ଏଇଟା କେବଳ ଏକ ଗଳ୍ପ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ ନୁହେଁ, ବରଂ ମୁଁ ମୋ ଅନୁଭୂତି ରେ ସେଇ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ କୁ ଏଥି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବି । ୟାକୁ ଆପଣ ମାନେ ଏକ ସଚେତନତା କିମ୍ବା ଚେତାବନୀ ବୋଲି କହିପାରିବେ। ଏଇ ସଚେତନତା ସେଇ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ମାତା ଙ୍କ ପାଇଁ ଯିଏ ବୟସ ର ଅପରାହ୍ନ ର ଦ୍ୱାହି ରେ ହରେଇ ସାରିଥିବା ନିଜ ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ କୁ କେବଳ ନିଜ ସନ୍ତାନ ର ଭବିଷ୍ୟତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକମୟ କରିବା ପାଇଁ।

ବିଗତ ୮-୯ ମାସ ତଳର କଥା। ଦୁଇ ଗୃହହୀନ / ବାସସ୍ଥାନ ବିହୀନ ବୃଦ୍ଧ ଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ରେ .... ( ଚିତ୍ର ଓ ଚରିତ୍ର କାଳ୍ପନିକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ ବାସ୍ତବିକ ଓ ଅନୁଭବୀ)

'ଶରଧା ' ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମ ରେ ଘଟିଥିବା ଚିତ୍ର ଓ ଚରିତ୍ର।( କାଳ୍ପନିକ) ।

ସମୟ ପ୍ରାୟ ଦିବା - ୧୧ ଟା ବାଜି ୨୦ ମିନ୍. ଦୁଇ ଜଣ ବୃଦ୍ଧ କଥୋପ କଥନ ଶୈଳୀ ରେ ନିଜ ଅଭିଶପ୍ତ ବୟସ ର ବ୍ୟଥାକୁ ବୁଝାଇ ମର୍ମାହତ ହୋଇପଡିଛନ୍ତି ।

ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଯିଏ ନୂଆକରି ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମ ରେ ପାଦ ଦେଇଛନ୍ତି। ହଠାତ୍ ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମ ରେ ରହି ଆସୁଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଙ୍କ ସହ।

ନିରାକାର :- ନମସ୍କାର ଆଜ୍ଞା !! ମୋ ନାଁ ନିରାକାର , ନିରାକାର ଦାସ। ଆଉ ଆପଣ??

ନୂତନ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି :- ମୁଁ ଅଭିରାମ ସ୍ୱାଇଁ। ଆପଣ ଏଠାରେ କେବେଠୁ ରହିଲେଣି।

ନିରାକାର:- ହିଁ ଆଜ୍ଞା! ମୁଁ ପ୍ରାୟ ଏଥି ୫-୬ ହେଲା ରହି ଆସିଲିଣି। ଆପଣ ବି ଏଥି ନିଶ୍ଚୟ ରହିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ଅଭିରାମ:- ଆଦୌ ନୁହେଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ସବୁଦିନ ଏଥି ରହିବାକୁ ଆସିନି।

ନିରାକାର:- ଆଉ ତାହେଲେ ଆପଣ ଏଥି?

ଅଭିରାମ:- ଶୁଣନ୍ତୁ ନିରାକାର ବାବୁ । ଏଇ ମାତ୍ର ୧୦-୧୫ ଦିନ ର କଥା, ବୁଝିଲେ।( କାଶ ଓ ଛାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ମଧ୍ୟରେ କଥା ଅସର) ମୋ ପୁଅ ବୋହୁ ତାଙ୍କ କାମରେ ବାହାରକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, ତ ସେଥିପାଇଁ ମତେ ଆପଣ ଏଥି ଦେଖିବାକୁ ପାଇଛନ୍ତି।

ନିରାକାର:- ଓହୋଃ ! କଥା ଏଥି ତାହେଲେ। ଆଛା ଅଭିରାମ ବାବୁ ଆପଣ ଙ୍କର ଗୋଟିଏ ପୁଅ?

ଅଭିରାମ:- ମୋର ଦୁଇ ସନ୍ତାନ । ଝିଅ ଟି ମୋର ବଡ ଓ ପୁଅ ସାନ।

ନିରାକାର:- ଆପଣ ଯଦି ଖରାପ ନ ଭାବନ୍ତି ? ତେବେ ଗୋଟେ କଥା ପଚାରିବି ଆପଣ ଙ୍କୁ?

ଅଭିରାମ:- ହିଁ ନିଶ୍ଚୟ ପଚାରନ୍ତୁ।

ନିରାକାର:- ପୁଅ ବୋହୁ ଙ୍କର ସିନା କାମ ଥିଲା । ଆପଣ ଝିଅ ପାଖରେ ତ ରହିପାରିଥାନ୍ତେ ? ହେଲେ ଏଥି ଆପଣ?

ଅଭିରାମ:- ସେ କଥା କଣ କି ନିରାକାର ବାବୁ, ଜ୍ବାଇଁ ବିଦେଶ ରେ ସେଟଲ, ଝିଅ କୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ମୁମ୍ବାଇ ଭଳି ସହରରେ । ପୁଅ କହୁଥିଲା ଯେ , ହେଲେ ଝିଅ ଜ୍ବାଇଁ କହିବାକୁ ବାପା ତମେ Adjust କରିପାରିବନି, ମୋର ବି ସେଇ ମତ । ଗୋଟିଏ ଘରେ କଣ ପଶିକି ରହି ହେବ ? ଏଇ ବୟସ ରେ ପୁଣି। ତେବେ ଆପଣ ଏଥି କେମିତି?

ନିରାକାର:- ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଗୋଟିଏ ନୁହେଁ , ମୋର ତିନି ତିନୋଟି ପୁଅ।

ଅଭିରାମ:- ତେବେ ତ କିଛି ଅସୁବିଧା ନଥିଲା ( କାଶ ର ସୁଆର)

ନିରାକାର:- (ଅଳ୍ପ ହସି ଓ ଲୁହ ଜକେଇ କହିଲେ ) ମୋ ବଡ଼ ପୁଅ ରୁଦ୍ର କଣ କହିଲା ଆପଣ ଶୁଣିବେ - ମୁଁ କାଳେ ଗୋଟେ ଗାଉଁଲି ମୂର୍ଖ। ପେପର୍ ଦସ୍ତାବିଚ ତଳେ ନିଜକୁ ଚାପି ରଖିଥିବା ଏ ନିରାକାର ଦାସ, କାଳେ ଗୋଟେ ଗାଉଁଲି ମୂର୍ଖ।( କୋହ ଅସମ୍ଭାଳ ଦୁଃଖ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ) । ସେ ଯୋଉଠି ରହୁଛି କଲିକତା, ମୁଁ ସେଥି ଚଳିପାରିବିନି। ବହୁତ୍ ବାଧିଲା।

ଅଭିରାମ:- ହଉ ଆପଣ କାନ୍ଦନ୍ତୁନି। ଆଉ ତ ଦୁଇ ପୁଅ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ?

ନିରାକାର:- ମଝିଆ ପୁଅ ଦିବ୍ୟ କହିଲା ତାର ଛୋଟ ଚାକିରି । ତା ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲାଛୁଆ ଚଳିବାକୁ ଟଙ୍କା ଅଣ୍ଟୁନି । ମୋତେ କଣ ଚଳେଇବା? ଆଉ ସାନ ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟ କଥା କଣ କହିବି , ଯଦି ମୁଁ ଆପଣ ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛି କେବଳ ତା ପାଇଁ। ନହେଲେ ମୁଁ କେବେଠୁ ମରି ସାରନ୍ତିଣି । ସେ ମତେ ଆଉ ତା ମାଆ କୁ ଭାରି ଭଲ ପାଏ। ଶୁଣି ବେ ଆପଣ ତେବେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଅତୀତ ର ଏଇ ଅଛିଣ୍ଡା ଡୋର କୁ ।

ଆଦିତ୍ୟ ତା ଦୁଇ ଭାଇ ଙ୍କ ଭଳି ଆଦୌ ନୁହେଁ।ସେ ଆମ ଦୁହିଁ ଙ୍କୁ ବହୁତ୍ ଭଲ ପାଏ। ମୋ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଙ୍କର ଶେଷ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ଆମ ସାନ ପୁଅ ର ବାହାଘର। ହେଲେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୁରା ହେବ ପୂର୍ବରୁ ସେ ଆମ ସଭିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆର ପାରିକି ଚାଲିଗଲେ। ପରେ ଆଦିତ୍ୟ ର ବାହାଘର କଲି ଘରକୁ ବୋହୁ ଆଣିଲି। ମୋର ଭାବନା ଥିଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମା ସିନା ମତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ , ହେଲେ ନାତି ନାତୁଣୀ ଙ୍କ ଗହଣରେ ମୋ ସମୟ ବିତି ଯିବ ନିଶ୍ଚୟ। ହେଲେ ଏମିତି ଦିନେ ମୋ ବଡ ନାତି ମାନେ ରୁଦ୍ର ର ପୁଅ କୁ ମୁଁ ବହୁତ୍ ଭଲ ପାଏ ସେ ମୋତେ ବି । ସେ exam ରେ ୯୯% ରଖେ ଥରେ ୯୫% ରଖିଥିଲା ତାର କାରଣ କାଳେ ମୁଁ। ମୁଁ ତା ସହିତ ଅଧିକ ସମୟ ବିତାଉଛି ବୋଲି ତା ପାଠ ପଢା ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପଡୁଛି। ତାକୁ ନେଇ ହଷ୍ଟେଲ ରେ ପଢେଇଲେ , ମୋ ଠୁଁ ଦୁରେଇଦେଲେ। ବଡ଼ ପୁଅ ବୋହୁ କହିଲେ ଆମେ ଏ ଗାଉଁଲି ଅଞ୍ଚଳ ରେ ଗାଉଁଲି ମୂର୍ଖ ଙ୍କ ସହ ରହିପାରୁବୁନି। ତାଙ୍କ Reputation ରେ ଆଞ୍ଚ ଆସିବା। ପେପଲ୍ ଦସ୍ତାବିଚ ତଳେ ଲଦିହେଇ ତମ ମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ପାଠ ପଢେଇ , ଉପଯୁକ୍ତ ଚାକିରି କରେଇ ଦେଲା ପରେ ଏ ବାପ ଟା ମୂର୍ଖ ହେଇଗଲା। ମଝିଆ ପୁଅ ତ ବାହାଘର ପରଠୁ ସେ ବାହାରେ। ବାକି ରହିଲା ସାନ ପୁଅ ମୋ ଗେହ୍ଲା ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟ। ତା ମା ର ସ୍ବପ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ତାକୁ govt. Engeneering ପଢ଼େଇ ମଣିଷ କଲି। ତା ମା ଚାଲିଯିବା ପରେ ମୋ ମେଡିସିନ ଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁ ଦାୟିତ୍ଵ ସେ ବୁଝେ। ଯାହା କି ତା ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ଆଦୌ ପସନ୍ଦ ନ ଥିଲା। ତାର କହିବା କଥା ବାପା ଙ୍କର୍ ତିନି ପୁଅ ତମେ ଏକା କାହିଁ କି ତାଙ୍କ କଥା ବୁଝିବ। ହେଲେ ଆଦିତ୍ୟ ସେ ସବୁ ଧ୍ୟାନ ନ ଦେଇ ମୋ ସେବା କରେ। ଦିନେ ସରକାରୀ କାମରେ ଆଦିତ୍ୟ ବାହାରକୁ ଯାଇଥାଏ। ସେ ଦିନ କିଛି ଗୋଟେ ତର୍କ ରେ ସାନ ବୋହୁ ମୋ ଉପରକୁ ହାତ ଉଠେଇ ବାକୁ କୁ ପଛେଇଲାନି। ବହୁତ୍ ବଡ ଆଘାତ ମତେ ଲାଗିଲା, ନିଜ ଉପରେ ଧିକାର୍ ମନେ କଲି, ଆଉ ବଞ୍ଚିବିନି। ଆତ୍ମହତ୍ୟା ର ଉଦ୍ୟମ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲି। ହେଲେ ଭଗବାନ ଆଉ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ରଖିଥିଲେ ବୋଧେ। ସେଥିରୁ ବି ମୋ ସାନ ପୁଅ ବଞ୍ଚେଇଚି। ଆଉ ଦୁଇ ପୁଅ ଆସିଲେନି ବି। ସାନ ବୋହୁ ଥରେ ମୋ ପୁଅ ସାମ୍ନା ରେ ମତେ ଘରୁ ତଡି ଦେବାର ଧମକ ଦେଲା।ସେ କଥା କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିକି ।

ଦିନେ ରାତିରେ ମୋ ସାନ ପୁଅ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲା ବାପା ମତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ । ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ର ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ମୁଁ ଲଜ୍ଜିତ। ମୁଁ ଚାହୁଁନି ବାପା ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟେ ପର ଝିଅ ତମକୁ ଘରୁ ତଡି ଦେବ, ମୁଁ ଏସବୁ ସହି ପାରିବିନି। ହୁଏତ ଘରୁ ତଡି ଦେବାରେ ମୁଁ ତାକୁ ଅଟକାଇ ଦେଇ ପାରେ, ହେଲେ ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତି ରେ ଯଦି ସେମାନେ ତମର କିଛି କ୍ଷତି କରି ବସନ୍ତି। ମୁଁ ମୋ ନିଜକୁ କେବେ କ୍ଷମା କରିପାରିବି ବାପା। ତାହେଲେ ତୁ କଣ କହୁଛୁ ଆଦିତ୍ୟ। ବାପା ତମର ଏ ଅଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ତମ ପାଇଁ କିଛି କରିପାରିନି, ଆରେ ବାବା ତୁ ଏମିତି କଣ କହୁଛୁ । ତୋ ମା ଚାଲିଯିବା ପରଠୁ ମୁଁ କେବଳ ତୋ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିଛି ରେ , ନହେଲେ ମୁଁ କେବେଠୁ । ନାଇଁ ବାପା ( ଦୁହିଁଙ୍କ କ୍ରନ୍ଦନ ରେ ଗଭୀର ସୀମା ରେଖା ଟାଣେ ଭଲ ପାଇବା, ସମ୍ମାନ ଓ ବିଶ୍ବାସ ର ରଙ୍ଗ) ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି ବାପା। କି ନିଷ୍ପତ୍ତି? ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ତମକୁ ଏ ଅବସ୍ଥା ରେ ଦେଖି ପାରିବି। ତେଣୁ ମୁଁ ତମକୁ ମୋ ଅଢୁଆଳ ଭିତରେ ରଖିବି। ସମସ୍ତେ ଜାଣିବେ ଯେ ତମେ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲି ଯାଇଛ। ଆଦିତ୍ୟ? ହଁ ବାପା ୟା ବ୍ୟତୀତ ମୋ ପାଖରେ ଆଉ କିଛି ରାସ୍ତା ନାହିଁ। ଦୟାକରି ତମେ ମୋ କଥା ରେ ରାଜି ହୋଇଯାଅ। (ପରସ୍ପର କୁଣ୍ଢାଇ ବାପା ପୁଅ ର ଗଭୀର ମିଳନ ରେ ହଜି) । ସେଇଆ ହିଁ ହେଲା ଆଦିତ୍ୟ ମତେ ଆଣି ଏଇ ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମ ରେ ରଖିଲା। ଆଉ ପ୍ରତି ସପ୍ତାହ ରେ ମତେ ଦେଖା କରି ଭଲ ମନ୍ଦ ବୁଝେ। ଏ କଥା କିନ୍ତୁ ସେ କାହାକୁ କହିନି, କି କହିବାକୁ ଉଚିତ୍ ମନେ କରିନି। ଇଏ ହେଲା ମୋ କାହାଣୀ ଅଭିରାମ ବାବୁ।

ଅଭିରାମ:- କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅ ଆପଣ ଙ୍କ ପୁଅ ମାନଙ୍କ ଭଳି ଆଦୌ ନୁହେଁ।ସେ ଏମିତି କିଛି ବି କରିବନି। ସେ ମତେ କେତେ ଭଲ ପାଏ, ସେ ମୋ ବିନା ରହିପାରିବନି।

ନିରାକାର:- ହଁ ହଁ ଅଭିରାମ ବାବୁ ମୁଁ ବି ସେଇଆ ଚାହୁଁଛି, ଆପଣ ଙ୍କ ପୁଅ ଆସୁ। ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠୁ ନେଇଯାଉ।

ଅଭିରାମ:- କଣ ଆପଣ ଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଆପଣ ଙ୍କୁ ପଚାରୁନି ବୋଲି ମୋ ପୁଅକୁ ଆପଣ ସେଇଆ ଭାବୁଛନ୍ତି।

ନିରାକାର :- ଦୁଇ ପୁଅ ନ ପଚାରନ୍ତୁ ମୋ ସାନ ପୁଅ ତ ପଚାରୁଛି। ତଥାପି ଧରି ନିଅନ୍ତୁ ଯଦି ଆପଣ ଙ୍କ ପୁଅ ନ ଆସେ, ତାହେଲେ ଆପଣ କଣ କରିବେ? ତେଣୁ ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ରୁ ଆପଣ ଏଇ ଜରାଶ୍ରମ କୁ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ହେଲେବି ଆପଣେଇ ନେବା ଉଚିତ୍ ଓ ଖାପଖୁଆଇ ଚଳିଲେ ଆହୁରି ଭଲ ଆପଣ ଙ୍କ ପାଇଁ ।

ୱାର୍ଡ ବଏ ଓ ୱର୍ଦେନ୍ ଗାର୍ଲ୍ ର ଆଗମନ ଓ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ରେ କହିଲେ ଏଠିକି ଯିଏ ଥରେ ଆସିଛି ତାର ପୂର୍ବରୁ ଘରକୁ ଯିବାର ପ୍ରସ୍ଥାନ ବନ୍ଦ କରିକି ଏଠି ସେମାନେ ପାଦ ରଖନ୍ତି। ସେଥିପାଇଁ , ନିରାକାର ମଉସା ଯାହା କହିଲେ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।

ଅଭିରାମ :- ଆପଣ ମାନେ ଦୟାକରି ଏସବୁ କଥା କହିବା ବନ୍ଦ କରିବେ କି? ମୋର ତ ଏଠି ରହିବାର ନାହିଁ। ମୁଁ କାହିଁକି ଏଠି ନିଜକୁ ଖାପଖୁଏବି?

ନିରାକାର:- କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କର କଣ ଏଠି କିଛି ଅସୁବିଧା ହେବ? ରହିବାକୁ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ, ଖାଇବାକୁ ଗଣ୍ଡେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ତ ମିଳିଯାଉଛି ଓ ଆଉ ମିଳିବ ମଧ୍ୟ। ତା ଛଡ଼ା ମୋ ଭଳି ଆପଣଙ୍କର ଏଠି ଅନେକ ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ ମିଳି ଯିବ।ଆଉ ଆପଣଙ୍କର କଣ ଦରକାର କହିଲେ? ଆଦୌ ମନ ଊଣା କରନ୍ତୁନି।

ଅଭିରାମ:- ନାଇଁ ନାଇଁ ଆପଣ ମାନେ ମିଛ କହୁଛନ୍ତି, ମୋ ପୁଅ ( କୋହ ଭରା କଣ୍ଠ) କହିକି ଯାଇଛି ମାନେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ ହଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ।

୧ ସପ୍ତାହ ପରେ.......

ନିରାକାର:- ମୁ ଦେଖୁଛି ଆପଣ ସେ ଟେଲିଫୋନ କୁ ସବୁବେଳେ ଅନେଇକି ବସୁଛନ୍ତି। କଣ ହେଇଛି?

ଅଭିରାମ:- ମୋ ପୁଅ କହିଥିଲା ଫୋନ୍ କରିବ ବୋଲି, କମ୍ପାନୀ କାମ ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଯାଉଛି ନା କଣ

ନିରାକାର:- ଆଉ କେତେ ପୁଅ ର ଦୋଷ ଘୋଉଡେଇବେ? ହଉ ହେଲା ଅଭିରାମ ବାବୁ ଫୋନ୍ କଥା ଛାଡନ୍ତୁ। ଚାଲନ୍ତୁ ଖାଇବା, ନହେଲେ ଖାଇବା ଥଣ୍ଡା ହେଇଯିବ?

ଅଭିରାମ:- ନାଇଁମ ମୋ ମନ ତ ଏଠି ଲାଗୁନି, ଖାଇବି କଣ ଯେ? ଆପଣ ଯାଆନ୍ତୁ ଖାଇବେ।

୨ ସପ୍ତାହ ପରେ.....

ଗୁଣନିଧି (ସୁଇପର) :- ମଉସା ଆପଣ ଯଦି ଖରାପ ନ ଭାବିବେ, ତାହେଲେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋଟେ କଥା ପଚାରିବି।

ଅଭିରାମ:- ମତେ ପଚାରୁଚୁ କିରେ?

ଗୁଣନିଧି:- ଆଜ୍ଞା ହଁ!

ଅଭିରାମ:- ହଁ କହ। ହେଲେ ଯିଏ କହିବା କଥା ସେ ତ ଫୋନ୍ କରୁନି। ହଉ କହ।

ଗୁଣନିଧି:- ମଉସା ମୁଁ ଯେବେବି ଏଇ ରୁମ୍ କୁ ଝାଡୁ ଦେବାକୁ ଆସୁଛି, ଦେଖୁଛି ଆପଣ ଉଦାସୀନ ଭାବେ ସେଇ ଟେଲିଫୋନ ଆଡ଼କୁ ଆନେଇକି ବସୁଛନ୍ତି? କଣ ହେଇଛି ମଉସା? କଣ କେହି ନିଜ ଲୋକ ଙ୍କ କଥା ବେଶୀ ମନେପଡୁଚି। କୁହନ୍ତୁ ଯଦି ମୋ ଦ୍ଵାରା କିଛି ସାହାଯ୍ୟ ହେଇପାରେ।

ଅଭିରାମ:- ହଁ ଗୁଣନିଧି ମୋ ନିଜ ଲୋକ କଥା। ମାନେ ମୋ ପୁଅ ବୋହୁ ଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡୁଛି।

ଗୁଣନିଧି:- କାହିଁକି ମଉସା କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କ କଥା? ଆରେ ସେମାନେ ତ ଆପଣଙ୍କ ପିଲାମାନେ ଏଇଆ ତ। ମଉସା ଏଇଟା ଏମିତିକା ଜାଗା ଯୋଉଠି ଆପଣା ର ଲୋକମାନେ ପର କରିଦେଲା ପରେ, ହୁଏତ ପର ଲୋକ ମାନେ ଆପଣାର କରିନିଅନ୍ତି।

୩ ସପ୍ତାହ ପରେ....

ଅଭିରାମ:- ନିରାକାର ବାବୁ ଟିକେ ମୋ ପୁଅ କୁ ଫୋନ୍ ଲଗାନ୍ତୁ,କହି ( କଣ୍ଠ ରୁଦ୍ଧ) ହୋଇଗଲେ।

ନିରାକାର:- ନିଶ୍ଚୟ ଅଭିରାମ ବାବୁ ମୁଁ ଦେଖୁଛି। ( ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସ୍ବରୂପ ଫୋନ୍ ଲଗାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କିନ୍ତୁ ସେ ଚେଷ୍ଟା ବି ବିଫଳ) ।

ଅଭିରାମ:- ନିରାକାର ବାବୁ ଆପଣ କିଛି କହିଲେନି ଯେ ...(କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି)

ନିରାକାର:- କ୍ଷମା କରିବେ ଅଭିରାମ ବାବୁ ବୋଧେ ଆପଣ ଙ୍କ ପୁଅ ସିମ୍ ବଦଳେଇ ଦେଇଛି ନା କଣ, ଖାଲି କଣ ଅପହଞ୍ଚ ଦୂରତା ରେ ଅଛି କହୁଚି।

ଅଭିରାମ:- ଏ କଣ ସବୁ ହେଇଗଲା, ନିରାକାର ବାବୁ। ମୋ ପୁଅ ସତରେ କଣ ମୋତେ ନେବାକୁ ଆସିବନି। ସେ ମତେ ସତରେ କଣ ଭୁଲି ଯାଇପାରିବ ?

ଗୁଣନିଧି:- ମଉସା ଆପଣ ଆଦୌ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁନି। ନିରାକାର ମଉସା ଙ୍କ ଭଳି ଏଇ ଜରାଶ୍ରମ କୁ ଆପଣେଇ ନିଅନ୍ତୁ। ଆପଣାର ଲୋକ ମାନଙ୍କୁ ଭୁଲି ବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପର କରିଦେଇଛନ୍ତି।

ନିରାକାର:- ହଁ ଅଭିରାମ ବାବୁ ଗୁଣନିଧି ଯାହାବି କହିଲେ ଏକଦମ୍ ଠିକ୍ କଥା, ସେମାନେ ଯଦି ଆମକୁ ପର କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଆମେ କାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନିଜର କରିବା, ହୁଏତ ସେଥିରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷ ର ( ଉଭୟ ପିତା ମାତା ଓ ସନ୍ତାନ) ମଙ୍ଗଳ ହେବ।

ଅଭିରାମ:- କି କଥା କହୁଛନ୍ତି ଆପଣ ? କେମିତି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯିବି, କହିଲେ? ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରଭାବିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟି ରକ୍ତ ବିନ୍ଦୁ ରେ ଆମ ଚିହ୍ନ ଅଛି ପରା।

କେଉଁ କଥା ଭୁଲିଯିବା କୁ କହୁଛନ୍ତି - ଜନ୍ମ ଦେବା କଥା ନା, ମୁଣ୍ଡ ଝାଳ ତୁଣ୍ଡ ରେ ମାରି ଛୋଟ ରୁ ବଡ଼ କରିବା କଥା ନ, ପେଟରୁ କାଟି ଖୁଆଇ ମଣିଷ କରିବା କଥା। କେଉଁ କଥା ଭୁଲିଯିବି।

ନିରାକାର :- ମୁଁ ବୁଝିପାରୁଛି, ଆପଣଙ୍କୁ କେତେ କଷ୍ଟ କହୁଚି କାରଣ ମୁଁ ବି ତ ଗୋଟେ 'ବାପା' ନା । ମତେ ବି ଠିକ୍ ସେତିକି କଷ୍ଟ ହଉଛି।( କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି)

ଅଭିରାମ:- ମୁଁ ଜାଣିଛି ଯେ ପିତାମାତା ଯଦି ସନ୍ତାନ ଉପରେ ଅଭିମାନ କରିବେ, ତାହେଲେ ସେମାନଙ୍କର ହିଁ ଅମଙ୍ଗଳ ହେବ। ନାଇଁ ମୁଁ ରାଗି ପାରିବିନି ମୋ ପୁଅ ଉପରେ।

ତୁମେ ଦେଖ ଅନୁସୂୟା ( ଅଭିରାମ ଙ୍କ ମୃତ ଧର୍ମପତ୍ନୀ) ମୋ ସହିତ କଣ ସବୁ ହେଇଗଲା। ଆମ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଗେହ୍ଲାପୁଅ, ପୁତ୍ ନାମକ ନର୍କ ରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଆମେ ପୁଅ ଜନ୍ମ କରିଥିଲେ, ଆଜି ଏଇ ଦିନ ଦେଖିବା ପାଇଁ। ତମେ ତ ଜାଣିଶୁଣି ଆଗେ ଚାଲିଗଲ,ନା ମତେ ଆଜିର ଏଇ ଦିନ ଦେଖେଇବାକୁ ଛାଡ଼ିଗଲ। ଏମିତି ଦିନ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ମରି ନ ଗଲି କାହିଁକି?.... ମତେ ତମ ପାଖକୁ ନେଇଯାଓ ଅନୂସୂୟା।

ନିରାକାର:- ଆପଣ ସେମିତି କୁହନ୍ତୁନି। ଭଗବାନ୍ ଯଦି ଏଇ ସବୁ ଦେଖିବାକୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖିଛନ୍ତି, ତାହେଲେ ବି ମୁଁ କହିପାରେ ୟା ' ପଛରେ ଯଥେଷ୍ଟ କାରଣ ରହିପାରେ।

ଅଭିରାମ:- (ଅଧା ହସ ଓ ଲୁହ ସମ୍ମିଶ୍ରଣ ରେ ) କାରଣ! ହଁ, ହଁ କାରଣ। କାରଣ ଏଇଆ ଯେ ଶେଷ ଜୀବନ ରେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ନୁହେଁ କି ନିଜ ଭିଟା ମାଟି ରେ ନୁହେଁ ବରଂ ଜରାଶ୍ରମ ର ଚାରିକାନ୍ଥ ଓ ବଞ୍ଚିବାକୁ ରାହା ଦେଖାଉଥିବା ଏଇ ଜରାଶ୍ରମ ର କର୍ମ କର୍ତ୍ତା ଓ ମୋ ଭଳି ହତଭାଗ୍ୟ ବାପା ଅନେକ ବାପା ମା ଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏଇଟା ହିଁ ସତ୍ୟ ଏଇ ଯୁଗରେ...

ଆଜି ମୁଁ କହୁଛି ଧିକ୍ ମୋ ବାପ ପଣିଆ କୁ ... ଏମିତି ଅନେକ ପିତା ମାତା ଯେଉଁ ମାନେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ରେ ଅନେକ କିଛି ହରେଇ ବେସାହାରା ହୋଇ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଇ ବୃଦ୍ଧା ଶ୍ରମ ହିଁ ଶେଷ ଜୀବନ ର ଆଶା ବାଡି।

ଧନ୍ୟବାଦ୍ ସହ କଲ୍ୟାଣୀ ନାୟକ🙏🙏🙏

ଯାଜପୁର ଜିଲ୍ଲା, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ପୁର।

-:ଧିକ ମୋ ବାପା ପଣିଆ:-