ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ପାହାଡ ପଣତତଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶୋଇବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଆକାଶ ବାଟରେ ନୀଡବାହୁଡା ପକ୍ଷୀଙ୍କ କୋଳାହଳରେ

ଆକାଶଟା ନାଲିପଡି ଆସୁଅଛି । ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ମଶାଣିଟା ବି ନାଲି ଦିଶୁଅଛି । ମଶାଣିରେ ଜୁଇ ଦୁଇଟି ଲିଭୁଲିଭୁ ଜଳୁଛି। ମଶାଣି ମୁଣ୍ଡରେ ବୁଢା ବରଗଛକୁ ଆଉଜି ବସିଛି ହରିଆ ଭାଇ । ପବନରେ ଉଡୁଥିବା ନୁଖୁରା ବାଳକୁ ମୁହଁ ଉପରୁ ବାରବାର ଟେକି ନେଉଛି। ଆଖିରୁ ବହିଯାଉଥିବା ଓଦା ଶୁଖିଲା ଲୁହକୁ ଲୁଗା କାନିରେ ପୋଛିପକଉଛି। ଅନ୍ଧାର ହେବାକୁ ଆଉ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବାକି ଅଛି । ମାଲଭାଇ ମାନେ ଘରକୁ

ଫେରି ଗଲେଣି। ମାଇପି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଶାଣିକୁ ଆସିବା ମନା। ହାତରୁ କାଚ ମଥାରୁ ସିନ୍ଦୁର ପର ହୋଇଗଲା ପରେ, ସେ ଅଲକ୍ଷଣୀ, ଅମଙ୍ଗୁଳୀ ହୋଇଯାଏ। ମଶାଣିକୁ ଆସିଲେ ପତି ବା ପୁରୁଷର ଆତ୍ମା କୁଆଡେ ମଲାପରେ ବି ଶାନ୍ତି ପାଏନି। ଅତ୍ରୁପ୍ତ ଆତ୍ମା ବୁଲି ବୁଲି ଭୁତ, ପିଶାଚ ହୋଇ ଡରାଏ, ଓ ଥରାଏ। ଫି କରି ହସି ପକାଇଲା ହରିଆ ଭାଇ ।

ସେ ଶିକ୍ଷିତ ନ ହେଲେବି, ମୁର୍ଖ ନୁହେଁ। ବହି ଖାତା ପାଠ ଠାରୁ, ସଂସାର ପାଠ ବେଶୀ ପଢିଛି, ଜାଣିଛି। ବୁଝିଛି ସମାଜର ନୀତି, ନିୟମ,ଚାଲିଚଳଣି। ଧର୍ମ ଅଧର୍ମର ଭିନ୍ନତାକୁ ପରଖି ସାରିଛି ସମାଜର ବଡପଣ୍ଡାମାନଙ୍କର

ମତିଗତି, ଲାଭକ୍ଷତି, ଅହଂକାରୀ ମାନଙ୍କୁ ।

ଗାଁ ମଶାଣି, ଗାଁ ମୁଣ୍ଡର ନିଛାଟିଆ ଖାଁ ଖାଁ ଇଲାକା। ତିନି ପଟେ କିଆବଣର ବାଡ। ବଣ ସେପଟେ ବହିଯାଉଚି ଛୋଟିଆ ଝରଣାଟିଏ ,କିଆବୁଦା ମୁଳେ କୋକେଇ ବାଉଁଶ, ଭଙ୍ଗା ମାଟିହାଣ୍ଡି, ଛିଡା ମଶିଣା ଲୁଗାପଟା ଇତସ୍ତତଃ ପଡିଛି। ଠାଏ ଠାଏ ଜୁଇ ପାଉଁଶର ଗଦା ଗଦା ବା କେତୋଟି, ଇଟାର ସମାଧି, ସତେ ଯେପରି ହାତ ଠାରି, ନୂଆ ସମାଧିକୁ

ଡାକୁଛି। ମଶାଣିକୁ ଯିବାପାଇଁ କଣ୍ଟାଝଟା, କାଦୁଅ ପଚପଚ ବାଟ। ମଶାଣି ମୁଣ୍ଡରେ ବରଗଛଟି କାହିଁ କେତେ ଦିନୁ ଠିଆ ହୋଇଛି। ଅବଶ୍ଯ ଏବେ ବୁଢ଼ା ହୋଇଆସୁଛି, ଡାଳପତ୍ର ଶୁଖି ଗଲାଣି। ବେଳଅବେଳେ ଯଦି କେହି ସେଇବାଟେ ଯାଏ, ଗଛରୁ ପକ୍ଷୀ ଫଡଫଡ କରି ଉଡିଯାଏ, ଛାତିରେ

ଛନକା ପଶେ। ଦେହ କିଳିବାକୁ ଛାତିରେ ଲେଣ୍ଡାଏ ଛେପ ପକାହୁଏ। କାଳେ କୋଉ ଆତ୍ମା ପକ୍ଷୀରୂପେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି, କାହାକୁ ଖୁମ୍ପିଦେବ। ଘା ଶୁଖିବନି , ଜ୍ୱର ହେବ, ଜ୍ୱର ଛଡେଇବାକୁ ତିନିମୁହାଣୀ ଛକରେ

ପଣା ଦିଆ ହେବ। ଗାଁ ମାଁ ପାଖେ ମାଜଣା ହେବ। ଅଶୁଭ ବେଳରେ ଏମିତି ସବୁ ଶବ ପଡି ପଡି ସେହି ଜର ତାକୁ ମଶାଣିକୁ ଟାଣିନବ । ଏହାହିଁ, ଗ୍ରାମୀଣ ଜୀବନର ବିଶ୍ବାସ। ତମେ କହିପାର ଏହା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ, କୁସଂସ୍କାର ହୋଇପାରେ, ଗାଁ ପାଣିପବନ, ଅସ୍ଥିମଜ୍ଜା, ରକ୍ତରେ ଏହା,ଏମିତି

ମିଶିଯାଇଛି ଯେ, ତମେ ଏପରି କହିଲେ, ତମକୁ, ଅଧର୍ମୀ, ପାପି, ନାସ୍ତିକ ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦେବେ। ସତରେ ପର ଗାଁ ନଈ, ନିଜ ଗାଁ ମଶାଣି କୁ ଡର ଏବେ କିନ୍ତୁ ଗାଁର ହୁଲିଆ ବଦଳି ଗଲାଣି। ମଶାଣିକୁ ସିମେଣ୍ଟ ରାସ୍ତା କଡେ କଡେ ଭଳିକି ଭଳି ଗଛ। ମଶାଣି ଭିତରେ ପାର୍କର ଶୋଭା। ମୋଡ ପୋଡିବା ପାଇଁ ସିମେଣ୍ଟର ପିଣ୍ଡି। ମଶାଣିର କିଛି ଦୂରେ କ୍ରିକେଟ ପଡିଆ। ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଯୋଜନାରେ ମୋଡ ପାଇଁ କାଠଗୋଲା। ମଶାଣିକୁ ଯିବାପାଇଁ ଆଉ ଡରଲାଗୁନି ବରଂ ଖୁସି ଲାଗୁଛି। ମୋଡ ଦେଖି ଆଉ କେହିବି ଡରୁନି। ଶବ ଦେଖି ଦେଖି ଶବ ସହ ପରିଚୟ ହୋଇଗଲାଣି। ଏ ସମାଜରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚିହ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣ ନାହିଁ। କେବଳ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଯୋଜନାରେ ନାଁ ଅଛି। ଶୈବ୍ୟା ପୁଅର ଶବ ଧରି ଆଉ ମଶାଣିକୁ ଯାଉନି। ମା କୋଳରୁ ଶିଶୁମାନେ କୁଆଡେ ଉଭେଇ ଯାଉଛନ୍ତି।

ଗାଁରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଯୋଜନାର ହରିଲୁଟ କରି ନିଜ

ଅଗଣାରେ ନିଜ ପାଇଁ ଆଗରୁ ସମାଧି ତୋଳାରେ ବ୍ଯସ୍ତ।

ଶାନ୍ତିରେ ବଂଚିତ ହେଲାନି, ଅନ୍ତତଃ ଶବ ହେଲାପରେ

ଭଲରେ ପୋଡାହେବାତ। ମଶାଣିର ରୂପ ଭେକ ସିନା

ବଦଳି ଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ତା କାମ କ'ଣ ବଦଳି ଯାଇପାରିବ ?

ହଁ ଗାଁ ମଶାଣି। ନିର୍ବିକାର, ନିର୍ବିକଳ୍ପ। କେତେ ଗର୍ବ

ଅହଂକାରକୁ ପୋଡି ପାଉଁଶ କରିଦେଇଛି। ଧନୀ ଗରିବ,

ଉଚ୍ଚ ନୀଚ୍ଚକୁ ତା କୋଳରେ ଶୁଆଇ ପଣତ ଢାଙ୍କି ଦେଇଛି।

କେତେ ବୁକୁଫଟା କାନ୍ଦଣାକୁ ଛାତିତଳେ ଚାପି ରଖିଛି। କାହାପାଇଁ ଦୁଃଖ କରେନି, ବରଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅଶାନ୍ତ, ଦୁଃଖ ଜର୍ଜରିତ ଜୀବନକୁ ମାୟା ମୋହରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରେ ବୋଲି। ସମସ୍ତେ ପର ହୋଇପାରନ୍ତି ,ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ସଂପର୍କ କାଟି ଦେଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମଶାଣି କାହା ସହ ସଂପର୍କ

କାଟି ପାରେନା, କିବା ତା ସହ ସଂପର୍କ କାଟି କେହି ବଂଚିପାରେନା। ସବୁ ଆଶା ଭରସା, ବିଶ୍ବାସ, ଆୟୁଷ ଅନ୍ତ ପରେ, ସେ ହିଁ ତ ଏକମାତ୍ର ଆଶା ଭରସା, ବିଶ୍ବାସର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ।

ଜୀବନରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିରାପଦ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ, ଗୋଟିଏ ମା କୋଳ, ଆନଟି ମାଟି କୋଳ। ଏବେ ମା କୋଳ ବି ନିରାପଦ ନୁହଁ, ତେଣୁ ମଶାଣି ହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିରାପଦ

ନିର୍ଭୟ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ଅଜାଣତେ ଇଙ୍ଗିତ ଦିଏ, ଡାକେ, ଆସ! ତମ ପାଇଁ ମୋ କୋଳ ଖାଲି ରଖିଛି, ମୁଣ୍ଡ ଥାପୁଡେଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଆଇ ଦେବି, ସେ ନିଦ୍ରା ଭାଙ୍ଗିବାର ଭୟ ଅଛି ନା ଅଛି ବିନିଦ୍ରାର କ୍ଳାନ୍ତି, ଶ୍ରାନ୍ତି।

ବୁଢା ବରଗଛ ଓହଳ ଉହାଡେ ବସି ହରିଆ ଭାଇ ଚାହିଁରହିଛି ଜୁଇ ଦୁଇଟିକୁ। ମଶାଣିର ରୂପ ବଦଳି ଯାଇଛି, ହେଲେ ସେମିତି କିଛି ବଦଳି ନାହିଁ ଏ ଗଛ। ଅବଶ୍ଯ ଜୁଇ ନିଆଁ ଧୂଆଁ ଧାସରେ, ପତ୍ର ଡାଳ ଶୁଖି ଯାଇଛି। ଯେବେ ଏ ଗଛ ମରିଯିବ, ତା'ର ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗ ବି ଦିନେ ଏଇ ମଶାଣି ଜୁଇ ନିଆଁରେ ଜଳି ପାଉଁଶ ହୋଇଯିବ। ହରିଆ ଭାଇ

ଦେଖୁଛି ଦିକ୍ ଦିକ୍ ହୋଇ ଜଳୁଥିବା ଜୁଇ ଦୁଇଟିକୁ। ଗୋଟିଏ ସମୁ ବାପାର ସୋମୁ ତା ଏଗାର ବର୍ଷର ପୁଅ। ଆନଟି ଗାଁ ର ଧନୀ ମାନି ବିକାଶ ବାବୁଙ୍କର ।

ବିକାଶ ବାବୁ, ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କର ବଡ ହାକିମ ଥିଲେ।

ଚାକିରୀରୁ ଅବସର ନେଲା ପରେ ଗାଁରେ ରହୁଛନ୍ତି। ସହରର ପାଣିପବନ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଗଲାନି। ଗୋଟିଏ ପୁଅ, ଝିଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ସଂସାର ପୁଅ ଝିଅ କୁ ପାଠ ପଢାଇ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୋଡରେ ଠିଆ ହେବାର ଶକ୍ତି, ସାମର୍ଥ୍ଯ ଦେଇ ଦେଇଛନ୍ତି। ପୁଅ ବିଦେଶରେ ବାହାଚୁଡା ହୋଇ ରହିଗଲା, ଗାଁ ରେ ପିଲାମାନେ ଚଳି ପାରିବେନି ବୋଲି, ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେଲା ଗାଁକୁ ଆସିନି। ଝିଅଟିକୁ ଭଲ ଘରବର ଦେଖି ବାହାକରାଇଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ମଧ୍ଯ ଓଡ଼ିଶା ବାହାରେ

ରହୁଛି, ଏତେ ଜମିବାଡି, ଘରଦ୍ବାର କିଏ ସମ୍ଭାଳିବ ସେ ଚିନ୍ତାରେ ବିବ୍ରତ ହୋଇପଡନ୍ତି ବିକାଶ ବାବୁ। ଗାଁ ରେ ତାଙ୍କର ନାଁ ଅଛି। ଲୋକ ହିସାବରେ ଖରାପ ନୁହଁନ୍ତି। ଗାଁର ହାନିଲାଭରେ ମୁଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତି। ପରିବାର ବିନା ଏବେ

ଘରଟା ବେଶୀ ଖାଁ ଖାଁ ଲାଗୁଛି। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମନେ ମନେ ଝୁରି ହୁଅନ୍ତି। ବାରମ୍ବାର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଖବର ଗଲେ ବି ବିଭିନ୍ନ ଆଳ ଦେଖାଇ ଆସୁନାହାନ୍ତି। ଶେଷରେ ଦୁଃଖ,ଅନୁତାପ , ଅସହାୟତାର ବୋଝ ବୋହି ନପାରି ଆଖି ବୁଜିଲେ। ପିଲାମାନେ ସବୁ ଜାଣିଶୁଣି ଆସିବାକୁ ମନା କରିଦେଲେ। ଝିଅ ଜ୍ବାଇଁ ମଧ୍ଯ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଠିଆ

ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସାହିପଡିଶା ସିନା ମଶାଣିକୁ ନେଇଯିବେ, ହେଲେ କ୍ରିୟା କର୍ମ କରିବ କିଏ, ମୁହଁରେ ନିଆଁ ଦବ କିଏ ?

ଜମିବାଡି, ତହବିଲରେ ସାଇତା ଧନ କ'ଣ କୋକେଇକୁ କାନ୍ଧଦବ? ମିଛରେ ହେଉ ପଛେ ବେଣାମୁଣ୍ଡରେ

ରାନ୍ଧି ତୁଣ୍ଡରେ ଦେଇପାରିବ? ବଂଚିଥିଲାବେଳେତ ତୁଣ୍ଡରେ ଗୁଣ୍ଡେ ଦେଲେନାହିଁ ମଲାପରେ କିପରି ଦେଇ ପାରିଥାନ୍ତେ ଯେ? ଯେଉଁ ଧନ ପାଇଁ, ଧନ ସାଇତି ଧନକୁ ଜଗି ଜଗି, ଆ ଧନ ଆ ଧନ ଡାକି ଡାକି ଜୀବନ ଗଲା ସେ ଧନ ପାଇଁ

ଧନ ସାଇତି ଲାଭ କ'ଣ ? ମୋଡ ବାସି ହେଉଛି କିଛି ବ୍ଯବସ୍ଥା କରିବାକୁ ପଡିବ !

ଧନରତ୍ନର ଜଗୁଆଳ ତ ଚାଲିଗଲେ। ମାଲିକିଆଣୀ କୁ ପଚରାଯାଉ! କିଛି ସାହିପଡିଶା ପଚାରିଲେ କ'ଣ କରିବା ଆଜ୍ଞା? ଆପଣଙ୍କର ତ ଏଠି କେହି ବଂଧୁ ବାଂଧବ ନାହାଁନ୍ତି, କିଏ ଏସବୁ କ୍ରିୟା କର୍ମ କରିବ? ନିର୍ବାକ ବାବୁଆଣି କ'ଣ ବା ଉତ୍ତର ଦେଇଥାନ୍ତେ ! ସେ ତ ସ୍ବୟଂ ଉତ୍ତର ଖୋଜୁଥିବା

ଅନ୍ଧ, ମୂକ, ବଧିରର ବିରାଟ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ଟିଏ ! ଭାରି ଭାରି ଗଳାରେ କେବଳ କେଇପଦ କଥା। ରକ୍ତ ଯେତେବେଳେ ପର ହୋଇଯାଏ, ଆଉ ନିଜର କିଏ କି? ମଶାଣି କ'ଣ ପଚାରିବ କିଏ ପର କିଏ ନିଜର ? ବାବୁ କ'ଣ ଦେଖିପାରିବେ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କିଏ ନିଆଁ ଦଉଛି। ତମ ଇଛା

ଯାହା କର। ଯେତେ ଧନ ଦରକାର ନିଅ। କାମଟା ଉଠାଇ ଦିଅ । ଏଇ ମଶାଣିରେ ଜଳୁଛି ତାଙ୍କରି ଜୁଇ। ମଶାଣି ପାଇଁ ସଭିଏଁ ନିଜର। ସେପଟେ ଅମୀରର ଜୁଇ। ଏପଟେ ଫକିର ସୋମୁବାପାର ଜୁଇ। ବଂଚିଥିଲାବେଳେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଆକାଶ ପାତାଳ ପ୍ରଭେଦ।

ହେଲେ ଆଜି ସବୁ ସମାନ। ମଶାଣି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସମାନ କରି ଦେଇଚି। ଏକା ନିଆଁ, ଏକା ଚୁଲି, ଏକା ପାଉଁଶ ସବୁତ ସମାନ। ତଥାପି ଟିକିଏ ପାର୍ଥ୍ଯକ, ଜଣେ ଅସହାୟ କୁବେର, ଆଉ ଜଣେ ପରିବାର ପ୍ରେମର ଥାଳଭର୍ତ୍ତି ଫକିର।

ସୁଦୂର ଦାଦନ ଭାଟିର ଇଟା ମଣିଷ। ପୋଡା ଇଟାର ନାଲିରଙ୍ଗ ଯେତେବେଳେ ତା ଦେହ ମନକୁ ତତେଇ ସିଜେଇଦିଏ, ସେହି ଅର୍ଦ୍ଧଦଗ୍ଧ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ନାଲି ପାଣିର ଆଶ୍ରା ନେଇ ରକ୍ତକୁ ନାଲିଆ ପାଣି କରିଦେଲା। ରୋଗ ମାଡି ବସିଲା।

ଗାଁ କୁ ପଳେଇ ଆସିଲା। ବୋଧହୁଏ ଗାଁ ମଶାଣି ତାକୁ ହାତ ଠାରି ଡାକିଲା। ଘର କତରାରେ ପଡି ଖୁଁ ଖୁଁ ହେଲା। ନାଲି ପାଣି ପାଇଁ କାଣିକଉଡିଟିଏ ବି ନାହିଁ। ତଥାପି ବଂଚିବାକୁ ହେବ ଅଣ୍ଟାରେ ଲୁଗା ଭିଡିଲା ହରିଆ ଭାଇ। ଦୁଆରବନ୍ଧ ଡେଇଁବାକୁ ପଡିଲା। କେତେଜଣଙ୍କ ଲୋଲୁପ ଆଖି ଯେ ତା ପୁରିଲା ଦେହ ଉପରେ ନ ପଡିଛି ତାହା ନୁହଁ। ସାହସ ବାନ୍ଧିଚି, ଯାହା ପାଇଁ ବଂଚିଛି, ବଂଚିବି ତାକୁ ବଂଚେଇବାକୁ ପଡିବ। ଚିରା ହଉପଛେ ଏ ଲୁଗା କାନିରେ ତା ମୁହଁ ଦେହ ପୋଛିଦେଇ, ଆଉ କିଛି ଦିନ ବଂଚି ରହିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଲେ ଭୁଲ କ'ଣ,ନିଜ ସହ ସମାଜ ସହ ଅନେକ ଯୁଝିଛି, ତଥାପି ହାରିଯାଇନି, ଖସାଇ ଦେଇନି। ଆଜି ମୋ ଦେବତାର ଜୁଇ ଦେଖି ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଉଛି। ମୁଁ ବଂଚି ଥାଉଥାଉ ସେତ ଚାଲିଗଲା। କିଏ ଦେଖିଛି ମରଣ କୁ, କିଏ ଜାଣେ ତା ଯିବା ଆସିବାର ତାରିଖ, ମାସ, ବର୍ଷକୁ ? ଏ ସମାଜ ମୋତେ ବିଧବା କହିବ କହୁ। ମୁଁ ସଧବା ଥାଇ କି ସୁଖ ପାଉଥିଲି କି? ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଥାଇପାରେ ମୁଁ ବିଧବା ହୋଇ ଏ ମଶାଣିକୁ କାହିଁକି ଆସିଛି? ମୁଁ ତ ଶବ ନୁହଁ ! ହଁ ମୁଁ ଶବ ନୁହଁ ହେଲେ ଜୀଅନ୍ତା ଶବ । ଏ ମଶାଣିକୁ ଦେଖିବାକୁ, ଜାଣିବାକୁ, ବୁଝିବାକୁ ଆସିଛି, ଶବ ଆଉ ଜୀଅନ୍ତା ଶବ ମଧ୍ଯରେ କାହାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅଧିକ।

ମଶାଣି ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ରୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ମୋ ଗାଁ ମଶାଣି ଶବକୁ କିପରି ଆଦରି ନଉଛି। କାହା ଡାକରେ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହେଲା ହରିଆ ଭାଇ। ତା ପୁଅ ଓ ପୁତୁରା ତା ହାତ ଧରି ଟାଣୁଛନ୍ତି। ଠିଆ ହେଲା ହରିଆ ଭାଇ, ମଶାଣି ଛାଡିବା ଆଗରୁ ଆଉଥରେ ଜୁଇକୁ ଦେଖି ନେଲା, ଆସୁ ଆସୁ ହାତଯୋଡି ଗାଁ ମଶାଣିକୁ ବିଦାୟ ଜଣାଇଲା ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ହନୁମାନ ନଗର ଆସ୍କା ରୋଡ଼

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!