ସତରେ କଣ ଭଗବାନ ଭକ୍ତଠାରୁ ଦାନର ଆଶା ରଖନ୍ତି” ? ଏ ପ୍ରଶ୍ନଟି ଖେଳୁଥାଏ ଅବୁଝା ଶିଶୁଟିଏ ପରି ନୀରବର ମସ୍ତିଷ୍କରେ l ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପୁଣି କଣ ଅଭାବ ହେଲା ଯେ ଏମାନଙ୍କ ପରି କିଛି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ସଂଗ୍ରହ କାର୍ଯ୍ୟରେ l ଭକ୍ତି ବଭାବରେ ବିଲିନ ହୋଇ ଏକାତ୍ମ ହେବା ପାଇଁ ଯାଇଥିବା ନୀରବ ଟିକେ ବିଚଳିତ ଦିଶୁଥାଏ l ବାହାରର ଦୋକାନ ଭାଇ ଏବଂ ଭିତରର ପୂଜକ ମହାଶୟକଙ୍କର ବାକ୍ୟ ତାକୁ ବିଚଳିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଥାନ୍ତି l ନୀରବ ମଧ୍ୟ ସତଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ଏହାର ଉତ୍ତର ପାଇବାକୁ |

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମନ୍ଦିର ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ବିତାଇବା ପରେ ବିଦାୟ ନେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିଥାନ୍ତି ପାଞ୍ଚମିତ୍ର । ସମସ୍ତେ ସାଉଁଟିଥାନ୍ତି ନୂଆ ବଂଧୁମାନଙ୍କ ସହ ଭ୍ରମଣର ଅନୁଭୂତି । ଚାଲୁ ଚାଲୁ ନୀରବକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ରାଜୁ କହିଲା “କଣ ହୋଇଛି ? କିଛି ଭାବୁଛୁକି ? ମୁହଁଟା ତୋର ଗମ୍ଭୀର ଦିଶୁଛି କାହିଁ” ? ରାଜୁର କଥା ଶୁଣି ସେ ଉପଲବ୍ଧି କଲା ଯେ ମନ୍ଦିର ଭିତରର ପୂଜକ ଏବଂ ବାହାରର ଦୋକାନିଭାଇଙ୍କର ବାକ୍ୟ ତା ମସ୍ତିଷ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତା ସହ ଝଗଡ଼ା କରୁଛନ୍ତି । ରାଜୁର ସେ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନୀରବ ଦେଇନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଉର୍ମିଳା, ଲୋପା, ଅଙ୍କିତା ଆଉ ରାଜୁ ନିଜେ ନିଜ ନିଜ ଭଙ୍ଗିରେ ଏହାର ଉତ୍ତର କହିଚାଲିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଏକ ହାସ୍ୟକର ପରିବେଶର ସ୍ରଷ୍ଟା ସାଜିଥାନ୍ତି । ‘ମୋ ବସ’ରେ ବସି ଫେରୁଥିବା ସମୟରେ ବସର ଗହଳି ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତା ମନରେ ସେହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କିମାରିଥାଏ । “ସତରେ କଣ ଭଗବାନ ଭକ୍ତଠାରୁ ପାର୍ଥିବ ବସ୍ତୁର ଦାନ ଆଶା ରଖନ୍ତି ? ଯଦି ରଖିଛନ୍ତି ତେବେ ଦୋକାନୀ ଜଣକ ଆଉ ପୂଜକ ମହାଶୟ କଣ ତାଙ୍କ ଦାନ ସଂଗ୍ରାହକ” ?