ଭାଇ , ଯାହାବି କୁହନ୍ତୁ ପଛେ ଗାଁ ହୋଲିର କଥା ଟିକେ ନିଆରା । ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ମିଶା ଭାଇଚାରାର ପର୍ବ ହୋଲିର ପ୍ରକୃତ ଖୁସି ଆପଣ ଗାଁରେ ପାଇବେ । ବୟସ ଓ ଜାତିକୁ ଭୁଲି ସମସ୍ତେ ମଜ୍ଜନ୍ତି ରଙ୍ଗ ଖେଳରେ । ହୋଲି ପୂର୍ବରୁ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ବିମାନରେ ଆସି ଘର ଘର ବୁଲି ଭୋଗ ଖାଇବାର ସେ ମନୋରମ ଦୃଶ୍ୟ । ବାଜା , ଘଣ୍ଟ ,ଘଣ୍ଟାରେ ପ୍ରକମ୍ପିତ ହୁଏ ପରିବେଶ । ପିଲାଦିନେ ଘରୁ ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଗ୍ ବା ଜରି ନେଇ , ଦୋଳ ପଛେ ପଛେ ଯାଇ ଗାଁ ର ବିଭିନ୍ନ ଘରୁ ଖଇ, ସାକର, ଫଳ , ପିଠା ଆଦି ଆଣିବାର ଗୋଟିଏ ଅଲଗା ମଜା ଥିଲା । ଦୋଳ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପରଦିନ ଆସେ ହୋଲି । କାହିଁକି କେଜାଣି ଗାଁରେ ହୋଲିର ସକାଳ ଆସିଲେ କେମିତି ଗୋଟିଏ ନୂଆ ଉଦ୍ଦୀପନା ମନରେ ଭରିଯାଏ । ସକାଳୁ ସକାଳୁ ବୋଉ ହାତ ତିଆରି ଜଳଖିଆ ଖାଇ , ଖଣ୍ଡିଏ ପୁରୁଣା ଗଞ୍ଜି କିମ୍ବା ସାର୍ଟ ପିନ୍ଧି ମୁଁ ବାହାରିପଡ଼େ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡକୁ ହୋଲି ଖେଳିବାକୁ । ଗୁରୁଜନ , ଲଘୁଜନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇ ଗାଁ ର ଧୂଳିକୁ ରଙ୍ଗୀନ କରିବାର ଅନୁଭୂତି ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର । ରଙ୍ଗ ଖେଳ ସରିବା ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଗାଧୁଆ । ଘରୁ ସାବୁନ , ନଡ଼ିଆ ତେଲ ନେଇ ଗାଁ ପୋଖରୀକୁ ଯାଏ ଗାଧେଇବା ପାଇଁ । ହୋଲିଦିନ ଗାଁ ପୋଖରୀ ତୁଠ ରଙ୍ଗୀନ ଦିଶେ । ସତେ ଯେମିତି ସେ ବି ରଙ୍ଗ ଖେଳିଛି । କେବଳ ଗାଧୁଆ ତୁଠ କାହିଁକି, ଛକ , ବଜାର ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ରଙ୍ଗ ଅବିରରେ ସଜେଇ ହୁଏ । ଗାଧେଇ ସାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁହଁରେ , କାନରେ, ବେକରେ ଆଉ ସର୍ବୋପରି ହାତରେ ଲାଗିଥିବା ରଙ୍ଗ ଦଶରୁ ବାରଦିନ ଯାଏ ହୋଲିର ଅପୂର୍ବ ମହକକୁ ପରଷି ଦିଏ । ଏବେ କିନ୍ତୁ ସମୟ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ , ସହରର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ରହି ହୋଲିକୁ କେବଳ ଦେଖୁଛି କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନି । ଏଇ କଥା ଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଓ ପରେ ମୋ ଗାଁ ଯେପରି ମତେ ହାତଠାରି ଡାକୁଛି ବୋଲି ବୋଧ ହେଉଛି ।

#ହୋଲି

#ଗାଁଅନୁଭୂତି