ମନେ ଅଛି ସେ ୨୦୧୬ ର ଶିଶୁ ମେଳା
୧୫୦୦ ପିଲା ଭିତରେ ବାରି ହଉଥିଲା ତୋ ଛନ ଛନ ହସ କୁ
ମାନି ଯାଉଥିଲା ସେ ଘେରାମରା ଗୋଲାପୀ ଗାଉନ୍ ଟା
ନଜର ହଟି ନ ଥିଲା ସେ ଦିନ ତୋ ଉପରୁ ଆଉ ଆଜି ଯାଏ ହଟିନି

ବଢ଼େଇ ଥିଲି ପାଦ କହି ଦବା ପାଇଁ
କାଳେ ତୁ ରାଗି ଯିବୁ ବୋଲି ରହି ଗଲି ସେ ଗେଟ୍ ପାଖରେ
ହଁ କହି ଦବାର ଥିଲା.. ପିଲାଳିଆ ମନ କୁ ବୋଧେ ହଁ କହି ଦେଇ ଥାନ୍ତୁ ନହେଲେ ଚଟକଣି ଟେ କଷି ଦେଇ ଥାନ୍ତୁ ମୋ ଗାଲ ଉପରକୁ

ଆଜି ପାଖ ପାଖି ୧୦ ବର୍ଷ ହବ ସେ କଥା କୁ
ଚେଷ୍ଟା କରି ଥିଲି ପୁଣି ୫ ବର୍ଷ ତଳେ କହିବା କୁ
ହେଲେ ତୁ ବୋଧେ ମୋରି ଭଲ ପାଇଁ ନା କରି ଥିଲୁ
ପୁଣି କାନ୍ଦୁଚି କି ନାଇଁ ବୋଲି ପଚାରି ଥିଲୁ
ହଁ କାନ୍ଦିଥିଲି ହେଲେ ହାରି ନ ଥିଲି ଆଉ ଏ ଯାଏ ହାରିନି

ତୋର ଯେତେ ସ୍ଟାଟସ ଦେଲା ଫୋଟୋ ଏବେ ମୋ ମୋବାଇଲ ରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଗୋଟେ ଫୋଲଡର ରେ ସାଇତା ହେଇ ରହିଛି
ତୁ ବି ଭାବୁଥିବୁ ଆଉ କାହିଁ କି ମୁଁ ତତେ ତୋ ସ୍ଟାଟସ ଦେଲା ଫୋଟୋ ତକ ମାଗୁନି ବୋଲି
କାଳେ ତତେ ଅଜବ ଲାଗୁଥିବ ବୋଲି ମୁଁ ଟିକେ ତୋ ଠୁ ବିରତି ନେଇଛି ତୁ ଯେମିତି ବିରକ୍ତ ନ ହଉ
ତୋ ଠୁ ଦୁରେଇ ଯିବା ଅଭିପ୍ରାୟ ତ ମୁଁ ସ୍ବପ୍ନ ରେ ବି ଆଣି ପାରିବିନି
ଆଉ ସତସତିକା ତତେ ହରେଇବା ଭୟ କୁ କିନ୍ତୁ ଏଡ଼େଇ ବି ପାରିବିନି

ସେ ଦିନ କହି ଦବାର ଥିଲା
ହଁ ନ ଡରି ନ ବୁଝି ସୁଝି ନିଶ୍ଚୟ କହି ଦବାର ଥିଲା
ହଁ କହି ଦେଇ ଥିଲେ ତତେ ମୋତି ଟେ ପରି ଶାମୁକାରେ ବାନ୍ଧି ରଖି ଦେଇ ଥାନ୍ତି
ଆଉ ଚଟକଣି ଟେ ଦେଇ ଥିଲେ ଭାଗ୍ୟ କୁ ଦୋଷ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢି ଯାଇ ଥାନ୍ତି

ଏଇ ଶୁଣ ଆଜି ପୁଣି ଚେଷ୍ଟା କରୁଚି
ସେ ଦିନ ପରି ଆଜି ବି ତତେ ଘେରାମରା ଗାଉନ୍ ରେ ଦେଖୁଚି
ଆଉ ମୋ ହୃଦୟ ର ବନ୍ଦ ଡ଼ାଇରୀ କୁ ଖୋଲି ତୋ ସାମ୍ନା ରେ ରଖୁଚି
ତୁ ଭଲ କି ଜାଣିଚୁ ଏ ଡ଼ାଇରୀ ର ପ୍ରତି ପୃଷ୍ଟା ର ସମଗ୍ର ବିବରଣୀ ତକ
ହଁ କହି ଦେ ନା... ହଁ କହି ଦେ
କି ଆହୁରି ଅପେକ୍ଷା କରିବି କହ ଆଉ କହି ଦେ କେତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବି
ମୁଁ ତୋ ରାହା ତୁ ଯେତେ ଯାଏ କହିବୁ ସେତେ ଯାଏ ଦେଖିବି

ଗୋଲାପୀ ଗାଉନ୍

କବିତା