ଦୁନିଆ ରେ ସବୁ ସୁଖ ମିଳୁ ତତେ କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତି କେବେ ନ ମିଳୁ,
ଅସୀମ ଲୁହ ଓ କୋହ କୁ ଛାତି ରେ ଚାପି ରଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ଘରକୁ ବାହୁଡ଼ି ଲି, ମୁହଁ ରେ ହସ ମନ ରେ କୋହ ଚାପି ଧରି ବାପା ମା ଙ୍କ ସମୁଖୀନ ହେବା, ବର୍ତମାନ ରେ ରହି ମଧ୍ୟ ଅତୀତ ରେ ହଜିଯିବା, ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ|

ଏମିତି କିଛି ଘଟି ଥିଲା ମୀରା ସହ ମାସ ଟେ ପୂର୍ବରୁ, ଗୋଲୁ ଯାହା କୁ ସେ ପ୍ରାଣଦେଇ ଭଲ ପାଉଥିଲ, ସେ ତାକୁ ଧୋକା ଦେଇ ଚାଲିଗଲା, ସତରେ କଣ ସେ ଭଲ ପାଉଥିଲା ମୀରା କୁ, କେବଳ ନିଜ ବିରତି ସମୟ ର ମନୋରଞ୍ଜନ ଥିଲା ସେ, କାହିଁ କି ଏ କିଛି ଲୋକ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ, ଜଣକ ଆବେଗ ସହ ଖେଳିବା କେତେ ଠିକ, ଜଣକୁ ମୃତୁ ରୂପକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା କେତେ ଦୂର ଠିକ|

ମୀରା ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ବ କୁ ହରାଇ ବସିଲା, ଭୋକ ଶୋଷ ଭୁଲି ଗଲାସେ, ଯାହା ପାଇଁ ସେ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଥିଲା, ସେହି ଧୋକାବାଜ ଆଜି ତାକୁ ମଝି ରାସ୍ତା ରେ ହାତ ଛାଡି ଚାଲିଗଲା|

ଏହା ହିଁ ବାସ୍ତବତା, ଏହା ବୁଝିଲା ମୀରା, ଯେବେ ସେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଆଖି ବୁଝିଲା, ତାକୁ ଦେଖାଗଲା ଅନନ୍ତ ଅନ୍ଧକାର, ଆଉ କେହି ନାହିଁ ତା ପାଖରେ, କେହି ନାହିଁ ତା ସହ, କେବଳ ସେ ଓ ତାର ଚିନ୍ତାଧାରା|
ଏହା ହିଁ ନିରାଟ ସତ୍ୟ ତୁମ ସହ କେହି ନାହାନ୍ତି, ସବୁ କିଛି ଶୂନ୍ୟ ତୁମେ ଏ ସଂସାର ରେ ଥିବା ଯୋଗୁ ତୁମ କୁ ଏ ମାୟା ଜାଲ ଭିଡି ଧରିଥିବ, ଯେବେ ତୁମ ଶରୀର ଛାଡି ଆତ୍ମା ଉଡିଯିବ ସେବେ ତୁମେ ସେ ଅସୀମ ଅନନ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ରେ ମିଶିଯିବ, ନା ସେଠି ଥିବ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନା ଦୁଃଖ ନା ଲୁହ କେବଳ ଶାନ୍ତି |

ଏହା ଭାବି ମୀରା ଆଖି ଖୋଲିଲା ଓ ଦୁଇ ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ଦେଇ, କହିଲା, ମୋ ଜୀବନ ରେ ସବୁଠୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକ ଟି ମୁଁ, ମୋ ଆତ୍ମ, ଯାହା କୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଇଛି, ଭଲ ପାଇବ ଭୁଲ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଛଳନା କରିବା ଭୁଲ, ଯେଉଁ ଭୁଲ ମୁଁ କରିନି, ଯିଏ କରିଛି ତାହାର ଉଚିତ ପରିଣାମ ଭଗବାନ ତାକୁ ଦେବେ, ଦିନ ଆସିବ ସେ ବୁଝିବ କଣ କରିଥିଲା ସେ|

ମୀରା ଭଳି ଆମେ ବି ବୁଝିବା ଉଚିତ, ଆମକୁ ସଂସାର ମଧ୍ୟ୍ୟ ରେ ରହି ମଧ୍ୟ୍ୟ ଏହା ସହ ଅଧିକ ବାନ୍ଧି ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ କାରଣ ସବୁ କ୍ଷଣ ସ୍ଥାୟୀ, ମଣିଷ ଏବଂ ଆବେଗ ଓ ସମୟ, ଜୀବନ ର ବାସ୍ତବତା ହେଉଛି, ନିଜେ ସବୁ ବେଳେ ଖୁସି ରେ ରହିବା

ଏକାନ୍ତ

ଅନନ୍ତ ଏକାନ୍ତ ର ମୁଁ ଅଧିକାରିଣୀ