ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ରାତି,
ରୂପେଲି ଛାୟା ଲହରୀ ତଳେ ଝରେ ଶାନ୍ତି,
ନିରବ ଭାବରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଉଠେ ଧୂଆଁ ପରି,
ଆତ୍ମାକୁ ଛୁଇଁଯାଏ ପବିତ୍ର ବାସ୍ନାଟିଏ ଧରି ।

ବାଲୁକା ପାଲଟେ ତାରାର ଚାଲିବା ପଥ,
ଲହରୀ ଉଠେ, ଫେରେ ପୁଣି ହେଇଯାଇ ଶାନ୍ତ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ତରଙ୍ଗ ଯେମିତି ଶ୍ୱାସ, ଶ୍ଵାସ ଫେରିବାର ଶପଥ,
ଯୋଉ ପ୍ରେମ ସମୟର ଦୂର୍ଲଭ ଉପହାର ଶତ।

ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ମନ ଜଳପରି ଚହଲୁଥାଏ,
ଦିବ୍ୟ ଦୟାର ତନ୍ତୁ ବୁଣି ଚାଲିଥାଏ,
ମନକୁ ଖୋଲେ, ଶୂନ୍ୟ କରେ, ଅନ୍ଧାର ପିଏ
ଆଲୋକ ଭରେ, ମାୟା ଭିତରେ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ହିଁ ଜନ୍ମ ଦିଏ।

ସେ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଶକ୍ତି, ଶାନ୍ତ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର,
ସେ ଜାଣେ କେଉଁଠି ନିରବତା ରଖିଛି ଠିକଣା ରହସ୍ୟର ,
ରୂପା ରଙ୍ଗର ଦେବୀ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ନୀଳ ନିଶିଥରେ
ରାତିକୁ ଶୁଏଇ ଦେଇ, ସକାଳ ସଜାଡ଼େ ପ୍ରତି ଜୀବନରେ।

ସେଇ ଶକ୍ତି ନାରୀ ନା ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ ନା ଜ୍ଞାନ,
ଛାୟାରେ ନୃତ୍ୟ କରେ, ଆକାଶକୁ ଛୁଏ,
ପାଣି ପରି ମୃଦୁ, ଅଗ୍ନି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ,
ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ନାମ ଉଚ୍ଚାରନ୍ତି
ବୋଧ ଭେଦି ବିଶ୍ବାସ ନେଇ ବିଲୀନ କି ହେଇ ପାରନ୍ତି ?

ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଶ୍ୱ ଛନ୍ଦି ହୁଏ,
ନା ଅତୀତ, ନା ଜିଜ୍ଞାସା, ନା ଭୟ
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ, ପବିତ୍ର ଲହରୀ,
ଯେଉଁଠି ମିଶିଯାନ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ହୃଦୟ ।

ଚନ୍ଦ୍ରମା ନେଉ ତୁମ ଆତ୍ମାର ନେତୃତ୍ୱ,
ସାଗରର ଗୀତ ଓ ଚିନ୍ତାର ବିଚ୍ଛେଦ,
ନକ୍ଷତ୍ର ନିରବତାରେ ନରମୁ ଥାନ୍ତୁ
ପ୍ରେମର କଡ଼ ଲେଉଟେଇ ପାଲଟୁ ଆନନ୍ଦ ।

ଦିବ୍ୟାନନ୍ଦ

କବିତା