ଗୃହର ପଛପଟେ ଥିବା ଏକ ବଖୁରିକିଆ ଘରଟିର କବାଟ ଖୋଲା ଥିବା ପରି ପ୍ରତୀୟମାନ ହେଲା । ଆଷାଢ଼ ମାସ, ବର୍ଷା ଲାଗି ରହିଥାଏ । ଏତେ ବର୍ଷା ପବନ ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ଘର ବାହାରେ ଟଙ୍ଗା ଯାଇଥବା ଲଣ୍ଠନର ସଳିତାଟା ଦକ୍ ଦକ୍ ହୋଇ ଜଳୁଥିଲା । ଦଲକାଏ ଥଣ୍ଡା ପବନରେ ସିହରି ଉଠିଲା ସାର୍ଥକ । ମସ୍ତିଷ୍କ ମନା କରୁଥିବା ବେଳେ ହୃଦୟ ସମ୍ମତି ଦଉଥିଲା ସେ ଘରେ ପାଦ ଦେବାକୁ । କେବଳ ଆଜି ନୁହେଁ ଯେବେ ସେ ଗାଁ କୁ ଆସେ, ସେଇ ସବୁ ଦିନ ମାନଙ୍କରେ ହିଁ ସାରାରାତ୍ର ସେଇ ଘରଟିର କବାଟ ଖୋଲଥାଏ । ସାର୍ଥକକୁ ପ୍ରବଳ ରାଗ ଲାଗୁଥିଲା । ରାଗ ବ୍ରହ୍ମଚଣ୍ଡାଳ‌, ରାଗରେ ମଣିଷ କିଛି ବି କରିବସେ । ଶାନ୍ତ ହେଲା ସେ, ଡ୍ରେସ୍ ପକେଟ୍ ରୁ ସିଗାରେଟ୍ କାଢି ନିଆଁ ଧରେଇଲା । ତା'ର ଚାରିପଟ ଧୂଆଁମୟ ହୋଇ ସାରିଥିଲା । "ଡର ଭୟ ବୋଲି କିଛି ଅଛି କି ନାହିଁ ! ଏତେ ରାତ୍ରରେ ଘରର କବାଟ ଖୋଲା ରଖି କେହି ମହିଳା କ'ଣ ନିର୍ଭୟରେ ଶୋଇପାରେ?"ସାର୍ଥକର ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ିକ ସିଗାରେଟର ଧୂଆଁ ମଧ୍ୟରେ ମିଳେଇ ଯାଉଥିଲା । ସେ ଘର ଭିତରୁ ସାର୍ଥକକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିବା ମହିଳାଟିର ଚକ୍ଷୁ ଲୁହରେ ଚିକମିକ୍ କରୁଥିଲା ।

× × ×

ସେଇ ଏକ ବଖୁରିକିଆ ଘର ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ପୋଖରୀର ଜଳ ଥିଲା ଖୁବ୍ ପରିସ୍କାର । ମାଛଟିଏ ପହଁରିଲେ ବି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେବ । ପୂର୍ବରୁ ଗାଁ ଲୋକ ସେହି ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ । ଯେବେଠୁଁ ମହିଳାଜଣଙ୍କ ସେଇ ପୋଖରୀ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେବେଠୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସେଇ ପୋଖରୀ ନିକଟକୁ ଯିବା ବନ୍ଦ ରହିଗଲା ସବୁଦିନ ପାଇଁ । ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ମତରେ ମହିଳାଟି ଗୋଟେ ହତ୍ୟାକାରୀ, ପାପିନୀ ଆଉ ଡାହାଣୀ । ସେ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିବା ସବୁ ଜିନିଷ ଛୁଇଁବା ଗୋଟେ ପାପ । ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଦଶହରା ଦିନରାତି ସେ ପାଗଳ ଭଳି 'ଝିଅ ଝିଅ ଝିଅ' ଡାକି ପ୍ରଳାପ କରନ୍ତି,ସେ କାନ୍ଦ ଭାରି କରୁଣ । ସେ କାନ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ଛାତିଟା ରୁନ୍ଧି ହୋଇଯିବ । ସ୍ବାମୀଙ୍କୁ ମାରିଥିବାରୁ ସମାଜ ଆଗରେ ସେ ଗୋଟେ କଳଙ୍କିନୀ ପାଲଟି ଯାଇଛନ୍ତି । ଛୋଟ ଛୋଟ ଝିଅ ମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ କୋଳେଇ ନେଉଥିଲେ ସେ । ଏଥିପାଇଁ କେତେ ଇଟା ପଥରର ଆଘାତ ସହିଛନ୍ତି । ଲୋକଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ତାଙ୍କୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଦେଲେ ହେଁ ସେ ନିରବ ରହୁଥିଲେ ସବୁବେଳେ । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖ ଥିଲା ହାଲକା, ଦୁଃଖ ଥିଲା ଅତ୍ୟଧିକ ଭାରୀ । ଏକେଲା ରହି ସବୁ ସମୟରେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ବୟସ ଅପେକ୍ଷା ସେ ଅଧିକ ବୟସ୍କା ଲାଗୁଥିଲେ । ଯେବେ ସାର୍ଥକ ଓଡ଼ିଶା ଆସୁଥିଲା ସେ ନିଜ ଘରର ଦ୍ଵାର ଖୋଲା ରଖୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଆଶା ଥିଲା ସାର୍ଥକ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଏ ଘରେ ପାଦ ଦେବ । ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଦୁନିଆର ସବୁଠୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଶବ୍ଦ କହି ନେଇଯିବ ତା' ନିକଟକୁ, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଦିନଟି କେବେ ଆସିବାର ନା ହିଁ ଧରୁ ନଥିଲା । ସାର୍ଥକ ବଡ ହେଲା, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି ପାଇଲା,ରଶ୍ମିକୁ ବିବାହ କଲା । ତା'ର ଏଇ ସବୁ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାନଙ୍କରେ ସେଇ ମହିଳାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି କି ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିଲା । ନୂଆ ବୋହୂ ରଶ୍ମି ଯେବେ ପିଉସୀ ଶାଶୂଙ୍କ କହିବାନୁସାରେ ସେଇ ଏକ ବଖୁରିକିଆ ଘର ନିକଟକୁ ମହିଳାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁ ଆଶିର୍ବାଦ ନିମନ୍ତେ ଲୁଚି ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା । ସାର୍ଥକ କୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଏସବୁ ଜାଣି ଦେବାରୁ ତହିଁ ଆରଦିନ ସକାଳେ ନୂଆ ବୋହୂ ରଶ୍ମିର ଗୋରା ଗାଲରେ ସମସ୍ତେ ଦେଖିଥିଲେ ନାଲି ପଡିଯାଇଥିବା ପାଞ୍ଚ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଚିହ୍ନ ।

× × ×

ସାର୍ଥକକୁ ତା'ର ପିଉସୀ ପିଲାଦିନୁ ଛଳ ଛଳ ଆଖିରେ ଅନେକ ବୁଝାଇ କୁହେ "ତୋ ବାପଟା ଜମା ଭଲ ନଥିଲା, ଜାଣିଛୁ ମୋ ଗର୍ଭରେ ବଢୁଥିବା ତୋ ଭଉଣୀ କୁ ମାରିଦେବା ପାଇଁ ଯୋଜନା କରୁଥିଲେ । ଏତିକି ନୁହେଁ ତୋ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ତିନୋଟି ଭଉଣୀ ଥାଆନ୍ତେ ରେ ପୁଅ,ତିନୋଟି ଦଶହରା ଦିନ ସେଇ ତିନି ଜଣଙ୍କ ହତ୍ୟା...." ଏତେସବୁ ବୁଝାଇବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ମହିଳା ଜଣଙ୍କ ଯେ ହତ୍ୟାକାରୀ ନୁହେଁ, ତାହା ମାନିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲା । ସେ ସ୍ବଚକ୍ଷୁରେ ହିଁ ଦେଖିଥିଲା ତା' ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ । ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା କରି ସାରିବା ପରେ ଯେତେବେଳେ ମହିଳା ଜଣଙ୍କ ରକ୍ତ ଜୁଡୁବୁଡୁ ହାତରେ ସାର୍ଥକକୁ କୋଳାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ ତା'ର ନିକଟତର ହୋଇ ଆସୁଥିଲେ ସେତେବେଳେ ସେ ଘୁଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲା ପଛକୁ ପଛକୁ । ସେଇଦିନ ଠାରୁ ସାର୍ଥକ ଓ ମହିଳାଙ୍କ ଭିତରେ ଆଉ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା । 'ମୋ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲୁ ଚଣ୍ଡାଳୁଣୀ' କହି ଜେଜେମା ତା'ର ଗହଳ କେଶ ଭିଡ଼ି ଧରି ନେଇ ଠେଲି ଦେଇଥିଲା ଥାନା ଭିତରେ । ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷରେ ଜେଲରୁ ଆସି ମହିଳା ଜଣଙ୍କ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ସାର୍ଥକ ଆଗରେ । ଭୂତ ଦେଖିବା ପରି ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା ସେ ଜେଜେମା ପଛପଟେ । ତା' ପରଠୁଁ ମହିଳା ଜଣକ ଏକ ବଖୁରିକିଆ ଘରେ ବଞ୍ଚୁଥିଲେ ଜିଇଁ ଥାଉ ଥାଉ ମରିଯାଇଥିବା ମଣିଷଟିଏ ପରି । ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ସେ ସାର୍ଥକର ଛାଇ ହେଇ ରହୁଥିଲେ, ଯାହା ସାର୍ଥକର ପସନ୍ଦ ନଥିଲା । ତା' ମନ ପସନ୍ଦର ଖାଦ୍ୟ ବନେଇ ଆଣି ଦେଲେ ସେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା ନଚେତ୍ କୁକୁର ଆଗରେ ଢାଳି ଦେଉଥିଲା । ଜେଜେମା ମଲା ପରେ ପିଉସୀ ପାଖେ ରହି ବଡ ହେଇଛି । ପିଉସୀ ଘରେ ରହଣି କାଳ ମଧ୍ୟରେ ମହିଳାଟି ଅନେକ ସମୟରେ ଆସି ଯାଇଛନ୍ତି କେତେ ରକମର ଜିନିଷ ଧରି । ସାର୍ଥକ କିନ୍ତୁ ସେଇ ମହିଳାଟିର ପାଖ ମାଡ଼ିବାକୁ ଖୁବ୍ ଭୟ କରୁଥିଲା । ଅତୀତର ପୃଷ୍ଠା ବନ୍ଦ କଲା ସାର୍ଥକ ।

× × ×

ରଶ୍ମି ଏବେ ଗର୍ଭବତୀ । ନିଜ ଘର ସଂସାର ଭୁଲି ଗତ ସାତ ମାସ ଧରି ପିଉସୀ ତା'ର ବହୁତ୍ ଯତ୍ନ ନେଉଛି ମାଆଟିଏ ପରି । ଗାଁ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକ ଯେବେ ଆସି କହି ଦିଅନ୍ତି ' ବୋହୂକୁ କେବେ ସେଇ ପାପିନୀର ମୁହଁ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବନି, ଗୋଡେ ଗୋଡେ ଜଗିଥାଅ ତାକୁ । କିଏ ଜାଣେ ନଜର ପଡ଼ିଯିବ ।' ସାର୍ଥକ ପିଉସୀଙ୍କ ହାଡ ଜଳେ, ସେ ସିଧା ସିଧା କୁହନ୍ତି ' ମାଉସୀ ଆମ ଘର କଥାରେ ମୁଣ୍ଡ ଖେଳାଇବାର ବୃଥା ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କ ବୋହୂ କେବେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚା କରି ଦେଲାଣି ?' ସାର୍ଥକ ବୁଝି ପାରେନି ପିଉସୀ ସେଇ ମହିଳାଟିର ସପକ୍ଷରେ କାହିଁକି ଯାଏ ବୋଲି । ସାର୍ଥକର ଦେହ ଦିନକୁ ଦିନ ଖରାପ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା, ପରୀକ୍ଷା ପରେ ଜଣା ପଡିଥିଲା ତା'ର ଦୁଇଟି ଯାକ କିଡନୀ ନଷ୍ଟ । ଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ କଣ କରିବ ଜାଣି ପାରୁନଥିଲା । ଆଉ କିଛି ଦିନ ପରେ ତା' ଘରକୁ ନୂଆ ଅତିଥିର ଆଗମନ ହେବ, ଏହାର ବର୍ଷକ ପରେ ପରେ ସେ ବାପା ଡାକ ଶୁଣିବ । କିନ୍ତୁ ତା' ପୂର୍ବରୁ କଣ ସେ ଏ ଦୁନିଆରୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବିଦାୟ ନେଇଯିବ ? ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଅନ୍ଧାର ଦେଖା ଗଲା ତାକୁ । ତା' ବିହୁନେ ରଶ୍ମି ଏକାକୀ ଆଗତ ସନ୍ତାନକୁ ନେଇ କେମିତି ବଞ୍ଚିବ ସେ ଭାବି ପାରୁନଥିଲା । ତାକୁ ଯେମିତି ହେଲେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ହେବ ରଶ୍ମି ପାଇଁ । ପୃଥିବୀରେ ଆଉ ଅଳ୍ପ ଦିନ ଥିଲା ସାର୍ଥକର । କିଡନୀ ଦାତା ମିଳିବା ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ ସାଧ୍ୟ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା । ସାର୍ଥକ କେବଳ ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଣି ଚାଲୁଥିଲା । ଦଶହରା ଦିନଟା କିନ୍ତୁ ସାର୍ଥକ ପାଇଁ ଥିଲା ଚମତ୍କାର ଦିନ । ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ମର୍ତ୍ତ୍ୟରେ ପାଦ ଦେଇଥିଲେ । ହୁଳହୁଳି ଆଉ ଶଙ୍ଖର ଶବ୍ଦରେ ଗଗନ ପବନ ପ୍ରକମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା । ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ସାରିଥିଲା ରଶ୍ମିର ପ୍ରସବ ବେଦନା । ଅନ୍ୟପଟେ ଦେବୀ ରୂପୀ ସେହି ମହିଳା ଜଣଙ୍କର କିଡନୀ ସାର୍ଥକ ଶରୀରର ଅଂଶ ପାଲଟି ସାରିଥିଲା । ମହିଳା ଜଣଙ୍କ କେମିତି ବା ସାର୍ଥକକୁ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖକୁ ଠେଲି ଦେଇଥାନ୍ତେ ? ସାର୍ଥକ ଯେ ତାଙ୍କ ନିଜର ରକ୍ତ । ସାର୍ଥକର ହୋସ ଆସିବା ବେଳକୁ ରଶ୍ମି କୋଳରେ ନବଜାତ ଶିଶୁ କନ୍ୟାଟି କାନ୍ଦୁଥିଲା କୁଆଁ କୁଆଁ ହୋଇ । ଦୁର୍ଗାପୂଜାରେ ସାର୍ଥକ ପାଇଛି ନବ ଜୀବନ, ତା' ସହିତ ତା' ଘରେ ପାଦ ଥାପିଛନ୍ତି ଦେବୀ । ସେଇ ଛୋଟ ଦେବୀଙ୍କ ଲୁହରେ କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଫୁଟି ଉଠିଛି ହସ ।

× × ×

ସାର୍ଥକ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଅନେକ ପଚାରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଡାକ୍ତର ମହିଳାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ କୌଣସି ଠିକଣା ପ୍ରଦାନ କରୁନଥିଲେ । ଡାକ୍ତର ତାଙ୍କର ପାରିବାରିକ ବନ୍ଧୁ ଥିବାରୁ ମହିଳା ଜଣଙ୍କ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ କହି ଯାଇଥିଲେ " ଭାଇ ଆପଣ ମୋ କଥା ରଖିବେ । ସାର୍ଥକ ମୋତେ ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ଘୃଣା କରେ । ମୁଁ ଚାହେଁନି କିଡନୀ ଦାନ ପୂର୍ବରୁ ବା ପରେ ସେ ଜାଣୁ ଦାତା ମୁଁ ବୋଲି । ମୋତେ ସେ ଆପଣେଇ ନ ନେଉ ପଛେ ବଞ୍ଚି ରହୁ ତା' ଅନାଗତ ସନ୍ତାନର ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ।" ଏତକ କହୁ କହୁ ମହିଳାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ । ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯାହା ଦେବୀ ଲୁହରେ ଡାକ୍ତର ଖାନା ପାଲଟିଯିବ ସମୁଦ୍ର । ଭାବନା ରାଜ୍ୟରୁ ଫେରିଲେ ସେ, ଇଚ୍ଛା ହେଉନଥିଲା ଅତୀତର ଘଟଣାତକ ଉତ୍ତାରି ଦେବାକୁ ସାର୍ଥକ ନିକଟରେ । ମହିଳା ଜଣଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଅଟକେଇ ଦେଉଥିଲା ଯାହା । ବୁଲେଇ ବଙ୍କେଇ ସେ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ "ବାବା ସାର୍ଥକ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଗର୍ଭରେ ବଢୁଥିବା ତିନି ତିନୋଟି କନ୍ୟା ଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ସ୍ଵାମୀ କ'ଣ ଗୋଟେ ମହିଷାସୁର ନୁହେଁ ? ସେଇ ମହିଷାସୁର ରୂପୀ ସ୍ବାମୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ପତ୍ନୀ କ'ଣ ଦେବୀ ନୁହନ୍ତି ? ଜାଣିଛ ସାର୍ଥକ ଦେବୀଙ୍କ ଆଖିରେ ନିଆଁ ଜଳିଲେ ପ୍ରଳୟ ହୁଏ, ଦେବୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ବିନ୍ଦୁଏ ଲୁହ ଗଡ଼ି ଆସିଲେ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ । ସେଇ ଦେବୀ ରୂପୀ ମହିଳାଜଣଙ୍କ ତୁମ ପାଇଁ ଲୁହ ଝରାଇଲେ ବୋଲି ତମେ ଆଜି ନବ ଜୀବନ ପାଇଛ । କନ୍ୟା ସନ୍ତାନର ପିତା ହୋଇଛ ।" ନିଜ କଥା ଶେଷ କରି ଡାକ୍ତର ଦେଖିଲେ ସାର୍ଥକର ଆଖିରେ ଲୁହର ବନ୍ୟା । ପିଉସୀର କଥା ଯାହା କେବେ ସାର୍ଥକକୁ ବଦଳାଇ ଦେଇ ପାରି ନଥିଲା । ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସେଇ କଥା ପଦିଏ ତା' କାନରେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରତିଧ୍ଵନିତ ହେଉଥିଲା । ବୁଝିବାକୁ ବାକି ନଥିଲା ତାକୁ ଯେ କିଡନୀ ଦାନ କରିଥିବା ଦେବୀ ଜଣଙ୍କ କିଏ । ସତରେ କେତେ ହତାଦର କରିଛି ତାକୁ ! ଏତେ ସବୁ ପରେ କେମିତି ସେ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଲା ?

× × ×

ସୁସ୍ଥ ହେବାପରେ ଯେବେ ସାର୍ଥକ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲା, ସିଧା ସିଧା ଦୌଡ଼ି ଯାଉଥିଲା ସେଇ ଏକ ବଖୁରିକିଆ ଘର ନିକଟକୁ । ସେଇ ମହିଳା ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଡ଼ାକ୍ତରଖାନାରୁ ପୂର୍ବରୁ ଫେରି ପାହାଚ ଉପରେ ବସିଥିଲେ । ସାର୍ଥକ ଏମିତି ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଆସିବା ଦେଖି ସେ ଫେରି ଯାଉଥିଲେ ତାଙ୍କ ଅତୀତକୁ । ଏଇ ଯେ ତାଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ ମଣିଷଟି ଦୌଡ଼ି ଆସୁଛି...ପର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆଖି ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା ତାଙ୍କର, ଭୟରେ ଥରି ଉଠି ସେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ 'ସାର୍ଥକ ଯେ ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, କିଡନୀ ଦାନ ବିଷୟରେ ସେ କିଛି ଜାଣି ଦେଇନି ତ ? ଏଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଗାଳି କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଆସୁନି ତ ?' କିନ୍ତୁ ଏ କ'ଣ ? ତାଙ୍କ ଗୋଡ଼ ଦୁଇଟିକୁ ଧରି ଅନବରତ କାନ୍ଦି ଚାଲିଛି ସାର୍ଥକ ଛୋଟ ଶିଶୁଟିଏ ପରି । ପିଲାଦିନେ ଦୂରେଇ ଦୂରେଇ ରହୁଥିବା ସେଇ ମହିଳାଟିର ଅତି ନିକଟତର ହଉଥିଲା ସାର୍ଥକ । 'ମା'..... ' ବୋଲି ଶବ୍ଦଟା ସାର୍ଥକର ତୁଣ୍ଡରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉଥିଲା ବହୁବର୍ଷ ପରେ । ଦେଖଣାହାରୀ ମାନେ 'ହତ୍ୟାକାରୀ ଠୁ ଦୂରେଇ ରହ ପୁଅ' କହିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସୁନଥିଲେ ଆଉ । ଛାର ମନୁଷ୍ୟ କଣ କରିବ ? ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ଦୁର୍ଗା ମା' ପୁଅଙ୍କ ମିଳନ କରାଉଥିଲେ । ସାର୍ଥକର କନ୍ୟା କ'ଣ ଜାଣୁଥିଲା କେଜାଣି ହସୁଥିଲା ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି । ମା' ଙ୍କ ଆଖିରୁ ଗଡି ଆସୁଥିବା ଦେବୀଲୁହ ସାର୍ଥକ ମଥାରେ ପଡ଼ି ଧୋଇ ଦେଉଥିଲା ଗୋଟେ ଦୁଃଖଦ ଅତୀତକୁ..।

ଗଳ୍ପ

ଦେବୀ ଲୁହ